PDA

Просмотр полной версии : Hekayələr


Narmishka
29.05.2009, 12:44
Bir gün ağsaçlı müdrik qocanın yanına gözü yaşlı gənc, gözəl bir qız gəlir:
-Nə edim, mənə məsləhət verin? Mən həmişə hamıya kömək etməyə,heç kimi incitməməyə çalışıram. İnsanlara qarşı çox xeyirxaham.
Bu qədər səmimi və mehriban olmağıma baxmayaraq, hörmət və minnətdarlıq əvəzinə çox vaxt qəlbimi qırır, məni incidirlər. Mənim günahım yoxdur, bu, ədalətsizlikdir. Ağladacaq qədər ağrılıdır.
Müdrik qoca gözəl qıza baxdı və gülümsədi:
-Çılpaq soyun, şəhərin küçələrini belə lüt gəz.
-Dəli olmusunuz? Belə halda Allah bilir başıma nə oyun gətirərlər.
Belə olduqda ağsaqqal qapını açdı, bir güzgü gətirdi, qızın önünə qoydu:
-Bax, görürsən, bu gözəl bədəninlə insanların qarşısına çılpaq çıxmağa cəsarət etmirsən.
Nədən çılpaq qəlbinlə yer üzündə gəzirsən?
Sənin qəlbin bu qapı kimi açıqdır, hamı ora sərbəst daxil olur.
Sənin qəlbin güzgü kimi əks etdirir.
Sənin xeyirxahlığında öz pis əməllərinin əksini görənlər səni alçaltmağa, incitməyə, ləkələməyə çalışırlar.
Hər adamın cəsarəti çatmır etiraf etsin ki, kimsə ondan yaxşıdır. Dəyişməyi bacarmayan belə adamlar düşmənçilik etməyə üstünlük verir.
-Bəs mən nə edim?
-Gedək, mən sənə öz bağımı göstərim.
Müdrik adam qızı bağa apararaq dedi:
-Neçə illərdir ki, men bu güllərə, çiçəklərə su verirəm, qulluq edirəm. Hələ bir dəfə də olsun onun qönçə açmağa başladığı anı görməmişəm. Halbuki, hər gün onların gözəlliyindən və ətrindən zövq alıram.
Sən də çiçək kimi ol. İnsanların qarşısında ürəyini tələsmədən, hiss etdirmədən aç. Diqqət et ki, kim sənə dost olmağa layiqdir, kim çiçək sulayan kimi sənin xeyirxahlığına təkan verir, kim isə ləçəkləri qoparır, ayaq altında əzir.
Həyatın dözülməz olmaması üçün iki şeyə alışmaq lazımdır:
zamanın vurduğu yaralara və adamların ədalətsizliyinə.

Baciska
29.05.2009, 14:59
Onlar iki il əvvəl evlənmişdilər. Oğlan ədəbiyyatı və şeri çox sevirdi. Yazıları və şerlərini internet səhifələrinə, qəzetlərə göndərirdi. Lakin, hələki yazıları oxucular tərəfindən yetərincə sevilmirdi. Bundan əlavə oğlan çox gözəl fotoqraf idi.

Öz toy şəkillərinin əksəriyyətini də özü çəkmişdi. Ədəbiyyata və şerə olan sevgisindən fotoqraf sənətini bir kənara atmışdı. Yoldaşını çox sevirdi və bu sevgi qarşılıqlı idi. Amma qız bir az səbirsiz və küsəyən idi. Kiçik şeylər üzündən dava salar, yoldaşı ilə günlərlə danışmazdı. Oğlan daha səbirli və həmişə barışdırıcı olmağa çalışırdı. Bir gün qız yenə yoldaşının sevmədiyi bir işi görməsini istəyirdi.

QIZ: “Üç gün sonra rəfiqəmin toyudur. Məndən şəkilləri sənin çəkməyin üçün xahiş etdilər. Üstəlik artıqlaması ilə pul ödəyəcəklər.”

OĞLAN: “Bu günlərdə vaxtım yoxdur”.

QIZ: “Off… yenə vaxtın yoxdur. Bu roman yazma işini bir kənara qoy. Onsuzda yazmaq üçün çox vaxtın olacaq. İstəyirəm ki, rəfiqəmin toy şəkillərini sən çəkəsən”.

OĞLAN: ” Xeyr…!”

QIZ: ” Üç gün içində mənim təklifimi qəbul edəcəksən, yoxsa hər şeyə son qoymalıyıq.” deyib otaqdan çıxdı. Son iki gün qız yoldaşı ilə danışmır, onun suallarını cavabsız qoyur, hətta onunla bir otaqda belə oturmurdu və üçüncü gece oğlan: “Danışmağımız lazımdır” dedi.

QIZ: “Əgər toy haqqında danışacaqsansa qulaq asaram.”

OĞLAN: “Çox mühüm bir söhbətdir” Qız yenə cavab vermirdi, susurdu…

Nəhayət oğlan dedi: “Bir qızla tanış olmuşam. Məni çox sevir. Çox yaxşı xasiyyəti var. İstəmədiyim işləri mənə məcbur etmir. Həm də mənim yazılarımı dəstəkləyir və bir gün məşhur bir yazıçı olmağıma ürəkdən inanır.”

Qız yoldaşının sözlərindən heyrətə gəlir. Göz yaşlarını gizlətməyə çalışsa da iki damla yaş gözlərindən süzülür.

Oğlan əlini gecəliyinin döş cibinə salaraq “Qızın şəklini çəkmişəm.. Görmək istəyirsən?” deyə soruşdu.

Qız yaşla dolu tərs baxışlarını oğlana yağdıraraq “İstəmirəm, lazım deyil!” dedi. Oğlan işığı söndürüb yatağa girdi. Qız isə yata bilmirdi. Bir zamanlar özü yoldaşına həmin qız kimi davranmışdı. Onu daima sevəcəyini və nə olursa olsun həmişə dəstəkləyəcəyini vəd etmişdi. Verdiyi vədləri nə tez unudmuşdu, nə tez dəyşmişdi… O günlərə qayıtmaq sevgisini yenidən qazanmaq istəyirdi. Təkrar ağlamağa başladı. Sonra gözü yoldaşının gecəliyinin döş cibində olan şəkilə sataşdı. Maraqdan və qısanclıqdan şəkilə baxmaq istəyirdi. Yavaşca əyilib şəkili gecəliyin cibindən çıxartdı. Baxdı… Doyunca ağlamaq istədi… Doyunca gülmək istədi… Çox gözəl çəkilmiş bir şəkil idi. Qız da çox gözəl idi. Öz şəkli idi… Özünün xəbəri olmadan çəkilmiş bir şəkil… Qız sevincək halda əyilib yoldaşının yanağından öpdü. Oğlan dodaqaltı gülümsədi, lakin özünü yatmış kimi göstərdi…

Sofiya
02.12.2009, 08:50
Bir gün Şah Abbas iki ruhani vəzirlə – Şeyx Bəhai və Mir Damadla gəzintiyə çıxır. Mir Damadın mindiyi at Şeyx Bəhainin atından azacıq geri qalırdı. Şah Abbas öz vəzirlərini yoxlamaq qərarına gəlir. Buna görə Mir Damada yaxınlaşıb deyir: «Görürsənmi, Şeyx Bəhai bizi saymır, özünü bizdən üstün bilir. Ona görə atını çapıb bizdən irəli düşüb». Mir Damad Şaha belə cavab verir: «Şeyx Bəhaidə günah yoxdur. Onun atı, belində bu cür alimi gəzdirdiyi üçün sevincdən qanad açıb uçur, ona görə də Şeyx Bəhai bizdən irəli keçib». Sonra Şah Abbas atını sürüb Şeyx Bəhaiyə çatır və ona belə söyləyir: «Mir Damadı görürsənmi? Bizimlə bir sırada gəlməyi özünə ar bilir. Ona görə özünü kənara çəkib, bizdən arxaya qalıb». Şeyx Bəhai isə belə cavab verir: «Şah sağ olsun, Mir Damadın mindiyi at, onun elm və əxlaqının ağırlığından geri qalır. Görün, Mir Damadın atı nə böyüklükdə bir alimin yükünü çəkir. Ona görə heç təəccüblü deyil ki, onun atı bizimkindən geri qalır». Şah Abbas başa düşür ki, vəzirlərin ürəkləri də elmləri qədər böyükdür.

Sofiya
02.12.2009, 12:44
Bir adam gedirdi, gedirdi... birdən anladı ki, elə yerindəcə addımlayır. Ətrafa baxıb gördü ki, küncə sıxılıb, geriyə yol yoxdur. Adam elə darıxdı, elə üzüldü ki, ölmək qərarına gəldi. Bu vaxt onun yanından bir kişi keçirdi, o, küncə sıxılmış adama dedi:

- Heç bir künc yoxdur, onu sən özün uydurmusan.

Küncdəki adam bu fikirlə razılaşmadı. Onda kişi ona dedi:

- Bəlkə də haqlısan, amma özün fikirləş, hansı sənə daha xeyirlidir – küncdə olduğun haqqında həqiqət, yoxsa künclərin olmadığı haqqında yalan?

Küncdəki adam xeyli fikirləşdi, xeyli tərəddüddən sonra, nəhayət, küncdən çıxıb yoluna davam etdi. Əvvəlcə o, heç nəyə fikir vermirdi, amma sonra baxııb gördü ki, ətrafında hər şey dəyişib, adam özü də dəyişib. Adam sevincindən güldü.

Başqa bir adam bir gün anladı ki, küncdədir, ordan çıxmağa gücü yoxdur. O anladı ki, bu künc – yolun sonudur. Özünü də buna inandırdı, başqalarını da.

Başqa birisi küncdə olduğunu anlayanda, uzanıb yuxuya getdi. Yuxuda gördü ki, heç bir künc yoxdur, adam da yoluna davam edir. Bu yuxu onun elə xoşuna gəldi ki, adam daha oyanmadı.

Bir başqası isə küncə düşəndə mübarizə etməyə başladı. O, hər dəfə yeni mübarizə üsulları axtarıb tapırdı, özünün tamam başqa məqsədləri olduğunu da tədricən unutdu.

Bir başqa adam küncə dirənəndə, gördü ki, burda tək deyil. O, digər insanlarla da tanış oldu, onların əhvalatını öyrəndi, təsəlli verdi. Ona da təsəlli verdilər, dərdini dinlədilər. Adam bu insanlarla nəsə bir bağlılıq hiss etdi, sonra da kollektivin işinə o qədər aludə oldu ki, küncdə qaldığını unutdu. Hətta buna sevinirdi...

Sofiya
02.12.2009, 12:52
Bir adam yolla gedəndə, gördü ki, ac canavar bir məsum quzunu didişdirir. Adamın quzuya yazığı gəldi, canavarı öldürüb quzunu xilas etdi.

Sonra adam gördü ki, quzu sütül otları amansızcasına yeyir. Otları qorumaq üçün adam quzunu öldurdu.

Sonra adam gördü ki, otlar bütün Yeri basıb, adam Yeri şumlayıb otları məhv etdi.

Lakin qara çılpaq Yer də adamın xoşuna gəlmədi.

Adam baxdı, baxdı... fikirləşdi: “Görəsən, daha hansı yaxşılığı edim...”

İlğım
25.12.2009, 11:50
Amma o MƏNə MƏNim ona baxdığım gözlə baxmırdı bunu bilirdim. Dərsdən sonra keçən dərsdə olmadığı üçün MƏNdən qeydləri istədi. Ona qeydləri verəndə təşəkkür etdi və yanağımdan öpdü. Onu sadəcə dost kimi istəmədiyimi bilməsini istəyirdim. Onu çox sevirdim amma deyə bilmirdim. Səbəbini bilmirdim amma çox utanırdım.
10 cu sinifdə oxuyanda telefonum çaldı. Zəng eləyən o idi. O ağlayırdı,sevginin necə ürəyini sındırdığını deyirdi. MƏNi evinə çağırdı. Tək qalmaq istəmədiyini deyirdi. MƏN təbii ki,getdim. Divanda onun yanında oturdum. Gözəl gözlərinə baxıb onun MƏNim olmağını istəyirdim. 2 saatdan sonra Drew Barrymore`nin bir filmi başladı. Filmə baxdıqdan sonra yatmağa qərar verdi. Hər şey üçün MƏNə təşəkkür etdi və yanağımdan öpdü.
Məzuniyyət balından bir gün əvvəl yanıma gəldi və sevgilisinin xəstə olduğunu dedi. MƏNim də birlikdə getməyə sevgilim yox idi. 7-ci sinifdə bir-birimizə söz vermişdik ki, əgər bala getməyə sevgilimiz olmasa birlikdə gedəcəyik. Və ən yaxşı 2 dost olaraq bala bir yerdə getdik. O gün çox gözəldi. Hər şey yolunda idi. Gecədən sonra onu evlərinə qədər ötürdüm. Qapının qabağında ona baxdım, MƏNə daha gözəl göründü. O da gözəl gözləriylə MƏNə gülümsəyərək baxdı. Onun MƏNim olmağını istəyirdim. O MƏNə MƏNnim ona baxdığım gözlə baxmırdı bunu bilirdim. MƏNə həyatımın ən gözəl gününü keçirdim deyib yanağımdan öpdü.
Günlər keçdi və məzuniyyət günü gəlib çatdı. Bütün günü ona baxırdım. Diplomunu almaq üçün səhnəyə çıxanda sanki havada süzən bir mələk idi. Evə getməmişdən qabaq yanıma gəldi və ağlayaraq MƏNi qucaqladı. Sonra başını çiynimə qoyub, SƏN MƏNim ən yaxşı dostumsan deyib yanağımdan öpdü.
Aradan illər keçdi. İndi o qızın nigahını izləyirəm. Bəli o artıq evlənirdi. Onun başqa bir adamla evli olaraq yeni həyata girməyini öz gözlərimlə izləyirdim. Yeni həyata girmədən öncə yanıma gəldi, toyuma gəldin deyib təşəkkür etdi və MƏNi yanağımdan öpdü.
İllər çox tez gəlib keçdi. İndi MƏNim bir zamanlar ən yaxşı dostum olan qızın tabutuna baxıram. Əşyaları yığışdırılanda məktəb illərində yazdığı gündəliyi tapıldı. Gündəlikdə oxuduğum sətirlər belə idi:


`ONUN GÖZLƏRİNƏ BAXARAQ ONUN MƏNİM OLMASINI ARZULADIM.AMMA O MƏNƏ MƏNİM ONA BAXDIĞIM GÖZLƏ BAXMIRDI,BUNU BİLİRDİM.ONU SADƏCƏ DOST KİMİ İSTƏMƏDİYİMİ BİLMƏSİNİ İSTƏYİRDİM.ONU ÇOX
SEVİRDİM AMMA DEYƏ BİLMİRDİM.SƏBƏBİNİ BİLMİRDİM AMMA ÇOX UTANIRDIM....KAŞ MƏNƏ BİR DƏFƏ DƏ OLSUN SEVDİYİNİ DEYƏRDİ...`

Lalochka
09.02.2010, 09:41
“Çənlibeldəyik, azmışıq, kömək eləməsəniz, burda öləcəyik”

Fəhlələrin ölüm xəbəri fevralın 8-də yayılsa da, əslində hadisə 3 gün əvvəl – fevralın 4-də baş verib. Belə ki, daş karxanasında işləyən 8 nəfər fəhlə evə – Balakən rayonuna dönmək istəyib. Onlar həmin o müdhiş gecədə karxanadan çıxaraq avtobus dayanacağına tərəf irəliləyib. Təxminən 500 metr gediblər. Qarlı çovğunda irəliləməyin çətin olduğunu görən fəhlələrdən biri “burda aza da bilərik, həm də getmək olmur, gəlin geri qayıdaq” təklifini verib. Fəhlələrdən 5 nəfəri bir qədər fikirləşərək razılaşıb. İki nəfər – 40 yaşlı Hudunov Şəhmir Əli oğlu 36 yaşlı Əhmədilov Hüseyn Tanağamoğlan oğlu isə onlarla razılaşmayıb. Onlardan biri övladları üçün darıxdığını, digəri isə “xəstəm var, rayona pul çatdırmalıyam” deyərək həmyerlilərilə xudahafizləşib.

Beləliklə, 6 fəhlə karxanaya qayıdıb. Şəhmirlə Hüseyn isə yollarına davam edir. Bu minvalla daha bir kilometr yarım gedirlər... Ancaq xaraba qalmış Çənlibel elə bir yerdir ki, burda hətta yayda da azmaq olar: düz-düzəngahlıqdır; yay fəslində də burada külək əsir!

Təsəvvür edin: hər yan qara bələnib, indi də bərk qar yağır, çovğundur və 15-20 metr uzağı görmək mümkün deyil. Özü də adi vaxtda belə, ucu-bucağı görünməyən bu düzəngahda azmaq olardı. Fəhlələrin bu çovğunda azmamaq şansı o qədər az idi ki! Artıq Şəhmirlə Hüseyn həmin o cüzi şanslarının itdiyini hiss edirdi: onlar azdıqlarını və buradan köməksiz çıxa bilməyəcəklərini anlamışdılar.

Düzəngahda kiçik təpəcik var. Onlar “heç olmasa küləkdən qorunarıq” deyib, o təpəciyə sığındılar. Hüseyn mobil telefonunu götürüb, qardaşına zəng vurdu. Əslində bilirdi ki, qardaşıgilin onları tapması da mümkünsüz kimi bir şeydir. Ancaq son ümidi idi! Başqa nə edəcəkdi ki?!

Zəng vurub “biz Çənlibeldəyik, azmışıq, kömək eləməsəniz, burda öləcəyik” deyir. Qardaşı başılovlu onları axtarmaq ümidiylə evdən çıxır. Çox əziyyət çəkir: axtarır, axtarır, ancaq tapa bilmir. Ağ örpəyə bürünmüş böyük düzəngahda adam tapmaq olardı? Beləliklə, Hüseyn və Şəhmir itkin düşmüş sayılır...

Onların meyiti düz üç gün sonra – fevralın 7-də tapılır: təpəciyə sığınmış, üstü qarla örtülmüş iki cəsəd! Üzərlərinə baxış keçirilərkən isə ciblərindən pul tapılıb; çox adama böyük, bəzilərinə kiçik görünən məbləğdə: hərəsinin cibindən 50 manat...

Emilio
14.02.2010, 01:40
а ты не поверишь, но ангелы тоже с работы
приходят под вечер, порою, изрядно устав.
и их утомляют любые мирские заботы –
попробуй быть бодрым весёлым, весь день отлетав…
а ты не поверишь, но ангелы крылья снимают,
идут, /ну, наверно, куда?/ прямиком сразу в душ,
пылинки и прочую грязь аккуратно смывают,
пытаясь /напрасно/ отчистить усталость из душ…
а ты не поверишь, но ангелы, чайник поставив,
садятся на кухне и, молча, глядят за окно.
и думают – утром проснутся и, крылья расправив,
пойдут-полетят на работу свою всё равно…
а ты не поверишь, но ангелы плачут ночами,
припомнив какую-то /детскую? взрослую?/ смерть.
и столько в слезах этих боли, горючей печали,
о том, что помочь не смогли, не успев прилететь

Emilio
14.02.2010, 02:00
Жил-был ангел. Такой же, как и все другие ангелы, точно так же прыгал с облака на облако, точно так же радовался жизни, любил прогулять свою angel school и иногда побродить по земле. Всё как у всех. Вот только крыльев не было. Точнее нет, их просто не выдали. Всем, кто поступает в angel school, надо совершить что-то не обыкновенное, какой-то подвиг, тогда дают крылья. К третьему классу они были у всех. У всех кроме ангела. Он не совершил ни одного подвига или достоиного поступка, чтобы получить их.
Приближалось Рождество. Чувствовалось, что должно произойти чудо, самое настоящее. Как будто в воздухе витал его запах. Запах чуда.

Emilio
14.02.2010, 15:10
когда-то, давным давно на земле был остров, на котором жили все человеческие ценности. но однажды они заметили, как остров начал уходить под воду. все ценности сели на свои корабли и уплыли. на острове осталась лишь любовь. она ждала до последнего, но когда ждать уже стало нечего, она тоже захотела уплыть с острова.
тогда она позвола богатство и попросилась к нему на корабль, но богатство ответило:
- на моем корабле много драгоценностей и золота, для тебя здесь места нет.

когда мимо проплывал корабль грусти она попросилась к ней, но та ей ответила:
-извини, любовь, я настолько грустная, что мне надо всегда оставаться в одиночестве.

тогда любовь увидела корабль гордости и попросила о помощи, но та сказала, что любовь нарушит гармонию на ее корабле.

рядом проплывала радость, но та так была занята весельем, что даже не услышала о призывах любви.

тогда любовь совсем отчаялась.
но вдруг она услышала голос, где-то позади:
-пойдем любовь, я возьму тебя с собой.

любовь обернулась и увидела старца. он довез ее до суши и, когда старец уплыл, любовь спохватилась, ведь она забыла спросить как его зовут. тогда она бросилась к познанию:
-скажи, познание, кто спас меня? кто был этот старец?
познание посмотрело на любовь:
-это было время.
-время? -переспросила любовь. -но почему оно спасло меня?
познане еще раз взглянуло на любовь, потом вдаль, куда уплыл старец:
-потому, что только время знает, как важна в жизни любовь !!!

Emilio
15.02.2010, 15:27
что на самом деле хотят женщины?


однажды короля артура поймал другой царь и посадил в тюрьму. потом он его пожалел и сказал, что отпустит его, если тот ответит на один очень сложный вопрос. королю артуру давался год, чтобы найти ответ. если он не сможет ответить, то будет казнён. вопрос был: "что на самом деле хотят женщины?"

король артур опрашивал всю женскую половину своего королевства в течении года, и никто не дал ему ответа. наконец, ему сказали, что одна старая ведьма может дать ему ответ, но её цена будет очень высока. у короля не было выбора, он пошёл к ней и спросил, что она хочет. она хотела выйти замуж за его лучшего рыцаря гавина. ведьма была жутко страшная, старая, противная и с одним зубом. артур сказал, что он не хочет заставлять своего друга это делать и лучше умрёт. тем не менее, гаваин сказал, что жизнь артура важна для всего королевства и он согласен жениться на старой противной ведьме. после этого ведьма ответила на вопрос артура. она сказала, что женщины больше всего хотят распоряжаться своей собственной жизнью.

после этого жизнь артура была спасена, все радовались и наступило время свадьбы. рыцарь гавин был настоящим джентльменом, в то время, как ведьма отвратительно себя вела во время свадьбы. когда наступила свадебная ночь, гаваин, скрепя сердце, зашел в спальню. перед его глазами лежала самая красивая женщина, которую он когда-либо видел. он удивлённо спросил, что случилось. ведьма ответила, что в благодарность за хорошее отношение к ней, когда она была страшной и противной, она согласна половину времени быть молодой красавицей, а половину времени - старой ведьмой. затем она сказала, что он должен выбрать, какой он хочет чтобы она была днём, а какой ночью. гавин задумался. хочет ли он, чтобы днём его видели с красавицей, а ночи проводить со старой каргой, или иметь днём страшную ведьму, а ночью быть с красавицей? он решил дать ей решать самой. после того как она это услышала, она сказала, что всегда будет красавицей, потому что он её уважает и даёт ей возможность распоряжаться своей собственной жизнью.

так какова мораль этой длинной истории? мораль такова - не имеет значения, красивая ваша женщина или страшная, умная или глупая. под всем этим она всё равно ведьма!

PAPARAZI
15.02.2010, 21:41
Tam sinenizin ortasinda bir yeriniz agriyacaq...
Evinizin sizi icine sigdirmayacaq qeder dar oldugunu goreceksiniz...
Kuceye cixacaqsiniz.. Kuceler de dar gelecek size...
Nece ki vucudunuzun ureyinize dar geldiyi kimi...Ne denizin mavisi achacaq
icinizi ne de ter temiz goy uzu...
Ozunuzu apara bilmeyecek qeder boyuyecek, bir yandan da itecek qeder
kichileceksiniz.
Birileri size bir seyler danisacaq dayanmadan...
"Esas odur ki canin sag olsun"
"Yasamaq gozeldir"
"Fikir verme unut getsin"
Siz hec birini esitmeyeceksiniz...
Goz yaslariniz imkan vermeyecek etrafi gormeye.
Ondan olmesini isteyecek qeder nifret edeceksiniz, sonra da qollarinda olmek
isteyecek qeder seveceksiniz...
Ele hey ondan danishmaq isteyeceksiniz kimlese...
"Olume care tapildi" ya da "Sabah qiyamet gunu" deseler bile basinizi qaldirib
baxmayacaqsiniz.
Yalniz qalmaq isteyeceksiniz...
Hemde coxlugun arasinda itmek isteyecesiniz... ikiside yetmeyecek..
Kechmishi dusuneceksiniz... Hardasa saniye saniye
Onunla kechdiyiniz yerlerden kechmek isteyeceksiniz. Getdiyiniz yerlere
getmek...
Hech bir sey olmayacaq... Dermanlara siginacaqsiniz.
Bir nece saat basinizi bulandiran ama asla unutdurmayan...
Sadece bir muddet buzlu pencerenin arxasindan seyretdiren.
Butun mahnilar sizin ucun yazilmish kimi gelecek.
Bogaziniz tutulacaq fikir vermeyeceksiniz.
Yatmaq cetin, oyanmaq asan gelecek...
Sabahi iple chekeceksiniz...
Be`zende "Hech Gunesh dogmasa" deyeceksiniz.
Ne geceler rahatladacaq sizi ne de gunduzler...
Olmeyi isdeyib ole bilmeyceksiniz...
Telefonun zeng chalmasini gozleyeceksiniz...
Zeng elemeyeceyini bile-bile..
Her zeng geldiyinde ureyiniz agziniza gelecek...
Caniniz yanacaq...
Yashadiginiz sheheri terk edib getmek isteyeceksiniz...
Onunla hec bir xatireniz olmayan bir yerde gedib yashamaq...
Ama bir umid... Onunla bir gun bir yerde qarsilashma umidi...
Bu umid sizi getmekden vazkecdirecek...
Gel getler icinde yasayacaqsiniz... Buna yasamaq deyilirser...

Emilio
19.02.2010, 16:56
когда-то очень давно, в далекой античной греции жила семья. ничем не примечательная, за исключением одного несчастья – несчастная молодая женщина не могла порадовать мужа, у нее не могло быть детей. но однажды зевс услышал их молитвы и у женщины родился ребенок, которого прозвали сыном бога.
семья не могла поверить в свое счастье – сын был необыкновенно силен и красив, а ведь прежде они даже не могли мечтать об этом!
время шло, геракл рос и с каждым годом становился все сильнее. у отца и матери появлялись все новые заботы, все внимание уделялось только лишь ему. но совершенно неожиданно, мать выздоровела и родила на свет еще одного ребенка. маленького александра.
никто не мог представить себе, что такое может случиться. связи с тяжелой болезнью матери, ребенок родился очень слабым и болезненным. а поскольку предками этой семьи были никто иные, как спартанцы, ребенка советовали убить или отдать на воспитание другой семье.
у мальчика были очень яркие зеленые глаза и рыжие волосы, что не соответствовало никаким рамкам, признанным в их обществе.
он был очень слабым и худым, и семья почти не уделяла мальчику внимания. александр рос сам, пытаясь хоть немного сравняться с братом, но тень его славы затмевала его существование.
через пару лет отец александра погиб на войне и оба сына остались на плечах больной матери.
геракл очень рано стал самостоятельным, он сам учил младшего брата, каким он должен быть и что делать. а александр всего лишь хотел быть хоть капельку похожим на него.
когда мальчик немного подрос, его отправили в школу, в которой обучали различным наукам. лучше всего александру давалась философия, он был первым в своей группе.
но он не хотел учить философию. не хотел вообще учиться тому, о чем говорила ему его мать.
александр просто хотел воевать, быть рядом с его братом. но он был очень слаб, в армию его не брали, и учиться боевым искусствам он мог с большим трудом.
через пару лет, мать подобрала ему невесту – красивую девушку с длинными искрящимися волосами. это было единственное, что привлекало в ней александра. ведь он с рождения мечтал заполучить себе такие вот волосы. но правила в их семье были очень строгими и мальчика постоянно стригли, чтобы он «не позорил всю окрестность своими ужасными красными патлами».
постепенно мальчик привык к своей невесте и влюбился в нее. но буквально через год после этого, погиб его старший брат и очень большая тяжесть легла на его сердце.
еще никого он не любил так сильно. и потерять брата сейчас – было для него страшным горем.
прошло еще некоторое время и александр наконец женился. но вскоре он узнал, что жена была с ним только потому, что он кровный брат геракла, не более того.
будучи в полном отчаянии, он обратился к матери, но и та оказалась против него.
среди сверстников у него не было друзей – многие ненавидели его и называли странным. и тогда, в один из солнечных жарких дней, он просто сбежал из греции.
александр долго плутал по безлюдным местам, пытаясь найти хоть немного еды и воды.
волосы его заметно выросли и стали еще более яркими, чем раньше.
через какое-то время александр вернулся в грецию и заметил, что даже михаил – его единственный друг, который каждый вечер играл ему на лире и пел песни, забыл про него. никто не вспоминал его, не горевал, а некоторые даже были рады, что он навсегда покинул их город.
после этого парень решил больше не возвращаться в родные края. он бежал как можно быстрее и дальше, только бы забыть всю ту боль, что причинила ему родная страна.
но неожиданно, в одинокую темную ночь, александр был пойман страшным монстром, которых в настоящее время называют вампирами…
и так родился рицка.

если вам нравится эта история,я буду писать много и подробно..

Emilio
21.02.2010, 18:47
он сказал: «мне нравятся многие женщины, я не могу быть только с одной».
она улыбнулась в ответ.
он сказал: «я сам по себе, я свободен и никому ничего не должен».
она закурила и опустила глаза.
он сказал: «мне нравятся женщины,которые не душат меня своей любовью, понимают меня, и ценят мою свободу».
она ухмыльнулась и выдохнула струйку дыма.
он сказал: «давай проведем хорошо время, ты мне нравишься, ты не разрушаешь мне мозг, с тобой спокойно».
она затушила сигарету и посмотрела ему в глаза.
он понял, что она не возражает и будет с ним.
он спросил: «у тебя, наверное, было много мужчин? сколько?»она обняла его и сильнее прижалась к нему.она оказалась очень нежной .
он спросил: «тебе хорошо со мной?»
она закрыла глаза и поцеловала его.
уходя утром, он сказал: «все было здорово, только давай это останется между нами, ты не моя девушка!».
она протянула руку и смахнула невидимую пылинку с его плеча.
он сказал: «я как-нибудь тебе позвоню, а может забуду тебя навсегда».
она кивнула и захлопнула дверь.он позвонил вечером того же дня.
её не было дома, она гуляла и развлекалась...ей было хорошо без него.
она встретилась с ним только через неделю.
он спросил: «ну, как ты развлекалась без меня?»
она улыбнулась и предложила ему кофе, занялась с ним сексом.он этого хотел.
он звонил ей почти каждый день.
она иногда просто не поднимала трубку.
он встречался с ней когда она могла.
она не объясняла, почему приходит к нему.она просто была рядом .
он понял, что хочет быть только с ней.
он нервничал, когда она не отвечала на звонки.
он выходил из себя, когда узнавал, что её видели с другим.
он боялся, что она со всеми так же нежна, ласкова и спокойна.
он боялся, что она хитрее его, что она просто издевается, но не мог в это поверить.
он хотел, чтобы об их связи знали все.
она была против.
он хотел, чтобы она была только его.
он ревновал её, но знал что она для всех.
он доверил ей себя.
он принёс ей огромный букетом цветов.
она любила цветы. букет жил у неё долго.
он хотел попросить её стать его женой.
она сказала: «я сама по себе».
он закурил, у него дрожали руки.
она сказала: «я свободна».
ему вдруг стало холодно.
она сказала: «я никому ничего не должна».
ему показалось, что сердце остановилось.
она сказала "и я не собираюсь что либо менять!"

Emilio
22.02.2010, 19:20
любите женщину за грех, который вынесла из рая. а не за то, что лучше всех она готовит и стирает. любите женщину за грусть, которую от вас скрывает. за то, что рядом с нею груз проблем быстрее убывает. любите женщину за ум, который и велик и скромен. за детского веселья шум рассветным утром в вашем доме. любите женщину за ночь, которую она вам дарит, и за желание помочь, когда смертельно вы устали. любите женщину за лесть, ласкающую ваши уши. и за бесценный дар небес - сарказмы терпеливо слушать. любите в женщине мечту и интригующую тайну. не унижайте красоту упрёком, брошенным случайно. любите в женщине протест, как любит слабых победитель. и просто так...за то, что есть она у вас - её любите...

Emilio
27.02.2010, 10:48
шла женщина, которую не ждут,
по липовой аллее… дальше… дальше…
– ах, если бы случилось всё пораньше!
– погода изменилась бы, маршрут…
– и где чёрт носит правильных мужчин? –
два ангела шептались меж собою.
– весну б сейчас… и встречу ей подстроить…
– и что это господь опять молчит?

в карманах удлиненного пальто
та женщина, меж тем, ладони грея,
всё шла и шла по липовой аллее
с печальной мыслью: «кажется, ничто
не в силах изменить мою судьбу!»
потом она к щекам прижала руки
и, то ли по привычке, то ль от скуки,
направо повернула на тропу.

был месяц март, суббота, пятый час.
совсем недалеко по переулку
брёл к парку на вечернюю прогулку
мужчина – внеурочно в этот раз.
с ним рядом вислоухий спаниель
кругами бегал с радостью собачьей,
а воздух становился всё прозрачней,
казалось, даже слышится капель.

проталины минуя на снегу,
пёс замер неожиданно пред лужей -
участок парка был совсем запружен!
всевышний улыбнулся и вздохнул…
два ангела молились, не дыша,
в волнении шептали: «ну, смелее!»
мужчина развернулся на аллее
и… вправо на тропинку сделал шаг…

***

мужчина был серьёзен, молчалив,
прищурившись от солнечного света,
он ждал весну по крохотным приметам:
по пухлым почкам и осанкам ив,
сырым ботинкам, мокнущим следам,
по небу, что ему казалось выше,
по танцам голубей на скате крыши,
и блеску глаз спешащих мимо дам.
по мягкости оттаявшей тропы,
какому-то особенному чувству,
что заставляло веровать в безумства
и броско выделяться из толпы.
предчувствие внезапных перемен
тревожило. надев на пса ошейник,
и с грустной мыслью – скоро понедельник –
он вырвался из плена старых стен.

а вот и парк – безлюден, гол и пуст.
залаял пёс, рванул тропинкой вправо
за одиноко шедшей стройной дамой.
– сударыня, не бойтесь! он же трус…
– да я и не боюсь, а пёс ваш мил.
люблю ушастых рыжих спаниелей!
весна идёт… вы любите апрели?
и старый парк дыханье затаил…

***

был месяц март, один из первых дней,
когда, весны почувствовав дыханье,
всё замерло в тревожном ожиданье
в голубизне и сумраке теней.
забытый всеми нами старый парк,
как нищенка в тряпье – обносках снега –
не восхищал пушистой боле негой,
а лишь грустил – не защищён и наг.

когда в него легко вошла она,
то ветер раскачал деревьев ветви,
как старые несмазанные петли…
вспорхнувшая пугливо тишина
под каблучками хрустнула ледком
и эхом разнеслась по закоулкам:
– весна! весна! – меж лип светло и гулко
звенела тишина…
судьбой влеком
/что, впрочем, он пока ещё не знал/,
с собакой вслед за ней вошёл мужчина,
и ожил парк, казалось, беспричинно.
луч солнца, отражаясь от зеркал
ещё замерших луж, скользнул правей,
учуяв что-то «рыжий» сделал стойку,
восторженно повизгивая, бойко
рванул вослед вдоль парковых аллей,
чем вызвал чуть испуганное: «ах!»
у женщины с глазами цвета неба…
пусть кто-то скажет: байки, дескать, небыль,
но хочется же сказок, хоть в стихах.

а если не мечтатель ты – не верь!
но долго по оттаявшей дорожке,
где шаг прервали дамские сапожки,
кругами бегал рыжий спаниель…

Emilio
27.02.2010, 11:36
эти стихотворения я написала 1 года назад… не помню даже почему…

ты не знаешь, как трудно дышать,
когда слёзы вдруг горло сжимают.
сердца стук начинает мешать
кто-то скажет, что так не бывает.
кто-то скажет, и вдруг, замолчит…
и вдохнет свежий воздух несмело.
мое сердце так сильно болит,
как твое никогда не болело.
ты не знаешь о том, что заря
в моих окнах видна в час рассвета…
только кажется мне, будто зря
говорю тебе тихо об этом.
лишь луна освещает мой путь,
мне не надо сейчас много света
ветер тихо поёт “не забудь”,
только ты не почувствуешь это.

Emilio
27.02.2010, 11:50
снежная равнина, белая луна,
саваном покрыта наша сторона.
и березы в белом плачут по лесам.
кто погиб здесь? умер? уж не я ли сам?


было время и мне казалось что я не живу в полном смысле этого слова, но сейчас все не так! мне хорошо. а когда плохое настроение заглядывает мне в душу я вспоминаю только одну фразу: “в том, что разбились мечты не виноваты цветы…” – помогает!!!!!!!!!

Emilio
01.03.2010, 19:06
каждему человеку нужен свой ангел-хранитель



между небом и землей живут ангелы! белые и черные. белые ангелы охраняют хориш людей и светлые чувтва. а черный-плохих,ведь каждему человеку нужен свой ангел-хранитель.но в мире ангелов жил рыжий ангел.она охраняла любовь!она любила наблюдать за людьми-если человек страдал от любви-она сидела рядом и забирала его боль.но больше всего она любила смотреть на море.
однажды она сидела на берегу и наблюдала за людьми.она была почти незаметной и многи люди просто ее не видели,проходя мимо.но неожиданно она услышала голос за спиной
-привет,красавица,чего скучаеш?
она обвернулась и увидела человека-парня,но душа у него была белая-белая,а сердце наполнено любовь.а улыбка дарила почти физическое тепло.
-ты действительно видиш меня?-спросила она
-как тебя можно не заметить?я тебя еще из далека увидел!-ответил он
она улыбнулась,ведь заметить ангела может только человек с открытой и доброй душой,который умеет по настоящему любить.она захотела подарить ему счатье.
-я несовсем обычная девушка-сказала она-я могу сделать так,что бы к тебе в жизнь пришла настоящая любовь и она была сильнее всего на свете!
-если ты хочеш сделать мне приятно,просто пойдем погуляем-ответил он.
они долго гуляли и разговаривали обо всем на свете.уже начинало темнеть и ангелу пора было на небо.
-уже позно и мне пора.-сказала она
-остьанься со мной сегодня-попросил он.
_хорошо,только мы пораньше ляжем спать.
-твое слово-закон.!
и она осталась с ним,легко прикоснувшись к нему рукой она склонила егов сон.она не могла улететь,а просто сидела и смотрела,как он спит.она взяла его за руку и его душа оказалась рядом с ней.
они вместе долго летали над миром.они на небе были свободны.они стали единым целым!!!!!!!
но натупало утро.они вернулись в его дом.его душа вернулась в тело,а она легла рядом.он проснулся,и долго смотрел на нее.
-я видел прекрасный сон,будто мы с тобой летали над миром.
-ты увидиш еще много таких снов-сказала она.
время шло,их души каждую ночь были вместе.они жили в своем построенном мире.им никто был не нужен.но однажды онивстретились и он был не весел.
-что случилось?-спросила она
-ты любиш меня?-в ответ спросил он
-да........
-подари мне ребенка-
она не знала,что ответить-ведь ангелы не могут рожать детей,могут только люди.что бы стать человеком ей надо отречться от крыльев и стать обычной девушкой,но кто тогда будет хранить любовь....
-я люблю тебя,и наши дети будут самыми счаливыми на свете-в тот миг она приняла решение......
ето был вечер когда нечесть бушевала,но дольше терпеть она не могла.она отреклась отсвоих рыжиш крыльев........
утром в обычной семье проснулась обычная девушка.только глаза ее были ярко зеленые,а волосы рижие-рыжие...она улыбнулаь-теперь все будет хорошо не только души но и тела наши будут вместе.теперь я смогу сделать его самым счасливым!
но видно не суждено было счастью сбыться.......
зазвонил телефон,она подняла трубку
-алло,
-алло,его нет больше-он умер.он упал с большой высоты.-в трубке голос говорил еще что-то,но она уже не слушала...
-о,боже,что я сделала? ведь я была его ангелом-хранителем......я не сберегла его...я отреклась от всего,только что бы быть с ним,я отреклась от крыльев,а теперь все на оборот.......
она долго плакала,пока не заснула.ей приснился он.он был ангелом.белым ангелом с рижими крыльями.
-не плачь,малыш,я ведь всегда с тобою.почему ты плачеш?ты не виновата.теперья все знаю-ты отреклась ради меня крыльев.но ты всегда моя,и я буду приходить к тебе.мы будем свегда вместе.мы-одно целое.нши души невозможно разлучить ни на том,ни на етом свете..
она проснулась и что-то в ней изменилось.она долго бродила по городу одна.в парке на скамье сидела девушка и она почувствывала,что етой девушке очень больно.девушка плакала от любовной боли.она села рядом и взяла девушку за руку.
-не плачь,все будет хорошо.он вернеться.я помогу.-она закрыла глаза и мысленно собрала осколки любви етой девушки в одно целое.и тут у девушки зазвонил телефон.
-алло,-девушка на секунду замолчала-да,любиый,я тоже люблю тебя и за все прощаю....-девушка из парка еще что-то долго говорила в трубку,потом обвернулась и увидела,что таинственная незнакомка пропала.
наступала ночь.рыжая девушка ждала ее с нетерпением,ведь теперь только ночью они вместе.она заснула,и он пришел.
-что со мной твориться?-спросила она-сегодня я научилась управлять чувствами людей!ведь люди так не могут.и обясни почему у тебя,у белого ангела рыжие крылья?
-ты была ангелом-ответил он,-рыжим ангелом.ты не обычнае существо!ты не можеш быть просто человеком,слишком много у тебя душевной силы.ты прошла через тяжелое испытание.теперь ты-ведьма!!!!ты будеш не только совершать добро,но иногда и вредить.а я твой ангел.ведь ведьму не можеть охранять белый ангел,а вот белый ангел с рижими крульями -может!!!!!!!
с тех пор прошло не мало времени,а ничего не изменилось.они навсегда вместе.иногда,в особо светлые ночи можно разглядеть,как по небу летят две душу и держуться за руки.она рыжая ведьма,а он белый ангел с рыжими крыльями........

Emilio
01.03.2010, 19:26
все это начинается всегда одинаково. ты живешь своими радостями, горестями, ходишь на свою работу, а по вечерам мечтаешь о ней. эти мечты спасают тебя от суровой реальности, и придают твоим будням сладкий привкус радости. ты живешь и мечтаешь о том, как она придет в твою жизнь, и эта жизнь станет и ее тоже.
и вот посреди твоей обычной жизни появляется она. она приходит вне всех твоих планов и мечтаний. она просто приходит и переворачивает весь твой мир вверх дном. но ты все равно радуешься, потому что понимаешь - это та, кого ты ждал.
она заставляет твое сердце колотиться быстрее. она дарит тебе необыкновенный восторг. он нее у тебя перехватывает дыхание. да, сначала все идет именно так.
тебе нравится, что от нее у тебя не остается свободного времени. тебе нравится быть ее полностью. тебе нравится отдавать всего себя ей. без остатка. и сначала она отвечает тебе взаимностью.
но постепенно она привыкает и позволяет себе все больше равнодушия. она уже может не прийти на свидание, даже не предупредив и не извинившись. она позволяет себе пообещать что-то и не выполнить. она знает, что ты все равно простишь ее, и она не ошибается, хотя до нее у тебя не было склонности прощать кому-то абсолютно все. ты прощаешь ее невыполненные обещания, и с радостью признаешь свою неправоту в споре. постепенно ты становишься ее - без остатка. ты уже не помнишь, когда делал то, что нравится тебе, а не то, что хочет она. ты уже не помнишь, когда жил своей жизнью.
потом ты начинаешь понимать, что она использует тебя. с каждым разом она причиняет тебе все больше обид. ты ищешь то, что поможет тебе не потерять ее, но медленно, не сразу, начинаешь понимать, что ее ты уже потерял тогда, когда отдал ей всего себя.
затем она уже откровенно мучает тебя и твои оставшиеся чувства к ней. ты хочешь порвать с ней, но понимаешь, что она держит тебя крепко. она не хочет тебя отпускать, а у тебя нет сил разорвать эту связь. ты боишься остаться один. ты уже не помнишь, как жить без нее. долгое время твоя жизнь, твои интересы и желания вертелись лишь вокруг нее, и ты забыл, что значит жить без нее.
приходит день, когда твоя любовь к ней сгорает дотла, до последней искорки. ты больше не можешь выносить постоянной лжи, уже не можешь прощать ее за все. и ты решаешь уйти, но она не хочет, чтобы ты уходил. ей понравилось быть центром твоей вселенной. но твое решение твердо - ведь ты больше не опьянен любовью.
расставание проходит со скандалом. она хочет оставить тебе ложное чувство вины, но ты больше не подвластен ей.
ты снова живешь своей жизнью, и размышляешь, как же тебя так угораздило. ты говоришь себе, что больше никогда никому не доверишься, и первое время после расставания живешь замкнуто, не подпуская никого к себе.
и вдруг ты абсолютно случайно знакомишься с той, которая становится твоим лучшим другом. у вас много общего, и вы все больше привязываетесь друг к другу. ты еще не знаешь об этом, но совсем скоро ты забудешь, что обещал себе больше никому и никогда не доверять.

Emilio
01.03.2010, 19:47
он спал и ему снился сон.....
сон явился ему в облике девушки.прекрасной молодой девушки.девушка была голая,ее наготу прикрывали только длинные русые волосы и белые крылья...он смотрел на нее и не мог сказать ни слова.девушка села на его кровать,поцеловала его и они закружились в древнем ,как мир,танце любви.....
он проснулся с улыбкой на лице.....
-какой прекрасный сон!-подумал он.но тут он застыл от удивления-вся его постель была усыпана белыми перьями.перьями с ее крыльев....
-вот ето чудеса!!!!!!!!!!!!!!!!
весь день он думал о загадочном сне и о девушке.но только он никак не мог вспомнить ее лица.что все ето означает????
на следушую ночь девушка опять пришла.и опять ночь была полна любви....
-кто ты?-спросил он
-я твоя мечта.....-улыбнувшись ответила она.
-откуда ты?
-мы мечты живем в паралельном измирении.
-а почему с крыльями?
-ты так мечтал.
-но как ето возможно?????????и почему я не вижу твоего лица????
-мечта имеет паралель в реальном мире тоесть в твоем мире я живу в образе девушки-тебе просто надо найти меня!!! а лицо-ето маска-любовь нетерпит маскарада.....
он проснулся и опять его постель была вся в белых перья.он сложил перья окуратно в кулечек.
день проходил как обычно.а вечером традиция-в пятницу в клуб.
в клубе было полно народу,но тут он как будто увидел мираж-длинные русые волосы и белые крылья.....через несколько минут реальность дошла до него-просто девушка оделась в костюм ангела,но.......ето точно была она!!!!!!!!!
девушка повернулась и он увидел ее лицо........!!!!!!!!
етого не может быть!!!!!!!!!!!! ето была она и он знал ее !!!!!!
она,та что когда-то была влюбленна в него детской любовь.та,что писала ему письма и радывалась каждой встречи.а он просто смеялся над ее любовью.та,что потом просто пропала из его жизни!!!!!! она-как она изменилась.и ее взгляд-он стал жоще........а глаза стали неестественно зеленые......
-так ето все ты!!!-думал он-ты и есть моя мечта.......
он набравшись смелости подошел .
-привет!!!!!
она застыла от удивления-привет,сколько лет,сколько зим!!!! я рада тебя видеть!!!!!!!
-я тоже!!!!-он смущался,как пятикласник.-потанцуем????
они долго танцевали.
-знаеш,мне очень стыдно,что тогда так вышло.прости меня?-он набрался смелости сказать ето.
-и ты меня!-она улыбнулась ему.
-после нашего расставания у меня не было девушки.я всегда вспоминал тебя........
она ответила ему поцелуем.......
-я тоже скучала за тобой!!!!!!
они танцева и целовались весь вечер.....
-поехали ко мне!-он боялся отказа.
-поехали......
ето ночь была полна любви.......
на утро он проснулся и опять белые перья,только теперь от ее наряда,а рядом спал настоящий ангел....
-теперь я ее не отпущу!!!!!!!!

- ну вот теперь он мой навсегда!!!!!!!-
девушка с длинными русими волосами улыбнулась и закрыла книгу.
"пособие молодой ведьмы.навеиванье снов."-гласила надпись на обложке............

SAPAND
01.03.2010, 19:53
Emilio bunları özün yazırsan ? :D

Emilio
01.03.2010, 20:31
Emilio bunları özün yazırsan ? :D

bezilerini he bezilerini yox,ne olubki?nese sehf yazmiwam?

Emilio
01.03.2010, 20:40
почему стихи о любви излучают такую грусть?
почему это море слез? почему этот нервов хруст?
почему в них царит тоска? все вокруг поглощает мрак?
и терзая себя и топча, - каждый здесь себе первый враг?
ведь любовь – это только нежность, ведь любовь – это только свет…
у тебя как у птицы – крылья, ты влюблен и ты ждешь рассвет…
ты готов сдвинуть небо и землю, ты готов подарить себя,
только б жить! пусть одной надеждой. только б жить! только б жить
любя.

SAPAND
01.03.2010, 20:48
bezilerini he bezilerini yox,ne olubki?nese sehf yazmiwam?

Yox . Niyəki ? İşində ol .Bu mövzunu verdik sənə :)

Emilio
01.03.2010, 20:55
Yox . Niyəki ? İşində ol .Bu mövzunu verdik sənə :)

:D:D:D:D:D:D:D:p:Dmersi

Emilio
01.03.2010, 21:02
секрет...



их было двое - он и она. они где-то нашли друг друга и жили теперь одной жизнью, где-то смешной, где-то соленой, в общем, самой обыкновенной жизнью двух самых обыкновенных счастливых.
они были счастливыми, потому что были вдвоем, а это гораздо лучше, чем быть по одному.
он носил ее на руках, зажигал на небе звезды по ночам, строил дом, чтобы ей было, где жить. и все говорили: "еще бы, как его не любить, ведь он идеал! с таким легко быть счастливой!" а они слушали всех и улыбались и не говорили никому, что идеалом его сделала она: он не мог быть другим, ведь был рядом с ней. это было их маленькой тайной.
она ждала его, встречала и провожала, согревала их дом, чтобы ему там было тепло и уютно. и все говорили: "еще бы! как ее не носить на руках, ведь она создана для семьи. немудрено, что он такой счастливый!" а они только смеялись и не говорили никому, что она создана для семьи только с ним и только ему может быть хорошо в ее доме. это был их маленький секрет.
он шел, спотыкался, падал, разочаровывался и уставал. и все говорили: "зачем он ей, такой побитый и измученный, ведь вокруг столько сильных и уверенных". но никто не знал, что сильнее его нет никого на свете, ведь они были вместе, а значит, и сильнее всех. это было ее тайной.
и она перевязывала ему раны, не спала по ночам, грустила и плакала. и все говорили: "что он в ней нашел, ведь у нее морщинки и синяки под глазами. ведь что ему стоит выбрать молодую и красивую?" но никто не знал, что она была самой красивой в мире. разве может кто-то сравниться по красоте с той, которую любят? но это было его тайной.
они все жили, любили и были счастливыми. и все недоумевали: "как можно не надоесть друг другу за такой срок? неужели не хочется чего-нибудь нового?" а они так ничего и не сказали. просто их было всего лишь двое, а всех было много, но все были по одному, ведь иначе ни о чем бы не спрашивали. это не было их тайной, это было то, чего не объяснишь, да и не надо.

Emilio
01.03.2010, 23:37
Немного фактов о поцелуе

Ученые насчитали 16 пунктов, которые необходимо знать о поцелуе.

В ходе длительного и серьезного исследования выяснилось, что во время поцелуя любимого человека может произойти все что угодно, от движения мышц лица до опасного повышения давления.

Гимнастика от морщин. При каждом поцелуе задействуется 29 лицевых мышц - это отличное средство для профилактики морщин, пишет La Stampa

Минеральные соли. Во время страстного поцелуя происходит обмен полезными для здоровья жидкостями, создающими антитела для противодействия различным болезням.

Закрытые или открытые глаза. 66% людей закрывают глаза, когда целуются: так более романтично, утверждают они. Другие хотят увидеть, какой эффект они производят, что говорит о неуверенности в себе, отмечает Inopressa.ru.

Количество поцелуев до брака Американская женщина целуется 80 раз, прежде чем выйти замуж.

Калории. При быстром поцелуе сжигается 2-3 калории.

Чувствительность. Губы в 200 раз чувствительнее пальцев рук.

Увеличение продолжительности жизни. Мужчины, каждый день целующие жену перед уходом на работу, живут на пять лет дольше, чем воздерживающиеся от этого прекрасного жеста.

Давление. При поцелуе длительностью полторы минуты давление поднимается, увеличивается количество гормонов в крови.

Французский поцелуй. Супруги во Франции называют этот глубокий поцелуй с использованием губ и языка "союзом душ".

Эскимосы тоже целуются. Неправда, что они лишь трутся носами. Они тоже целуются, обнюхиваются, дуют друг на друга и только лишь потом трутся носами.

Скромные японцы. Жители Японии никогда не позволяют себе целоваться на людях. Даже подростки обмениваются лишь прикосновением губ, которое длится секунду.

Наркотики. Тела целующихся людей производят обладающие наркотическими свойствами вещества в 200 раз более сильные, чем морфин.

Женщины. Ученые выяснили, что поцелуй помогает женщинам снять стресс.

За всю жизнь. За жизнь человек затрачивает на поцелуи приблизительно 20160 секунд, то есть две недели.

За минуту. Поцелуй, длящийся 60 секунд, сжигает 26 калорий.

Первый поцелуй. Жители всего мира целуются в первый раз приблизительно в возрасте 14 лет.

Emilio
01.03.2010, 23:40
історія одного вечора і одного життя



це був чудовий літній вечір. останній, випускний вечір… грала повільна музика, яка торкалась струн душі і ніжно грала на спогадах. я була у цьому шовковому темно - червоному платті. воно ніжно огортало моє тіло, вільно спадало до землі та робило неповторними риси мого тіла… волосся падало на оголені білосніжні плечі і кучерями вилося по них.

він був моїм однокласником, моїм першим і чистим кохання. ми кружляли в повільному танці… розуміючи, що повинні розстатися назавжди і більше немає сенсу щось приховувати, я зізналася в своїх почуттях йому… мені легко було говорити і відкрила йому свої секрети, не чекаючи ні найменшої відповіді з його сторони. він розказав, що я йому теж подобалась. але тепер наші долі розійшлись і у кожного дув друг чи подруга. в цей момент ми відчували таку легкість і все було так чудово. наші душі переплелись на цей короткий, але застиглий у вічності, момент. він ніжно торкнувся губами моїх… я відчула його подих, його смак, його тепло розлилось по мому тілі. руки ніжно обнімали мене. на цю хвилину мені здалось, що ми єдині в світі… та поцілунок цей був більше дружнім, більше вираженням почуттів, які виринули з закутків душі двох різних людей, сплелися в одне і знову сховалися в глибини нашої свідомості…

саме тоді в зал зайшов він… мій коханий… моє життя, моє серце і душа… хвилину по тому ми зустрілись поглядами тет-а-тет… в його очах я побачила щось невимовно жорстоке і водночас шалене і дике. з самозадоволеним виглядом він вийшов на вулицю. я побігла до нього. через повний зал людей в барвистих костюмах і з пихатими обличчями. коли я вибігла його машина вже рушила з місця і на повній швидкості вирвалась на шосе, повне машин і швидко зникло з очей…

я бігла додому… бігла, щоб пояснити, сказати йому все. коли я зайшла в дім мені було дуже важко. нестримно пекло в грудях і не давало дихати. причиною тому було не лише хвороба серця, а й почуття, які рвали його на шматки.

його дома не було. я кинулась до телефону і набрала його простий номер, який знала напам'ять… в трубці почувся голос… він був спокійний, врівноважений і на диво холодний… я щось говорила, підбирала слова, щось пояснювала… та розмова була не довгою… коли він сказав, що не хоче мене чути і бачити, а тільки пізніше прийде забрати речі, я сказала, що це буде остання ніч в мому житті. запала мовчанка і він сказав:

"………… нехай! роби що хочеш! мене це більше не стосується!.."

в трубці чулись довгі гудки… я повторювала одне слово, яке принесло мені так багато болі та страждань: "люблю, люблю, люблю…". гудки в трубці помалу віддалялися…

я отямилась в якомусь не звичайному стані. було так легко і нічого мене не хвилювала, десь внизу щось кричали люди, долинали стуки в двері, крик і лемент. а я бачила лише яскраві промені сонця, що сходило… радісно щебетали пташки і розкривались квіти в горщиках, мої улюблені азалій, які вже давно не цвіли… та доторкнутись до них я не могла…

хвилину тому я повісилась…

між клінічною і біологічною смертю є п'ять хвилин. у мене залишилось чотири… чотири хвилини, щоб подумати:

а чи варто? чи варто було любити, жити, сподіватись?..

Emilio
21.05.2010, 17:51
ты иногда бываешь так близка,
но до тебя никак не дотянуться.
но как хочу к тебе я прикоснуться,
чтоб растопилась на сердце тоска.
тоска по чуду милых, добрых глаз,
тоска по самой дорогой из женщин,
с которой был, увы, не я повенчан.
ведь так несправедлива жизнь подчас...
я для тебя - всего лишь эпизод,
ступенька лестницы твоего восхождения.
я виноват, и не ищу прощенья,
за то, что счастья миг не уберег.
считали раньше мы часы разлук,
и скоро вечность свой отсчет откроет.
но снова сердце дикой болью воет,
лишь только ощущаю нежность рук.
прости за откровения в ночи,
что нас с тобой одним крылом укрыла.
я верить не хочу, что ты забыла
про все, что было… только не молчи! прости меня, что я без разрешенья
тебя целую иногда в мечтах.
ты ведь не слышишь губ прикосновенья,
не видишь свет в моих глазах.
прости меня, что иногда без права,
кладу я голову тебе на грудь.
и что порой, пригладив волосы твои,
в глаза твои пытаюсь заглянуть.
прости меня, что права не имея,
тебя к своим мечтам зову.
прости, что прикоснуться не умею
от этих слов, виденье на яву.
в моих мечтах, ты лучше всех на свете,
и сколько мне по жизни не идти,
как ты, такою не найти.
зачем, зачем пишу я эти строки?
быть может я хочу чтоб донести,
тебе сумел на легких крыльях ветер
мое такое нежное : " прости ! "

Emilio
24.05.2010, 23:49
не торопись говорить о том, что в жизни счастья нет,
не торопись – прямо в сердце льется розовый рассвет,
ночь уходит навсегда, тая без следа!

я нарисую мир таким, каким люблю:
на белом праздничном снегу рябин зарю.
когда прозрачна, как слеза, с небес вода,
ты говори, что счастье есть всегда,
говори всегда

не торопись говорить о том, что мир к тебе жесток,
не торопись – под холодным снегом скрыт любви цветок,
он распустится весной, он как ты – живой.

я нарисую мир таким, каким люблю:
на белом праздничном снегу рябин зарю.
когда прозрачна, как слеза, с небес вода,
ты говори, что счастье есть всегда,
говори всегда

Emilio
24.05.2010, 23:50
живи... не бойся быть быть в потоке ветра
отдельной... обособенной струёй...
на яркой грани цветового спектра
найди оттенок свой...и только свой...
дерзай в исканьях новых отголосков
волнующих и непредвзятых чувств
к красивости навязчивостью броской..
что в ней? безличен мир её и пуст.

храни... храни в душе желаний пламя...
не отдавай отчаянности - дней..
всё , что случалось в этой жизни с нами
со временем окажется ценней
сиюминутных, веских и горячих
причин обидеться на месть судьбы...
а вдруг...случись свершение иначе...
о важном не задумываались бы?

люби...да так...чтоб серость задохнулась...
люби - пусть мир уступит пьедестал
твоей любви... пусть чувств горячих юность
поднимет безбоязненности шквал..
и пусть летят эпохи в даль столетий.

Emilio
24.05.2010, 23:52
притча про счастье.

счастье бродило по свету и всем, кто ему попадался на пути, счастье исполняло желания.

однажды счастье по неосторожности провалилось в яму и не смогло выбраться.

к яме подходили люди и загадывали свои желания,а счастье,естественно,выполн яло их.

к яме подошёл молодой парень.он посмотрел на счастье,но не стал ничего

требовать,а спросил:

"тебе-то,счастье,чего хочется?-"выбраться отсюда",-сказало счастье.

парень помог ему выбраться и пошёл своей дорогой.
_________________________всегда есть тот, кому ты нужен,
кто так в тебя наивно верит,
кто доверяет смело душу,
кто ждать готов, любя, у двери...
кто каждый миг - дыханьем, взглядом
к тебе всегда готов стремиться,
всегда есть тот, кто просто рядом,
кто быть ненужным не боится...
кто знает, что любовь не просят,
кто знает, что любовь не милость,
чтобы её монеткой бросить,
чтобы она к ногам скатилась...
но в час любой, когда невзгоды
в свои тиски сжимают сердце,
всегда есть тот, кто в непогоду
тепло отдаст тебе - согреться...
...всегда есть тот, кому ты нужен,
упрямый, гордый, полный боли,
кто молча примет твою душу
в свои горячие ладони...
и не напомнит в час печали,
когда в тоске завоет ветер -
«за тех, кого мы приручаем,
всегда, всегда, всегда в ответе
а счастье...побежало за ним.

Emilio
25.05.2010, 00:21
берег пустынный луна освещает,
а море с тоскою глядит на луну.
волнами грустными тихо вздыхает,
как хочется крикнуть:"тебя я люблю!"
море влюбилось и бурно страдает,
луна посылает улыбки в ответ,
море луну нежным взглядом ласкает,
а лико прекрасное дарит лишь свет.
по лунной дорожке катятся волны,
на каплю поближе к любимой луне,
но та не доступна и не покорна,
владычица ночи царит в вышине.
море бурлило и гневно дышало,
все волны вздымались и нервом текли.
тысяча брызг до небес долетала,-
и рваные тучи за море ушли.
вышла луна,небеса любовались,
над морем склонилась она со слезой,
море с луною всю ночь целовались,
а звёздный каскад охранял их покой.
влюбилась луна, про гордость забыла,
спокойное море ласкало её.
быть может,то сказка,может,так было,
но в жизни-беречь надо счастье своё!__________________«женщина – это приглашение к счастью»шарль бодлер

приглашенье к любви, приглашение к нежности,
приглашение к таинству звёздных ночей…
пригласить так красиво умеет лишь женщина,
открывая свой мир нежный
взору очей…
отдавая его вопреки всем заклятиям,
доверяя тем чувствам, что ты пробудил,
о, так необъяснимо принявший в объятия
этот вечно прекрасный волнующий мир
самой чуткой души, что легка и божественна…
беспокойна, ранима, горда и верна…
и назвать её можно одним словом – женщина,
что была, есть и будет во все времена
тем единым потоком слепой неизбежности –
для кого-то погибель, кому-то как свет…
тот чарующий свет – приглашение к нежности…
а до счастья рукою подать.
разве нет?

Emilio
25.05.2010, 00:32
как важно знать, что в мире есть мужчина,
который любит, хочет, знает лишь тебя...
и что в нем - смысл, в нем суть, и в нем причина,
отдать всю-всю.., до капельки себя.
как важно знать, что все его молитвы -
о том, чтоб ты жила счастливей, лучше всех.
что он прощает все твои обиды,
и радуется он за твой успех...
как нужен он, когда тебе не спится,
когда болит внутри тебя душа...
он терпит все, хотя, бывает, злится.
но все равно к тебе одной спеша.
как важно знать, что он тебя лелеет,
что все твои проблемы разрешит....
и так, как он, никто не пожалеет.
и сердцем... он к твоей душе спешит

Emilio
25.05.2010, 22:42
*****
стихи
ко мне
приходят сами.
я их приход не тороплю.
бывают шествуют часами,
когда ночами
крепко сплю.
бывает,
бьют в ключе морзянки
по стеклам дождиком косым.
бывает, как на полустанке,
заскочат в тамбур нелюдим.

то улыбнутся,
то заплачут,
то успокоят.
то собьют,
а то
свиданья мне назначат
и
не придут.
м. садовский....

Emilio
31.05.2010, 14:50
когда тебя осадят сорок зим,
на лбу твоем траншей пророют ряд,
истреплется, метелями гоним,
твоей весны пленительный наряд.
и если спросят: "где веселых дней
сокровища и где твой юный цвет?"
не говори: "в глуби моих очей" -
постыден и хвастлив такой ответ.
насколько больше выиграл бы ты,
когда б ответил: "вот ребенок мой,
наследник всей отцовской красоты,
он счеты за меня сведет с судьбой".
с ним в старости помолодеешь вновь,
согреешь остывающую кровь.

у.шекспир

Antic_girl
01.06.2010, 10:20
Dedilər ki, o şəhərdə tualet yoxdu. Mənə çox qəribə gəldi. Necə yəni yoxdur? Bir neçə gün bu sual məni narahat etdi. Heç başa düşmürdüm. Onda o şəhərdən gələn bir yolçu ilə rastlaşdım. Hündür çinarın kölgəsində əyləşib danışmağa başladıq. Mən öz sonuncu əsərimdən, o da öz şəhərlərindən. Amma mən “sizdə tualet var?” sualını verəndə o mənə tərs-tərs baxdı. Sonra başını yelləyib dedi:
- Sən nə danışırsan? Ağzına nə söz gəldi alırsan. Utanmırsan? Tualet nədir? Bizdə heç kəs tualetə getmir!
Sonra o mənə şəhərləri haqda danışdı.
Tualetə getməyənlər şəhəri.
Biri var idi, biri yox idi, uca dağların başında kiçik bir şəhər var idi. Bu şəhərin sakinləri gülərüz mehriban və çalışqan adamlar idi. Onlar günlərini tarlada, küçədə, bazarda, ofisdə işləyib gecələrini əllərində qəzetlə divanda yuxuya gedirdilər.
Bu şəhərdə hər şey bütün şəhərlərdə olduğu kimi idi. Amma bizim hələ doğulmadığımız bir vaxtda bir nəfər - bazarda işləməyən və gecələr yatmayan saqqalı bir kişi tualetə gedərkən ayağı ilişib ağzı üstə öz nəcisinin içinə yıxıldı. Dahi alimlərin başına düşən alma kimi, onun da ağlına yeni bir fikir gəldi.
“Tualetə getmək olmaz!”
O bunu əvvəlcə heç kəsə danışmadı. O bilirdi ki, bunu kiməsə desə camaat ona güləcək. Ona görə öz fikirlərini hamıdan gizlətdiyi kiçik kağıza yazmağa başladı.
Günlər keçir onun tualetə olan nifrəti artırdı. O hər dəfə ayaq yoluna gedəndə nəcisini ölçür və dünyaya nə qədər ziyan vurduğunu hesablayırdı. Hər gün 300 qrama yaxın nəcis. Bu o deməkdir ki, hər bir insan həyatı boyu 4 tondan çox nəcis qoyur.
Bu o deməkdir ki, Betxovendən bir neçə simfoniya və 4 ton nəcis qalıb. Eləcə də bütün dahilər və müqəddəslərdən. İllər ötdükcə o ayaq yoluna daha da çox nifrət eləməyə başladı və fikirlərini camaatın içində dedi. Əvvəlcə ona güldülər, sonra onu söyməyə başladılar. Lakin az-az insanlar onun yanına gəlib onun danışdıqlarını dinlədi. Sonra onlar da Camaata dedilər, ayaq yoluna getmək olmaz. Bu heyvanlara aid xüsusiyyətdir. Amma biz insanıq.
Biz ən üstün varlığıq. Biz dünyanı zibilləməməliyik. Biz əyilməməliyik. Biz çirklənməməliyik. Biz “üstün irqdən” , “namuslu millətdən” , “müasir insanlardanıq”.
Bu fikirləri ilə insanlar arasında hörmət qazanmağa başladılar. Sonra xeyriyyə adı ilə insanlardan ayaq yollarının təmizlənməsinə görə pul yığmağa başladılar. Bu pulu yığandan sonra xalq onlardan üz döndərdi. Dedilər ki, niyə pullarımızı alırsınız.
Xalq saqqallı kişini tənqid eləməyə başladı. Amma tualetə qarşı olanlar öz başçıları saqqallı kişini gizlicə öldürəndən sonra o xalqın qəhrəmanına çevrildi.
Hamı onun qəbrinin üstündə şam yandırır öz aftafasını sındırıb söz verirdilər ki, bir də heç vaxt tualetə getməyəcəklər. Saqqallının tərəfdarları isə şəhərin mərkəzindəki ayaq yollarını yandırıb dağıtmağa başladılar. Bütün şəhəri iy basdı. Ayaq yolları sınandan sonra ağacların dibi, bostanlar, bulaqlar iy verməyə başladı. Bunu görən şah xalqın nə istədiyini vəzirindən soruşdu.
Onda vəzir hər şeyi ona danışdı. Şah onların qarşısını almaq üçün dəmirdən aftafalar, poladdan ayaq yoları düzəltdirdi ki, heç kəs sındıra bilməsin. Ayaq yoluna getmək istəməyən kütlə , bunu öz qeyrətli, namuslu, mömin, müasir, elmli, üstün, ədalətli millətlərinə haqsızlıq kimi qəbul etdi. Ondan sonra şahı tənqin edən şüarlarla ayaq yoluna getməkdə bütün günahın şahda olduğunu qışqırmağa başladılar.
“Şah bizi qəfəsdə saxlayır. Biz ayaq yoluna getmək istəmirik amma o bizi məcbur edir. Məcbur edir ki, dəmir aftafalarla yuyunaq. Məcbur edir ki, polad ayaq yollarına gedək. Şah ədalətsizdir. O bizim ayaq yoluna getməmək haqqımızı əlimizdən alır. Hər dəfə kimsə ayaq yoluna girəndə şahı söyür, sonra deyir ki, bu millət belə şahla düzələn deyil. Sonra tumanını çıxarıb oturur.
Qurtaranda əgər qarşısına başqa bir adam çıxırsa ona deyir, yenə məcbur elədirlər gedim. Özüm heç istəmirəm ki. Məcbur edirlər. Onda qarşıdakı da deyirdi ki, elə məni də bu dəqiqə göndərdilər.
Allah Saqqallı kişiyə rəhmət eləsin. əgər o qalsaydı indi heç kəs işəyib oranı- buranı bulamazdı. Bundan sonra ayaq yoluna getməyi təhqir sayanlar xarici ölkələrə məktublar yazmağa başladılar. “Burda hamı tualetə gedir, heç kəs burda təmizliyə riayət eləmir. Hamı içində saxlamaq istəyir amma şah qoymur. Şah olmasa bir heç vaxt heç yanı bulamayacağıq.”
Düşmən şahlıqlar bunu görüb düşmənçiliyi daha da qabartmaq üçün, xalqın sevgisini qazanmaq üçün cavab verir. “ Aaa siz nə danışırsınız? Heç elə şey olar? Getməyin. Hamı bir nəfər kimi imtina edin. Bizdə heç kəs tualetə getmir. Bizə tualetlər lazım deyil.
Əgər bütün aftafaları sındıra bilsəz, bir iki dəfə əliniz - dalınız çirkli qalsa siz iyrənib bir də heç vaxt heç nə ifraz etməyəcəksiniz.” Bunu eşidən xalqın ümidləri oyandı. Onlar saraya hücum edib şahı öldürdülər. Sonra qəbrinə aftafa qoyub onunla bir basdırdılar. Daha sonra isə bütün aftafaları sndırıb bütün ayaq yollarını dağıtdılar. Böyük bir şənlik başladı.
Onlar bayraqlarının üstünd təmiz dal şəkli qoydular. Bu onların dallarının heç vaxt çirkli olmadığının rəmzi oldu. Sonra televiziyalarda məşhur müğənnilər göz yaşları və utanc ilə sonuncu dəfə nə vaxt ayaq yolluna getdiklərini danışdılar.
“ Xanım siz gənc yaşlarınızda ayaq yoluna gedirdiniz?
- Bəli, çox utanıram indi bunu etiraf etməkdən amma mən doğrudan da ayaq yoluna gedirdim. Hər dəfə söz verirdim amma hər dəfə qarnım dolanda özümü saxlaya bilməyib ayaq yoluna gedirdim. Lakin bir gün ayaq yoluna böyük bir güzgü qoyub öz halıma baxdım.
Ayaq yoluna gedərkən olan halıma baxdım. Onda özümə nifrət elədim. Və başa düşdüm ki, bizim millətə belə namussuzluq yaraşmaz, biz təmiz və günahsız, namuslu və qeyrətli olmalıyıq. O gün bu gün ayaq yolu mənim üçün bitib.
- Neçə il olar təxminən?
- 5 ildir ki, mən ayaq yoluna getmirəm
- Alqışalar, bizim dahi sənətkarımız 5 ildir ki, ayaq yoluna getmir.”
Bundan sonra dərsliklərdə ayaq yolunun pis cəhətləri haqda mətnlər uşaqların beyninə dolduruldu. Daha sonra ayaq yoluna gedən qızlara namussuz deyilməyə başladı. Daha sonra bütün xarici filmlərdəki ayaq yolu səhnələri kəsilib uşaqların tərbiyyəsini pozar deyə qadağan olundu. Bütün kitablardan ayaq yolu sözləri çıxarıldı.

Ardı var..

Antic_girl
01.06.2010, 10:20
Bu şəhər məni çox təəccübləndirdi. Mən yolçudan yolu öyrənib ora getdim. Şəhərə girən kimi əski ilə burnumu tutdum. Bütün şəhər iy verirdi. Hər yerdən iy gəlirdi. Amma bütün insanlar buna baxmayaraq çox rahat idi. Əvvəlcə mən elə bildim ki, yalnız mənə bu iy gəlir. Amma sonra başa düşdüm ki, onlar sadəcə bu iyə öyrəşdiyindən onu hiss etmirlər. Sonra restoranların birində əyləşib qarşı masadakı adamlara baxdım. Onlar qaqqıldıyır, pivə içir və domino oynayırdılar. Elə bu an restoranın qapısı açıldı və içəri gözəl bir xanım girdi. O içəri girən kimi qarşı masadakı kefi kök kişilərin qaşqabağı yerə-göyə sığmadı. Onlardan biri qışqırdı:
- Aftafalı əllərinlə bizim restoranın qapısını açma! Mundar, namussuz, qeyrətsiz, geridə qalmış!!!
Xanım qəmli gözləri ilə onları süzüb başını aşağı saldı. Elə bu an kişilərdən biri pivə şüşəsini onun başına atmaq üçün ayağa qalxdı. Mən tez onun qarşısını alıb enli qollarını nazik əllərimlə saxlamağa çalışdım:
- Eləmə! Sakitləş!
O mənə baxıb yekə qarnının bir hissəsini yağlı masaya söykəyib dedi:
- Sən buna bir bax. Tualetə gedən namussuzu qoruyur. Bilirsən o yemək yeyəndən sonra nə oyunlardan çıxır?
- Nə?
- O tualetə gedir. Eşidirsən? Deyilənə görə xaricdən özünə aftafa alıb, evində də unitaz qoydurtdurub. Mundarın biri , mundar! Bizim təmiz qızlar kimi deyil o çirklidi!
Mən gülümsəyib ona dedim:
- Güya sən heç tualetə getmirsən?
Bundan sonra heç nə yadımda qalmayıb. Bircə onu bildim ki, başıma iri bir şüşə dəyib çilik –çilik oldu. Özümə gələndə məni artıq məhkəməyə hazırlayırdılar. Mən çığırırdım - Niyə? niyə?!
Bütün zaldakı adamlar və hakimlər mənə tər-tərs baxdılar. Onlar mənim əllərimi bağlamışdılar. Sonra bir nəfər ayağa durub mənə yaxınlaşdı.
- Dünən saat 17 radələrində siz restoranda namussuz, cinayətkar bir qadınla əlbir millətin namusu və müqəddəs dəyərlərini alçaltmısınız. Siz cinayətkarın qarşısını almağa çalışan bu qeyrətli vətəndaşın əlini sındırmaq istəmisiniz. Sizi vətən xaini elan edirik.
Mən əsəbiləşib ayağa qalxdım.
- Ey siz, axmaqlar, cahillər, yalançılar! Güya siz özünüz ayaq yoluna getmirsiniz? Bəs yediyiniz haradan çıxır? Sizin bütün şəhəriniz iy verir. Hara gedirdim ağacların dibində nəcis var idi. Güya siz özünüz bulamırsınız? Hə? Nə namusdan danışırsınız? Nə qeyrətdən, müasirlikdən danışırsınız. Biz hamımız insanıq hamımız da ayaq yoluna gedirik. Açıq ya gizlin.
Bunu gizlin edəndə siz namuslu olursunuz? Hə? Ayaq yoluna getməyən insan yoxdur. Əgər bu günahdırsa, əgər bu cinayətdirsə onda niyə bütün insanlar belə yaranıb, hə? Siz öz hisslərinizi, öz arzularınızı öz ehtiyaclarınızı özünüzdən gizlədirsiniz. Siz ölü şairlərin, məktəb kitablarının, valideynlərin və cəmiyyətin qulusunuz.
Onlar sizi idarə edir. Siz həmişə günahı başqalarında görürsünüz. Siz də aftafa almaq istəyirsiniz amma utandığınız üçün gizli də olsa, çirkli gəzməyi ondan üstün tutursunuz.
Və sizin arzuladıqlarınıza sahib olanları məhv edirsiniz. Yazıq millət, başıboş xalq. Siz hamınız ayaq yoluna getməsəz də...
Elə bu an hakim çəkicini vurdu. Məhkəmə işi sona çatdı. İnsanlar oturacaqlardan durub yavaş- yavaş dağılışmağa başladılar. Oturacaqlarda qalmış sidik-nəcisin iyi bütün zalı götürdü. Kimlərsə gizlicə bunu masanın altında edirdi, kimlərsə elə şalvarlarını çıxarmamış.
Kimlərsə arxalarına torba bağlayırdılar. Kimlərsə ovuclarına götürüb oturacağın arxasına sürtürdülər. Kimlərsə eləyib qurtaran kimi, qaçıb polis çağırırdılar. “Bura baxın, bura baxın kimsə bulayıb”.
Mən isə bir gün sonra zindana salındım. Deyilənə görə bir neçə gün sonra o qızı kəndirdən asıb, ocaqda yandırdılar.
Deyilənə görə bir neçə gün xalq mənim ölümümü istəyib zindanın darvazalarını döydülər.
“ Ayaq yoluna gedənlərə ölüm, namussuzlara, alçaqlara, çirklilərə, kafirlərə, geridə qalmışlara ölüm!!! ”
Zindanda mənimlə bir başqa adamlar da qalırdı. Hərdən təzə adamlar gəlir və mənə digər şəhərlər haqda danışırdılar. “Fahişəlik etməyənlər şəhəri”, “İçki içməyənlər şəhəri”, “Rüşvət almayanlar şəhəri”, “Millətçilər şəhəri”, “Dindarlar şəhəri”, “Demokratik insanlar şəhəri”, “Xoşbəxt ailələr şəhəri”, “Milli musiqini sevənlər şəhəri”, “Bir-birinə xəyanət etməyən sevgililər şəhəri”, “Porno filmlərə baxmayanlar şəhəri”, “İtirlimiş torpaqları həqiqətən qaytarmaq istəyənlər şəhəri” və daha hansı tanımadığm gözəl şəhərlər.
Fikir bildirməyi unutmayın

Antic_girl
01.06.2010, 10:28
Gözəlçə...

Mən heç vaxt heç kəsə xor baxan deyiləm. Vallah, düz sözümdü. Düzdür, hərdən hiss edirəm ki, çoxundan üstünəm, amma üzə vurmuram – kimisə pərt etmək nəyə lazım? Məni həmişə çox istiyiblər. Uşaqlıqdan anam mənə gözəlçə, atam mələk deyirdi. Bütün günü güzgüyə baxardım. Gözəl göz-qaşım, bapbalaca burnum, qəşəng saçlarım, gülüşüm, boy-buxunum həmişə məni valeh edirdi. Hiss edirdim ki, hamıdan qəşəngəm. Həm də ağıllı və mehriban idim. Bunu ilk dəfə bağçada – qızlar mənim saçımı yolanda anlamışdım. Onlar mənə sarsaq deyirdilər. İnciyib eləmirdim – bilirdim ki, paxıllıq edirlər. Qızların heç biri mənimlə oynamırdı. Mənimlə yarışmaq ağıllarına da gəlmirdi. Bilirdilər ki, onsuz da mən hamını udacam. Onlar məndən çəkinirdilər, həm də özlərini mənə oxşadır, mənim kimi olmaq istəyirdilər. Düzdür, onda hirslənirdim, ağlayırdım, indi-indi başa düşürəm ki, bütün bunlar elə-belə olmayıb – axı mən hamıdan gözəl, hamıdan ağıllı idim. Məktəbə gedəndə də öz ədalətimə heyran olmuşdum. Sinifdəki ən eybəcər, ən gicbəsər qızlar mənimlə rəfiqəlik edirdilər. Çünki mən onlara yuxarıdan aşağı baxmırdım. Hamıdan gözəl olsam da heç vaxt qəşəng qızlarla dostluq etmirdim. Həm də mən çox tərbiyəli idim. Bunu da mən məktəbdə hiss etdim. Heç bir oğlan mənim yanımda oturmağa cəsarət etmirdi. Hətta küçədə görəndə də mənə salam vermirdilər. Təbii ki, hörmətimi saxlayırdılar. Məni görən kimi özlərini itirdilər. 8 Mart bayramında bütün qızlara hədiyyə verirdilər, mənə yox. Bilirdilər axı, mən tərbiyəliyəm və heç vaxt evə oğlan hədiyyəsi aparmaram. Son zəngdən sonra da heç bir oğlan mənə zəng eləmədi. Hərdən onlara ürəyim yanır. Bəlkə bu dəqiqə dəli kimi darıxırlar mənim üçün, amma zəng etməyə cəsarətləri çatmır, nə bilim. Keçən il gözəllik müsabiqəsinə getdim. Amma məni seçmədilər. İlk günlər fikirləşdim ki, yəqin rüşvət istəyirlər. Atam mənə deyəndə ki, “qızım, gözəllik müsabiqəsi hara, sən hara?”, o dəqiqə hər şeyi başa düşdüm. Mənim canım atam özü münsiflər heyyətini “görübmüş” ki, məni müsabiqəyə qoymasınlar. Atadı da, yəqin qısqanır.Nə isə...
Məktəbi bitirib Tibb Universitetinə girdim.Və onunla ilk dəfə orada tanış oldum. O, hündürboy, gülərüz, cəsarətli oğlan idi. Onu bütün qızlar sevirdi. Mən də vurulmuşdum. Amma heç bir tədbir görmürdüm. Vaxt keçdikcə anlayırdım ki, o da məni sevir. Çünki qrupda hamı ilə söhbət edirdi, mənə tərəf isə heç baxmırdı. Yazıq çox utancaq idi. Amma bir-iki aydan sonra çox şey dəyişdi. O cəsarətlənib mənə yaxınlaşdı. İlk söhbətimiz sözbəsöz yadımdadı: “Ay qız, mənim yerimə bu məsələni həll edə bilərsən?..” Görün bu cümlədə nə qədər sevgi var.”Ay qız”, “ay qız”, o mənim adımı belə dilinə gətirə bilmirdi.Mən gülümsəyərək dəftəri götürdüm. O yazıq isə o saat çıxdı aradan. Bir saniyə də qalsaydı, dözməyib diz çökəcək, sevgisini etiraf edəcəkdi. Mən kimya məsələsini həll edib dəftəri ona qaytardım. Həmin gündən o mənimlə əlaqə saxlasın deyə tez-tez dəftərini mənə verərdi. Mən də bütün misalları həll edərdim, sonra da vərəqin qırağına ürək şəkli çəkərdim. Bir gün isə o, bütün gücünü toplayıb dedi: “O ürəkləri daha çəkmə...” Sevincimdən uçurdum. O mənim sevgimi qəbul etmişdi, ürəyimi demək sevgimi də qəbul etmişdi. O gündən biz bir cütlük olduq – hamıdan fərqli bir cütlük. O məni qısqandırmaq üçün gündə bir qızla gəzirdi. Dəlidi də... Hələ də inana bilmirdi ki, doğrudan onun sevgisinə razılıq vermişəm. Hətta iş o yerə çatmışdı ki, eybəcərin biri ilə yalandan nişanlanmışdı da. Bu oğlanların sevgisini başa düşə bilmirəm də... Necə ağılsız olurlar. Sonra bilmirəm necə oldu. Bir onu gördüm ki, damarlarım kəsilib. Atam məni həkimə apardı. Məni xeyli sorğu-sual etdilər. Düzdü, Tibb Universitetini bitirməyə hələ 3 il qalmışdı. Amma həkim atamın dediyi kimi məni işə qəbul etdi. İndi işləyirəm, öz otağım var, ciddi tətqiqatla məşğulam. Dəlilərin arasında onların vəziyyətini öyrənirəm. Xəstələr bilməsinlər deyə məni də onlar kimi geyindiriblər, onlara verilən dərmanlardan mənə də verirlər. Düzdü, bir az bezdirici olsa da xasiyyətim dəyişməyib. Mən heç vaxt heç kimə xor baxan deyiləm. Axı bu insanlara kömək etmək lazımdır. Ona görə də onları atıb getmərəm. Sevgilimsə bir dəfə də olsun gəlmir bura. Sadəcə məktub yazır. Onları da mənə göndərməmiş cırıb atır. Dəlidi də...

Kisss-angel
01.06.2010, 10:39
Gözəlçə...

Mən heç vaxt heç kəsə xor baxan deyiləm. Vallah, düz sözümdü. Düzdür, hərdən hiss edirəm ki, çoxundan üstünəm, amma üzə vurmuram – kimisə pərt etmək nəyə lazım? Məni həmişə çox istiyiblər. Uşaqlıqdan anam mənə gözəlçə, atam mələk deyirdi. Bütün günü güzgüyə baxardım. Gözəl göz-qaşım, bapbalaca burnum, qəşəng saçlarım, gülüşüm, boy-buxunum həmişə məni valeh edirdi. Hiss edirdim ki, hamıdan qəşəngəm. Həm də ağıllı və mehriban idim. Bunu ilk dəfə bağçada – qızlar mənim saçımı yolanda anlamışdım. Onlar mənə sarsaq deyirdilər. İnciyib eləmirdim – bilirdim ki, paxıllıq edirlər. Qızların heç biri mənimlə oynamırdı. Mənimlə yarışmaq ağıllarına da gəlmirdi. Bilirdilər ki, onsuz da mən hamını udacam. Onlar məndən çəkinirdilər, həm də özlərini mənə oxşadır, mənim kimi olmaq istəyirdilər. Düzdür, onda hirslənirdim, ağlayırdım, indi-indi başa düşürəm ki, bütün bunlar elə-belə olmayıb – axı mən hamıdan gözəl, hamıdan ağıllı idim. Məktəbə gedəndə də öz ədalətimə heyran olmuşdum. Sinifdəki ən eybəcər, ən gicbəsər qızlar mənimlə rəfiqəlik edirdilər. Çünki mən onlara yuxarıdan aşağı baxmırdım. Hamıdan gözəl olsam da heç vaxt qəşəng qızlarla dostluq etmirdim. Həm də mən çox tərbiyəli idim. Bunu da mən məktəbdə hiss etdim. Heç bir oğlan mənim yanımda oturmağa cəsarət etmirdi. Hətta küçədə görəndə də mənə salam vermirdilər. Təbii ki, hörmətimi saxlayırdılar. Məni görən kimi özlərini itirdilər. 8 Mart bayramında bütün qızlara hədiyyə verirdilər, mənə yox. Bilirdilər axı, mən tərbiyəliyəm və heç vaxt evə oğlan hədiyyəsi aparmaram. Son zəngdən sonra da heç bir oğlan mənə zəng eləmədi. Hərdən onlara ürəyim yanır. Bəlkə bu dəqiqə dəli kimi darıxırlar mənim üçün, amma zəng etməyə cəsarətləri çatmır, nə bilim. Keçən il gözəllik müsabiqəsinə getdim. Amma məni seçmədilər. İlk günlər fikirləşdim ki, yəqin rüşvət istəyirlər. Atam mənə deyəndə ki, “qızım, gözəllik müsabiqəsi hara, sən hara?”, o dəqiqə hər şeyi başa düşdüm. Mənim canım atam özü münsiflər heyyətini “görübmüş” ki, məni müsabiqəyə qoymasınlar. Atadı da, yəqin qısqanır.Nə isə...
Məktəbi bitirib Tibb Universitetinə girdim.Və onunla ilk dəfə orada tanış oldum. O, hündürboy, gülərüz, cəsarətli oğlan idi. Onu bütün qızlar sevirdi. Mən də vurulmuşdum. Amma heç bir tədbir görmürdüm. Vaxt keçdikcə anlayırdım ki, o da məni sevir. Çünki qrupda hamı ilə söhbət edirdi, mənə tərəf isə heç baxmırdı. Yazıq çox utancaq idi. Amma bir-iki aydan sonra çox şey dəyişdi. O cəsarətlənib mənə yaxınlaşdı. İlk söhbətimiz sözbəsöz yadımdadı: “Ay qız, mənim yerimə bu məsələni həll edə bilərsən?..” Görün bu cümlədə nə qədər sevgi var.”Ay qız”, “ay qız”, o mənim adımı belə dilinə gətirə bilmirdi.Mən gülümsəyərək dəftəri götürdüm. O yazıq isə o saat çıxdı aradan. Bir saniyə də qalsaydı, dözməyib diz çökəcək, sevgisini etiraf edəcəkdi. Mən kimya məsələsini həll edib dəftəri ona qaytardım. Həmin gündən o mənimlə əlaqə saxlasın deyə tez-tez dəftərini mənə verərdi. Mən də bütün misalları həll edərdim, sonra da vərəqin qırağına ürək şəkli çəkərdim. Bir gün isə o, bütün gücünü toplayıb dedi: “O ürəkləri daha çəkmə...” Sevincimdən uçurdum. O mənim sevgimi qəbul etmişdi, ürəyimi demək sevgimi də qəbul etmişdi. O gündən biz bir cütlük olduq – hamıdan fərqli bir cütlük. O məni qısqandırmaq üçün gündə bir qızla gəzirdi. Dəlidi də... Hələ də inana bilmirdi ki, doğrudan onun sevgisinə razılıq vermişəm. Hətta iş o yerə çatmışdı ki, eybəcərin biri ilə yalandan nişanlanmışdı da. Bu oğlanların sevgisini başa düşə bilmirəm də... Necə ağılsız olurlar. Sonra bilmirəm necə oldu. Bir onu gördüm ki, damarlarım kəsilib. Atam məni həkimə apardı. Məni xeyli sorğu-sual etdilər. Düzdü, Tibb Universitetini bitirməyə hələ 3 il qalmışdı. Amma həkim atamın dediyi kimi məni işə qəbul etdi. İndi işləyirəm, öz otağım var, ciddi tətqiqatla məşğulam. Dəlilərin arasında onların vəziyyətini öyrənirəm. Xəstələr bilməsinlər deyə məni də onlar kimi geyindiriblər, onlara verilən dərmanlardan mənə də verirlər. Düzdü, bir az bezdirici olsa da xasiyyətim dəyişməyib. Mən heç vaxt heç kimə xor baxan deyiləm. Axı bu insanlara kömək etmək lazımdır. Ona görə də onları atıb getmərəm. Sevgilimsə bir dəfə də olsun gəlmir bura. Sadəcə məktub yazır. Onları da mənə göndərməmiş cırıb atır. Dəlidi də...



Hər 2 sözü dəlidir yazır..Özdə deyir xor baxmıram..Çox güldüm oxuyanda..Allah seni güldürsün:D

Fog_Anemiya
01.06.2010, 13:09
Qocalmis agaclarla ehate olunmus qocalmis parkin axmaq insanlarin yersiz gulus seslerinden azad olmaq arzusu ve siltaq usaqlarin sirin gulus sesleriyle dostlasmaq hissi bir biriyle derdleserken men de yorgun gozlerimin onunde oynayan balaca usaqa baxib ozum-ozumle derdlesirdim.O gulurdu ve guldukce gozlerinde parildayan xosbextlik qigilcimi menim uzumde gulus oyatmaq istese de bu alnmirdi.O necede sevinirdi.Onun hereketlerini,gulusunu,yanindaki usaqlarla nece sevine-sevine oynadigini seyr etdikce ozluyumde fikirlesirdim ki,kas men hec vaxt boyumezdim.Belke onda valideyinlerim de qocalmazdi.Belke men onda indi onumdeki siltaq usaq kimi dost sandigim usaqlarla oynuyur,heyatin nece qettar oldugunu anlamayib ozumu xosbext hesab edirdim.Amma indi her sey tamam basqa idi.Men heyatin kobudlugundan,kecmisimin seliqesiz sehifelerinden ve puc olmus arzularimdan dusundukce daha da sixilir,daha da pessimistlesirdim.Amma o gulurdu.Cunki o hele hec neyi gormemisdi ve hec neden xeberi yox idi.Onun xeberi yox idi ki,bayaq elinden tutub bir yerde oynadigi qizin anasi her gece evinden muxtelif kisileri qonaq edib onlara verdiyi bir nece saatliq hezzden sonra mueyyen meblegde pul alir ve onlari gule-gule yola saldiqdan sonra hec ne olmuyubmus kimi metbexe kecib eri ucun sam yemeyi hazirlamaga basliyir.Onun xeberi yoxdu ki,pu parkda yigisan biqeyretler namuslu qizlarin cilpaq ayaqlarina ve yaxud diger beden uzvlerine baxaraq agizlarinin suyunu axidir.Onu xeberi yoxdur ki,indi onun eylesdiyi skamyada gece yarisindan sonra pozgun qiz ve oglanlar eylesib nelerden cixirlar.Onun xeberi yoxdur ki,ondan sag terefde dayanan cavan qiz atasinin onu doyduyune ucun evden qacib ve ac qalmamaq ucun dilenmek fikrindedi.Onun xeberi yoxdur ki,bir nece gun bundan evvel bu parkda iki nefer genc oglan qoca qarini doyub cantasini elinden alib qacaraq ordaki pullara narkotik aliblar.Onun cox seyden xeberi yoxdur.Ve onun xeberi yoxdur ki,yarim saatdan coxdur ki bir oglan onu izleyerek nese dusunur.O ise sadece bu kicik parkda anasi ve ozunden kicik qardasiyla gezir ve ozu kimi sirin usaqlarla oynayib belke de en xosbext anlarini yasayirdi.
"Rovsen bir az ehtiyyatli ol anan sene qurban.Yelencekden dus,qaqasini da cagir gedek eve.Bir azdan atan isden gelecek.Dostlarinla sagollas gedirik."deye anasi seslendi ve onlar getdiler.Heyifslendim..Nece de tesaduf idi ki,onun da adi Rovsen idi.Onlar getseler de men getmek istemirdim.Hele de bu soyuq parkda eylesib isti dusuncelerimin icinde azmaq istiyirdim.Menden sol terefde ucuncu skamyada bir qoca kisi eylesmisdi.Saclari agarmisdi.Uzundeki qirislar cosqun denizinin soyuq dalgalarini xatirladirdi.Goz qapaqlarinin sismesiyse yegin yuxusuz gecelerinin yadigari idi.Dizleri cirilmis ve rengi qacmis qara rengli salvar,seliqesiz qisa qol koynek,koyneyin ustunde artiq eynine olmayan kurtka ve qara rengli cirilmis ayaqqabi geyinmisdi.Gozlerine baxdiqca anliyirdim ki,derdi var.O sanki aglamamaq ucun ozunu gucle saxlamisdi.O qocaya nece de yazdigim gelirdi.Yanina gedib onunla derdlesmek istesem de ondan cekinirdim.Deyesen men sebebini de bilmeden ondan qorxurdum.Park tamami ile bosalmisdi.Indi bu parkda o qoca kisi ve bir de men qalmisdim.Kulek esir ve ara bir yagis narin damcilarini bu seliqesiz parka qonaq gonderirdi.Qoca susmusdu.O sadece baxislarini bir noqteye dikerek nese dusunurdu.Sanki heyat mohkem payiz kuleyinin agacin budaqlarini sindirirmis kimi bu qocanin da butun kicik ve boyuk budaqlarini sindirmis ce tokulen yarpaqlarin qatiline cevrilmisdi.O bayaq bu parkda sevine sevine usaqlarla oynayan balaca usaq kimi sevinib gule bilmirdi.Yegin bu iller erzinde bitmek bilmeyen derdlerin hucumu onun gulusunu catladib ve keder supurgesiyle onun qocalmis uzunden suourub heyat zibilliyine tullamisdi.O ancaq indi bu bos parkin sessizliyinin sesinde sessizce xeyallara dalib dusunurdu.Ara bir oskurur ve elleri esirdi.Men ise hele de sebebini bilmeden ondan qorxmaga basliyirdim.Belke de men onun uzunden yagan nifrete gore ondan cekinirdim.Amma onun nifreti mene qarsi yox,axmaq cemiyyetimizdeki axmaq insanlara ve onun yaralarini dirnagiyla qasiyib qannatmaqdan yorulmaq bilmeyen heyata qarsiydi.O cox yorgun gorunurdu.Menim ona dogurdan da yazigim gelirdi.Cunki bilirdim ki,o gule bilmedikce icinde agliyir,ve onun goz yaslarini ondan basqa hec kim gormur.Eger bilseydim ki,menim birce axmaq ama gulunc hereketime gore o urekden gulecek men dogurdan da ozumu telxek yerine qoyub onu guldurmeye calisardim.Amma bilirdim ki o gulmeyecek.Cunki mende de bele meqamlar cox tez tez olur.Fikirlesirdim...Fikirlesdikce de ona daha da diqqetle nezer salib onun derdinin ne oldugunu anlamaga calisirdim.Amma qiraqdan icerideki zulmeti gormek olmurdu.Goresen o indi ne dusunurdu?Belke cetin heyatdan,belke heyassiz arvadindan,belke onu hamidan cox inciden nevelerinden,ya heyatini xarabaliga ceviren oglundan ve belke de ilk gorusden.Hemin o ilk gorus ki,yanagina hediyye olunacaq ilk opusden ne qeder uzaq idi.Hemin o ilk gorus ki,onun icinde ne qeder heyecan ne qeder sevgi qigilcimi var idi.O ilk gorus ki,ona onun qanadsiz meleyini hediyye verib onu sevindirmisdi.O ilk gorus ki,nece iller kecmesine baxmayaraq hele de onun yaddasinda silinmez xatire kimi hekk olunub.Hemin gorus ki,goru zamani onun gozlerinin icinde sevgi dolu baxislariyla gizlenmis balaca usaq gizlenmisdi.Amma indi bu gozlerde ne sevinc ne de uzen xosbext baliqlar gormek olardi.Nece illerdir ki,bu gozlerin eybecer otaginda keder mesken salib ve burdan cixmaq istemir.
Bir nece deqiqelik sukutdan sonra butun cesaretimi toplayib ayaga qalxib qocaya "salam" verdim.Qoca "salam"imi aldi..

Fog_Anemiya
01.06.2010, 13:19
...O mene heyatinin en agir gunlerinden danisirdi.Men ise susurdum.Ve susduqca onun qarsisinda yeni dogulmus korpe kimi gorunurdum.
-Qoca:"Belke heyatin bizim ucun maraqsiz gorunmeyi ALLAHin bizim ucun gonderdiyi en agir cezadi.Belke heyat maraqsiz detil sadece biz oz gozlerimizin kontrastini azaltdigimizdan her sey bizim ucun rengsiz gorunduyu qeder de menasiz gorunur.Belke insanlar buraxdiqlari bagislanmaz sehfleri,atdiqlari boyuk amma kobud addimlari,toretdikleri irgenc emmelleriyle heyati eybecer edibler.Belke de heyat insanlardan onu eybecer etdiklerine gore gozelliyinin intiqamini almaq ucun gunahlilarla birge onun eybecerliyinde gunahkar olmayan insanlarin da butun umidlerini oldurerek oz icini bosaldir.Ve belke de seytab kobud sesiyle "Heyat cox kobuddu,bele bir irgenc cemiyyetde yasamaq neye gerek?" deyib qulaqlarimiza picildadiqca bizi ozumuzden alir."
O danisdiqca men derin xeyallara dalib dusunurdum ki deyesen bu qocanin bitmek bilmyen derdleri kimi "belke"ler de bitmek bilmeyecek.O ise susmaq bilmirdi.Ve susmaq bilmedikce anliyirdim ki,onun kiminlese derdlesmeye dogrudan da cox ehtiyaci var idi.
-Qoca:"Men her seher bu zulmetden cixmaq istesem de otagin qapisi tapa bilmirdim.70 illik axtarisdan sonra anladim ki,otagin qapisi eslinde ele menem.Ve bu 70 ilde men ancaq menim heyatima gelenlerle salamlasib gedenlerle sagollasmisam.Bezen ise bu otagdan tez bezib geriye baxmadan qacib uzaqlasan insanlar astaca acilib,quvvetli zerbe ile cirpilmaqdan catlamis bu qapini baglamagi da unudurdu.
Ogul yadda saxla ki,bu dunyada dostluq deyilen bir sey yoxdu.Sadece "dostluq" anlami var.Cunki bir gun ele bir gun gelir ki dost sandigin insanlar maskalarini cixardib uzune tupururler ve ele hemin gun sen qiraga atilmis oyuncaq oldugunu anlasan da artiq gec olur.Bala,heyatin oz ellerindedir.Men senin kimi cavan olanda o gunlerimin qedrini bilmirdim.Cox danisib,gulmurdum,eylenmirdim.Bele desek ozumu derdlerimin hucumlari qarsisinda teslim etmisdim.Amma en axmaq usaqlar bele yixilanda ayaga qalxib yeniden yollarina davam etmeye basliyirlar.Senin gozlerinin derinliyinde men keder gordum.Yegin sen de heyatdan bezib ozunu bedbaxt sayiraq her seyden xeberin oldugunu sayirsan.Amma sen sehfsen.Cunki senin hele cox seyden xeberin yoxdu ve hele sen cox seyi gormemisen bayaq bu parkda oynayan balaca uzaq kimi..."
Men onunla razilasmiya bilmezdim.Cunki onun dediklerinde boyuk bir heqiqet var idi ve men bu felsefi fikirlerle dolu cumlelerin icinde ozumu tapirdim.
O indi kederli ve yorgun gorunse de daxilen bir az sakitlesmisdi.Cunki o icindeki korpe usagi mene gostermis,derdlerinin cox bir az hissesi ile meni tanis etmisdi.
Heyatla bagli fikirlerini bildirenden sonra qoca ayaga qalxib bu qaranliq gecenin zulmetinde yox olur.
Yagis agaclarin yarpaqlariyla sevisir ve sanki kulek bu sevgini bogmaq ucun yene de yarpaqlarin qatiline cevrilmek isteyirdi.Indi park sesizliyi ile ancaq meni qucaqlamisdi.Dusunurdum...Qocanin sozleri butun yasadigim illerin agarmis saclarina sigal cekmisdI.Men ise hele de dusunur,kecmis gunlerimi goszlerimin onun getirirdim.Qoca duz diyirdi.Men dogrudan da cox seyi gormemisdim.Ve yegin menim yasadiqlarim uzun bir filmin ilk on deqiqes kimi idi.
Ayaga qalxib irelilemeye basladim.Artiq gec idi.Addimlarim meni eve dogru aparsa da eve getmek istemirdim.
Yagis indi daha cox yagirdi.Asfalt yagisin yeni dogulmus korpeleri ile qucaqlasir,masinlar bu narin yagisi piyadalarin ustune tulluyur ve piyadalar iri bahali masinlarda eylesmis yeke qarin daydaylari onlari islatdiqlarina gore soyurdu.Men ise xirda addimlarimla irelileyir,bu gecenin qeribeliyinden dusunurdum...

Qappini astaca acib iceri daxil oldum.Isiqlar sondurulmusdu.Yegin ki,hami coxdan yataqlarina uzanib sirin yuxuya dalmisdi.Kurtkami cixardib bir qiraga tullayandan sonra yatag otagina kecib eynimi deyisdim ve yatagima uzanib bu gun olanlar haqqinda dusunmeye basladim.Ele bu qeribe dusunceler icinde gozlerimi yumub yuxuya getdim...
O balacani dizleri uztunde oturdub onunla oynuyur ve saclarina sigal cekirdi.Balaca yene de gulur,yene de isti gulusu ile qocani dusundurmeye vadar edirdi.
-Qoca:"Bilirsen nece isterdim senin kimi olmagi?Hem balaca,hem sirin hem de siltaq.Onda hemise uzum gulerdi.Hec derdim de olmazdi.
-Sen heye onsuzda mensen de.(Balaca gule-gule dillendi)
-Beli men senem,senin de men oldugum kimi.Amma aramizda boyuk bir ferq var.Sen hele usaqsan.Yeni menim usagiliqim.Ve men...
-Ve sen menimn qocayigim.(Yene de gule-gule dillendi)
-He duzdu Rovsen,duzdu.Ehh.
-Noydu?
-Hec balaca hec..
-Mene menden danis daa.(Qocanin yanagindan opur ve qucagindan dusur)
-Axi ne danisim?Her sey goz qabagindadir da Orxan.Bax mene,sen ne vaxtsa bele olacaqsan.Bax geyimime,sen ne vaxtsa bele geyineceksen(Cindir ust basini gostererek.Indi mele lap diqqetle bax ve bil ki sen ne vaxtsa menim kimi tek qalib her seyden bezeceksen!
Balaca bir qeder fikire gedir ve bir nece deqiqe dusundukden sonra deyir:"Eee besti de!Sen tek deyilsen!Men vayam ve men seni cox istiyeem(Elindeki oyuncaqlari qiraga tullatib yeniden qocani qucaqlayir ve onun goz yaslarini ince elleri ile silib sozune davam edir)
-Senin ALLAHin vay.Qorxma o da seninledi.
Qoca ayaga qalxaraq:
-Senin indi nece yasin var?
-4,nedi ki?
-Hec.Sadece iki ilden sonra heyat seni onun gozleri onunde carmixa cekecek.O hele de seni unuda bilmiyib.Onun indi 17 yasi var.Onun 6 yasi olanda pristuplari basladi.Ve bu baslangic onun usaqliginin ilk zerbesi oldu.Bir nece illik hucumdan sonra sen artiq olmusdun.Sen onu tanimasan da o seni hele de unuda bilmiyib.
-Axi o kimdi?(Balaca qezebli halda sorusdu)
-O senin geleceyin menim ise kecmisimdir.
Balaca hec ne basa dusmeyib yene de gulmeye ve oyuncaqlari ile oynamaga baslayir...
Bu onlar idi.Hemin parkda gorduyum qoca ve hemin balaca usaq.Men onlari agaclarin dalindan izleyirdim.Bu hemin park idi,hansi ki men orda bu balaca usagi ve qocani gormusdum.Ilahi goresen bu vaxti onlar burda ne gezirdiler?Bes men?Men axi bir nece saat bundan evvel yerimde uzanmisdim.Bes indi burda neyniyirem?Axi...Axi...Axi qoca hardan bilir ki 6 yasimda menim pristuplarim basliyib ve men hele de o gunlerimi,usagligimi unuda bilmemisem?Yeni dogrudan da o menim qocaligimdir?Yox bu ola bilmez.HEC VAXT!Amma adlar da duz gelir.Balacanin da adi Rovsen,menim de.Bes goresen qocanin da adi beledir?Bu ne gic-gice gundur axi.
Indi usaq bu qaranlig gecennin zulmetinde tek qalmis ve duz parkin ortasinda oturub oyuncaqlari ile oynuyurdu.
-Bes qoca hara yox oldu?Belke de daxmasina yollanib.Ve eger bele idise onda neye gore balacani parkin ortasinda tek qoymusdu?Meger onu ozu ile apara bilmezdi?Yadaki niye aparsin?Axi bu usagin valideyinleri var.Bes onda hani onlar?Yeni hec kimin bu usaga yazigi gelmir?
Arxadan addim sesleri esidildi.Geriye donub baxanda o meni bogmaga basladi
-Sensen gunahkar!Sen meni bele eledin,SEN!Eger sen gunahlar elemeyib,sehf addimlar atmasaydin men indi bele olmayacaqdim!
Oskurur ve bogulurdum.Bu qoca idi...
-Gunahlarin hamisi sendedir!Axi niye sen o zamanlar her seyi sisirdib ozunu cemiyyetden tedric etdin?Niye yixilandan sonra ayaga qalxmagi bacarmadin?Senden bedbaxtari da var idi.Amma sen onlari GORMEDIN!Bax mene,ve anla ki,menim bele olmagimda sen gunahkarsan!Eger sen heyatdan tez bezmiyib,pessimist olmasaydin men bele olmazdim.OLMAZDIM!Amma oldum!
Uzume bir sille vurub cixib getdi...
Gozlerini acdi.Saat 01:18 idi.Yavas-yavas yerinden durdu.Eynine isti bir seyler geyinib yataq otagindan cixdi.Sonra siqaretini yandirdi..Dusunurdu..Ona ele gelirdi ki,neche gundur hansisa isini yarimciq qoyub.Sonra siqaretini cekmeye basladi.Guzgunun qabagina kecdi.Tozlu Aynada uz cizgilerine,qirislarina,agarmis saclarina,esebden qizarmis gozlerine ve catlamis dodaqlarina baxdi.Derinden "ah" cekdi...Siqaretini sondurub sevimli otagina kecdi.O hemise icini bu otagda bosaldirdi.Hemise burda agliyir,burda qeleminin komeyi ile kagizla derdlesir ve hemise bu otagda insanlardan gizlenirdi.Amma bu gun bu evde gizlenmeye insan yox idi.Cunki hami birge yigisib gezmeye getmisdiler.Ve belke de bir azdan gelecekdiler..Defteri vereqlemeye basladi.Sonuncu yazdigi hekayenin yarimciq qalmis setirlerini oxudu:"Uzagligimin uzune siller vurub,cixib getdim."Sonra qelemi eline alib bu hekayenin ardini yazmaga basladi:"Onun gordukleri yuxu idi,amma..."

Fog_Anemiya
02.06.2010, 19:58
Sen bezen menim kimi heyatdan bezib bu axmaq dunyaya tupurmek istiyirsen.Sen gulursen ama menim kimi icinde agliyirsan ve bu icindeki goz yaslarini senden basqa hec kim gormur.sen eslinde xosbextSen bezen menim kimi heyatdan bezib bu axmaq dunyaya tupurmek istiyirsen.Sen gulursen ama menim kimi icinde agliyirsan ve bu icindeki goz yaslarini senden basqa hec kim gormur.sen eslinde xosbext deyilsen ama her gun yuxudan duranda bu gununun yaxsi olacagini dusunub guzgudeki sene baxib gulurek xosbext oldugunu soyluyursen.Ama ele hemin gun ne qeder tenha oldugunu anlasan da bu tenhaliqdan hec cur cixa bilmirsen.belke de cixmaq istemirsen cunki bu tenhaliq sene bezen ele dogma gorunur ki bezen bu qaranliqda sen ozune basqa bir dunya qurub ozunu burada xosbext sayirsan.cunki bu balaca kucuk dunya sene her seyden dogmadi.orda sen hem daxilen hem de xaricen gozelsen.bu dunyada senin qanadlarin var ve sen her gun bu iri qanadlari acib oz dunyanda ucursan.burada senin ag atli sehzaden var.o ag atli sehzadeki her gun senin elinden tutub seni uzaqlara insanlarin olmadigi yere aparir.bu balaca dunyada senin oz arzularin oz fikirlerin var.bu balaca dunyada senin hem denizin hemde ki oz kicik evciyin var.evcikde ise bir sensen bir de senin sehzaden...ama..ama bezen bu balaca seher 4ox qaranliq ve 4ox qorxuducu olur.ele buna gore de sen burdan bezirsen.ve bu anlarda sehzade birden yox olur ve sen tek qalirsan.ne qeder aglasan da gozlerinden axan yaslar he4 neyi deyismir.Bitmek bilmeyen derdler ise senin ellerini ulgucun willesi ile dostlawdirir.ve belece damarlarinda ki qan damar hebsxanasindan azadliga axir..ama bu axan qanlar da hec neyi deyismir..deyisen tekce bileyinde ki izler olur..Sen sixilirsan..daha da pis olursan ama hec kim qapini acib maraqlanmir ki goresen sene ne olub.ama hec kim bu balaca usaqla maraqlanmir.ne qeder sevgi istesende heyat seni oyuncag kimi oynadib bir qiraga atir.her defe qiraga atilmaqdan bezsen de heyat seninle oynamaqdan bezmir.ve yene de derdler hucum edir.ve sen "kas ki bu dunyaya men hec gelmezdim" deyib divarlari yumruqluyursan.acigini seni sevmiyenlerden cixirsan.bu zaman real heyatda ozune sevgili tapmaq istiyirsen.tapsan da heyat yene de seninle oynuyur ve bu sevgide sindirdigin urekler kimi sinib yox olur.ve yavas yavas basa dusursen ki sen xosbext deyilsen ve her defe bu sozu esidende uzunden gulus qacir.sanki sen dunyaya gelen gunden kimse seni tilsimleyib ve sen istesen de gule bilmirsen.gulsen de bu yalanci gulus seni urekden gulen insanlardan cox ferqli edir.Sen sevilmek istiyirsen,sen sevmek istiyirsen.Sen onu tapdiqdan sonra onu doyunca qucaqlamaq,ona sarilib yanaqlarindan opmek istiyirsen.onun gozlerine baxmaq,onunla derdlesmek ve onunla olan fikirlerini bolusmek istiyirsen.ama o yoxdu.varsa da sen yene de xosbext deyilsen.cunki artiq sen anlamisan ki xosbextlik sevgide deyil.senin dostlarin var ama sen yene de xosbext deyilsen.senin ailen var ama sen yene de xosbext deyilsen.senin her weyin olmasa da demek olar ki 4ox weyin var ve sen yene de xosbext deyilsen.artiq sen dusunursen ki xosbextlik YOXDU.artiq bezmisen xowbextliyi axtarmaqdan.ve bezen bu axtarislardan da yorulub intihara el atmaq istiyirsen.ama icindeki qorxu,ALLAHdan qorxmagin bunu elemeyi sene qoymur.Bilirem sen ele indi de agliyirsan."goresen xosbextlik var?varsa da men niye xosbext deyilem?" bu suallar seni sixir sen dusunursen ki artiq butun qapilari acmisan ama her defe bu acdigin otaqlarin ici bos cixib.ama sen burda yanilirsan.sen 4ox yeri gezib dolawsanda her yeri gezmemisen.ALLAH-bax, bu otaqin qapisini acmamisan.Indi mene deginen sen ne qeder ALLAHa yalvarmisan ki derdlerin bitsin?sen her defe bezende olumu ALLAHdan daha cox dusunmusen.sen insanlarin deyismesini istiyirsen.istiyirsen ki cirkinlikler olmasin.ve senin arzularinda hemise gozel dunya olub.eger senin elinde olsa idi sen bu axmaq dunyani bir gundece deyisdirerdin.Yadinda saxl deyilsen ama her gun yuxudan duranda bu gununun yaxsi olacagini dusunub guzgudeki sene baxib gulurek xosbext oldugunu soyluyursen.Ama ele hemin gun ne qeder tenha oldugunu anlasan da bu tenhaliqdan hec cur cixa bilmirsen.belke de cixmaq istemirsen cunki bu tenhaliq sene bezen ele dogma gorunur ki bezen bu qaranliqda sen ozune basqa bir dunya qurub ozunu burada xosbext sayirsan.cunki bu balaca kucuk dunya sene her seyden dogmadi.orda sen hem daxilen hem de xaricen gozelsen.bu dunyada senin qanadlarin var ve sen her gun bu iri qanadlari acib oz dunyanda ucursan.burada senin ag atli sehzaden var.o ag atli sehzadeki her gun senin elinden tutub seni uzaqlara insanlarin olmadigi yere aparir.bu balaca dunyada senin oz arzularin oz fikirlerin var.bu balaca dunyada senin hem denizin hemde ki oz kicik evciyin var.evcikde ise bir sensen bir de senin sehzaden...ama..ama bezen bu balaca seher 4ox qaranliq ve 4ox qorxuducu olur.ele buna gore de sen burdan bezirsen.ve bu anlarda sehzade birden yox olur ve sen tek qalirsan.ne qeder aglasan da gozlerinden axan yaslar he4 neyi deyismir.Bitmek bilmeyen derdler ise senin ellerini ulgucun willesi ile dostlawdirir.ve belece damarlarinda ki qan damar hebsxanasindan azadliga axir..ama bu axan qanlar da hec neyi deyismir..deyisen tekce bileyinde ki izler olur..Sen sixilirsan..daha da pis olursan ama hec kim qapini acib maraqlanmir ki goresen sene ne olub.ama hec kim bu balaca usaqla maraqlanmir.ne qeder sevgi istesende heyat seni oyuncag kimi oynadib bir qiraga atir.her defe qiraga atilmaqdan bezsen de heyat seninle oynamaqdan bezmir.ve yene de derdler hucum edir.ve sen "kas ki bu dunyaya men hec gelmezdim" deyib divarlari yumruqluyursan.acigini seni sevmiyenlerden cixirsan.bu zaman real heyatda ozune sevgili tapmaq istiyirsen.tapsan da heyat yene de seninle oynuyur ve bu sevgide sindirdigin urekler kimi sinib yox olur.ve yavas yavas basa dusursen ki sen xosbext deyilsen ve her defe bu sozu esidende uzunden gulus qacir.sanki sen dunyaya gelen gunden kimse seni tilsimleyib ve sen istesen de gule bilmirsen.gulsen de bu yalanci gulus seni urekden gulen insanlardan cox ferqli edir.Sen sevilmek istiyirsen,sen sevmek istiyirsen.Sen onu tapdiqdan sonra onu doyunca qucaqlamaq,ona sarilib yanaqlarindan opmek istiyirsen.onun gozlerine baxmaq,onunla derdlesmek ve onunla olan fikirlerini bolusmek istiyirsen.ama o yoxdu.varsa da sen yene de xosbext deyilsen.cunki artiq sen anlamisan ki xosbextlik sevgide deyil.senin dostlarin var ama sen yene de xosbext deyilsen.senin ailen var ama sen yene de xosbext deyilsen.senin her weyin olmasa da demek olar ki 4ox weyin var ve sen yene de xosbext deyilsen.artiq sen dusunursen ki xosbextlik YOXDU.artiq bezmisen xowbextliyi axtarmaqdan.ve bezen bu axtarislardan da yorulub intihara el atmaq istiyirsen.ama icindeki qorxu,ALLAHdan qorxmagin bunu elemeyi sene qoymur.Bilirem sen ele indi de agliyirsan."goresen xosbextlik var?varsa da men niye xosbext deyilem?" bu suallar seni sixir sen dusunursen ki artiq butun qapilari acmisan ama her defe bu acdigin otaqlarin ici bos cixib.ama sen burda yanilirsan.sen 4ox yeri gezib dolawsanda her yeri gezmemisen.ALLAH-bax, bu otaqin qapisini acmamisan.Indi mene deginen sen ne qeder ALLAHa yalvarmisan ki derdlerin bitsin?sen her defe bezende olumu ALLAHdan daha cox dusunmusen.sen insanlarin deyismesini istiyirsen.istiyirsen ki cirkinlikler olmasin.ve senin arzularinda hemise gozel dunya olub.eger senin elinde olsa idi sen bu axmaq dunyani bir gundece deyisdirerdin.Yadinda saxla sen dunyani deyisdire bilmezsen.ve eger her insan bir dunyadirsa sen ozunu deyisdir.ve xosbextlik bil ki ALLAHdadir.Ne qeder ALLAHa yaxin olsan o qeder xosbext olacaqsan...Namaz qilsan,her gun ALLAHa bu gunune gore sukur etsen her wey duzelecek.ve bil ki heqiqet ALLAHdadir.ve xosbextliyi yalniz onda tapa bilersen!eger sen belesense demeli sen xosbextsen!

Fog_Anemiya
02.06.2010, 19:59
Hər 2 sözü dəlidir yazır..Özdə deyir xor baxmıram..Çox güldüm oxuyanda..Allah seni güldürsün:D

Qaraqanin "Gozelce" hekayesi =))))

Kisss-angel
02.06.2010, 20:28
Qaraqanin "Gozelce" hekayesi =))))

Dogurdan..?))super bir hekayedi..chox guldum oxuyanda

Fog_Anemiya
02.06.2010, 21:07
Sen bezen menim kimi heyatdan bezib bu axmaq dunyaya tupurmek istiyirsen.Sen gulursen ama menim kimi icinde agliyirsan ve bu icindeki goz yaslarini senden basqa hec kim gormur.sen eslinde xosbextSen bezen menim kimi heyatdan bezib bu axmaq dunyaya tupurmek istiyirsen.Sen gulursen ama menim kimi icinde agliyirsan ve bu icindeki goz yaslarini senden basqa hec kim gormur.sen eslinde xosbext deyilsen ama her gun yuxudan duranda bu gununun yaxsi olacagini dusunub guzgudeki sene baxib gulurek xosbext oldugunu soyluyursen.Ama ele hemin gun ne qeder tenha oldugunu anlasan da bu tenhaliqdan hec cur cixa bilmirsen.belke de cixmaq istemirsen cunki bu tenhaliq sene bezen ele dogma gorunur ki bezen bu qaranliqda sen ozune basqa bir dunya qurub ozunu burada xosbext sayirsan.cunki bu balaca kucuk dunya sene her seyden dogmadi.orda sen hem daxilen hem de xaricen gozelsen.bu dunyada senin qanadlarin var ve sen her gun bu iri qanadlari acib oz dunyanda ucursan.burada senin ag atli sehzaden var.o ag atli sehzadeki her gun senin elinden tutub seni uzaqlara insanlarin olmadigi yere aparir.bu balaca dunyada senin oz arzularin oz fikirlerin var.bu balaca dunyada senin hem denizin hemde ki oz kicik evciyin var.evcikde ise bir sensen bir de senin sehzaden...ama..ama bezen bu balaca seher 4ox qaranliq ve 4ox qorxuducu olur.ele buna gore de sen burdan bezirsen.ve bu anlarda sehzade birden yox olur ve sen tek qalirsan.ne qeder aglasan da gozlerinden axan yaslar he4 neyi deyismir.Bitmek bilmeyen derdler ise senin ellerini ulgucun willesi ile dostlawdirir.ve belece damarlarinda ki qan damar hebsxanasindan azadliga axir..ama bu axan qanlar da hec neyi deyismir..deyisen tekce bileyinde ki izler olur..Sen sixilirsan..daha da pis olursan ama hec kim qapini acib maraqlanmir ki goresen sene ne olub.ama hec kim bu balaca usaqla maraqlanmir.ne qeder sevgi istesende heyat seni oyuncag kimi oynadib bir qiraga atir.her defe qiraga atilmaqdan bezsen de heyat seninle oynamaqdan bezmir.ve yene de derdler hucum edir.ve sen "kas ki bu dunyaya men hec gelmezdim" deyib divarlari yumruqluyursan.acigini seni sevmiyenlerden cixirsan.bu zaman real heyatda ozune sevgili tapmaq istiyirsen.tapsan da heyat yene de seninle oynuyur ve bu sevgide sindirdigin urekler kimi sinib yox olur.ve yavas yavas basa dusursen ki sen xosbext deyilsen ve her defe bu sozu esidende uzunden gulus qacir.sanki sen dunyaya gelen gunden kimse seni tilsimleyib ve sen istesen de gule bilmirsen.gulsen de bu yalanci gulus seni urekden gulen insanlardan cox ferqli edir.Sen sevilmek istiyirsen,sen sevmek istiyirsen.Sen onu tapdiqdan sonra onu doyunca qucaqlamaq,ona sarilib yanaqlarindan opmek istiyirsen.onun gozlerine baxmaq,onunla derdlesmek ve onunla olan fikirlerini bolusmek istiyirsen.ama o yoxdu.varsa da sen yene de xosbext deyilsen.cunki artiq sen anlamisan ki xosbextlik sevgide deyil.senin dostlarin var ama sen yene de xosbext deyilsen.senin ailen var ama sen yene de xosbext deyilsen.senin her weyin olmasa da demek olar ki 4ox weyin var ve sen yene de xosbext deyilsen.artiq sen dusunursen ki xosbextlik YOXDU.artiq bezmisen xowbextliyi axtarmaqdan.ve bezen bu axtarislardan da yorulub intihara el atmaq istiyirsen.ama icindeki qorxu,ALLAHdan qorxmagin bunu elemeyi sene qoymur.Bilirem sen ele indi de agliyirsan."goresen xosbextlik var?varsa da men niye xosbext deyilem?" bu suallar seni sixir sen dusunursen ki artiq butun qapilari acmisan ama her defe bu acdigin otaqlarin ici bos cixib.ama sen burda yanilirsan.sen 4ox yeri gezib dolawsanda her yeri gezmemisen.ALLAH-bax, bu otaqin qapisini acmamisan.Indi mene deginen sen ne qeder ALLAHa yalvarmisan ki derdlerin bitsin?sen her defe bezende olumu ALLAHdan daha cox dusunmusen.sen insanlarin deyismesini istiyirsen.istiyirsen ki cirkinlikler olmasin.ve senin arzularinda hemise gozel dunya olub.eger senin elinde olsa idi sen bu axmaq dunyani bir gundece deyisdirerdin.Yadinda saxl deyilsen ama her gun yuxudan duranda bu gununun yaxsi olacagini dusunub guzgudeki sene baxib gulurek xosbext oldugunu soyluyursen.Ama ele hemin gun ne qeder tenha oldugunu anlasan da bu tenhaliqdan hec cur cixa bilmirsen.belke de cixmaq istemirsen cunki bu tenhaliq sene bezen ele dogma gorunur ki bezen bu qaranliqda sen ozune basqa bir dunya qurub ozunu burada xosbext sayirsan.cunki bu balaca kucuk dunya sene her seyden dogmadi.orda sen hem daxilen hem de xaricen gozelsen.bu dunyada senin qanadlarin var ve sen her gun bu iri qanadlari acib oz dunyanda ucursan.burada senin ag atli sehzaden var.o ag atli sehzadeki her gun senin elinden tutub seni uzaqlara insanlarin olmadigi yere aparir.bu balaca dunyada senin oz arzularin oz fikirlerin var.bu balaca dunyada senin hem denizin hemde ki oz kicik evciyin var.evcikde ise bir sensen bir de senin sehzaden...ama..ama bezen bu balaca seher 4ox qaranliq ve 4ox qorxuducu olur.ele buna gore de sen burdan bezirsen.ve bu anlarda sehzade birden yox olur ve sen tek qalirsan.ne qeder aglasan da gozlerinden axan yaslar he4 neyi deyismir.Bitmek bilmeyen derdler ise senin ellerini ulgucun willesi ile dostlawdirir.ve belece damarlarinda ki qan damar hebsxanasindan azadliga axir..ama bu axan qanlar da hec neyi deyismir..deyisen tekce bileyinde ki izler olur..Sen sixilirsan..daha da pis olursan ama hec kim qapini acib maraqlanmir ki goresen sene ne olub.ama hec kim bu balaca usaqla maraqlanmir.ne qeder sevgi istesende heyat seni oyuncag kimi oynadib bir qiraga atir.her defe qiraga atilmaqdan bezsen de heyat seninle oynamaqdan bezmir.ve yene de derdler hucum edir.ve sen "kas ki bu dunyaya men hec gelmezdim" deyib divarlari yumruqluyursan.acigini seni sevmiyenlerden cixirsan.bu zaman real heyatda ozune sevgili tapmaq istiyirsen.tapsan da heyat yene de seninle oynuyur ve bu sevgide sindirdigin urekler kimi sinib yox olur.ve yavas yavas basa dusursen ki sen xosbext deyilsen ve her defe bu sozu esidende uzunden gulus qacir.sanki sen dunyaya gelen gunden kimse seni tilsimleyib ve sen istesen de gule bilmirsen.gulsen de bu yalanci gulus seni urekden gulen insanlardan cox ferqli edir.Sen sevilmek istiyirsen,sen sevmek istiyirsen.Sen onu tapdiqdan sonra onu doyunca qucaqlamaq,ona sarilib yanaqlarindan opmek istiyirsen.onun gozlerine baxmaq,onunla derdlesmek ve onunla olan fikirlerini bolusmek istiyirsen.ama o yoxdu.varsa da sen yene de xosbext deyilsen.cunki artiq sen anlamisan ki xosbextlik sevgide deyil.senin dostlarin var ama sen yene de xosbext deyilsen.senin ailen var ama sen yene de xosbext deyilsen.senin her weyin olmasa da demek olar ki 4ox weyin var ve sen yene de xosbext deyilsen.artiq sen dusunursen ki xosbextlik YOXDU.artiq bezmisen xowbextliyi axtarmaqdan.ve bezen bu axtarislardan da yorulub intihara el atmaq istiyirsen.ama icindeki qorxu,ALLAHdan qorxmagin bunu elemeyi sene qoymur.Bilirem sen ele indi de agliyirsan."goresen xosbextlik var?varsa da men niye xosbext deyilem?" bu suallar seni sixir sen dusunursen ki artiq butun qapilari acmisan ama her defe bu acdigin otaqlarin ici bos cixib.ama sen burda yanilirsan.sen 4ox yeri gezib dolawsanda her yeri gezmemisen.ALLAH-bax, bu otaqin qapisini acmamisan.Indi mene deginen sen ne qeder ALLAHa yalvarmisan ki derdlerin bitsin?sen her defe bezende olumu ALLAHdan daha cox dusunmusen.sen insanlarin deyismesini istiyirsen.istiyirsen ki cirkinlikler olmasin.ve senin arzularinda hemise gozel dunya olub.eger senin elinde olsa idi sen bu axmaq dunyani bir gundece deyisdirerdin.Yadinda saxla sen dunyani deyisdire bilmezsen.ve eger her insan bir dunyadirsa sen ozunu deyisdir.ve xosbextlik bil ki ALLAHdadir.Ne qeder ALLAHa yaxin olsan o qeder xosbext olacaqsan...Namaz qilsan,her gun ALLAHa bu gunune gore sukur etsen her wey duzelecek.ve bil ki heqiqet ALLAHdadir.ve xosbextliyi yalniz onda tapa bilersen!eger sen belesense demeli sen xosbextsen!

Bu hekayenin adi "Sen mensen"dir.Yeni bu hekaye menim kimi insanlare hesr olunub

Fog_Anemiya
02.06.2010, 21:08
...O mene heyatinin en agir gunlerinden danisirdi.Men ise susurdum.Ve susduqca onun qarsisinda yeni dogulmus korpe kimi gorunurdum.
-Qoca:"Belke heyatin bizim ucun maraqsiz gorunmeyi ALLAHin bizim ucun gonderdiyi en agir cezadi.Belke heyat maraqsiz detil sadece biz oz gozlerimizin kontrastini azaltdigimizdan her sey bizim ucun rengsiz gorunduyu qeder de menasiz gorunur.Belke insanlar buraxdiqlari bagislanmaz sehfleri,atdiqlari boyuk amma kobud addimlari,toretdikleri irgenc emmelleriyle heyati eybecer edibler.Belke de heyat insanlardan onu eybecer etdiklerine gore gozelliyinin intiqamini almaq ucun gunahlilarla birge onun eybecerliyinde gunahkar olmayan insanlarin da butun umidlerini oldurerek oz icini bosaldir.Ve belke de seytab kobud sesiyle "Heyat cox kobuddu,bele bir irgenc cemiyyetde yasamaq neye gerek?" deyib qulaqlarimiza picildadiqca bizi ozumuzden alir."
O danisdiqca men derin xeyallara dalib dusunurdum ki deyesen bu qocanin bitmek bilmyen derdleri kimi "belke"ler de bitmek bilmeyecek.O ise susmaq bilmirdi.Ve susmaq bilmedikce anliyirdim ki,onun kiminlese derdlesmeye dogrudan da cox ehtiyaci var idi.
-Qoca:"Men her seher bu zulmetden cixmaq istesem de otagin qapisi tapa bilmirdim.70 illik axtarisdan sonra anladim ki,otagin qapisi eslinde ele menem.Ve bu 70 ilde men ancaq menim heyatima gelenlerle salamlasib gedenlerle sagollasmisam.Bezen ise bu otagdan tez bezib geriye baxmadan qacib uzaqlasan insanlar astaca acilib,quvvetli zerbe ile cirpilmaqdan catlamis bu qapini baglamagi da unudurdu.
Ogul yadda saxla ki,bu dunyada dostluq deyilen bir sey yoxdu.Sadece "dostluq" anlami var.Cunki bir gun ele bir gun gelir ki dost sandigin insanlar maskalarini cixardib uzune tupururler ve ele hemin gun sen qiraga atilmis oyuncaq oldugunu anlasan da artiq gec olur.Bala,heyatin oz ellerindedir.Men senin kimi cavan olanda o gunlerimin qedrini bilmirdim.Cox danisib,gulmurdum,eylenmirdim.Bele desek ozumu derdlerimin hucumlari qarsisinda teslim etmisdim.Amma en axmaq usaqlar bele yixilanda ayaga qalxib yeniden yollarina davam etmeye basliyirlar.Senin gozlerinin derinliyinde men keder gordum.Yegin sen de heyatdan bezib ozunu bedbaxt sayiraq her seyden xeberin oldugunu sayirsan.Amma sen sehfsen.Cunki senin hele cox seyden xeberin yoxdu ve hele sen cox seyi gormemisen bayaq bu parkda oynayan balaca uzaq kimi..."
Men onunla razilasmiya bilmezdim.Cunki onun dediklerinde boyuk bir heqiqet var idi ve men bu felsefi fikirlerle dolu cumlelerin icinde ozumu tapirdim.
O indi kederli ve yorgun gorunse de daxilen bir az sakitlesmisdi.Cunki o icindeki korpe usagi mene gostermis,derdlerinin cox bir az hissesi ile meni tanis etmisdi.
Heyatla bagli fikirlerini bildirenden sonra qoca ayaga qalxib bu qaranliq gecenin zulmetinde yox olur.
Yagis agaclarin yarpaqlariyla sevisir ve sanki kulek bu sevgini bogmaq ucun yene de yarpaqlarin qatiline cevrilmek isteyirdi.Indi park sesizliyi ile ancaq meni qucaqlamisdi.Dusunurdum...Qocanin sozleri butun yasadigim illerin agarmis saclarina sigal cekmisdI.Men ise hele de dusunur,kecmis gunlerimi goszlerimin onun getirirdim.Qoca duz diyirdi.Men dogrudan da cox seyi gormemisdim.Ve yegin menim yasadiqlarim uzun bir filmin ilk on deqiqes kimi idi.
Ayaga qalxib irelilemeye basladim.Artiq gec idi.Addimlarim meni eve dogru aparsa da eve getmek istemirdim.
Yagis indi daha cox yagirdi.Asfalt yagisin yeni dogulmus korpeleri ile qucaqlasir,masinlar bu narin yagisi piyadalarin ustune tulluyur ve piyadalar iri bahali masinlarda eylesmis yeke qarin daydaylari onlari islatdiqlarina gore soyurdu.Men ise xirda addimlarimla irelileyir,bu gecenin qeribeliyinden dusunurdum...

Qappini astaca acib iceri daxil oldum.Isiqlar sondurulmusdu.Yegin ki,hami coxdan yataqlarina uzanib sirin yuxuya dalmisdi.Kurtkami cixardib bir qiraga tullayandan sonra yatag otagina kecib eynimi deyisdim ve yatagima uzanib bu gun olanlar haqqinda dusunmeye basladim.Ele bu qeribe dusunceler icinde gozlerimi yumub yuxuya getdim...
O balacani dizleri uztunde oturdub onunla oynuyur ve saclarina sigal cekirdi.Balaca yene de gulur,yene de isti gulusu ile qocani dusundurmeye vadar edirdi.
-Qoca:"Bilirsen nece isterdim senin kimi olmagi?Hem balaca,hem sirin hem de siltaq.Onda hemise uzum gulerdi.Hec derdim de olmazdi.
-Sen heye onsuzda mensen de.(Balaca gule-gule dillendi)
-Beli men senem,senin de men oldugum kimi.Amma aramizda boyuk bir ferq var.Sen hele usaqsan.Yeni menim usagiliqim.Ve men...
-Ve sen menimn qocayigim.(Yene de gule-gule dillendi)
-He duzdu Rovsen,duzdu.Ehh.
-Noydu?
-Hec balaca hec..
-Mene menden danis daa.(Qocanin yanagindan opur ve qucagindan dusur)
-Axi ne danisim?Her sey goz qabagindadir da Orxan.Bax mene,sen ne vaxtsa bele olacaqsan.Bax geyimime,sen ne vaxtsa bele geyineceksen(Cindir ust basini gostererek.Indi mele lap diqqetle bax ve bil ki sen ne vaxtsa menim kimi tek qalib her seyden bezeceksen!
Balaca bir qeder fikire gedir ve bir nece deqiqe dusundukden sonra deyir:"Eee besti de!Sen tek deyilsen!Men vayam ve men seni cox istiyeem(Elindeki oyuncaqlari qiraga tullatib yeniden qocani qucaqlayir ve onun goz yaslarini ince elleri ile silib sozune davam edir)
-Senin ALLAHin vay.Qorxma o da seninledi.
Qoca ayaga qalxaraq:
-Senin indi nece yasin var?
-4,nedi ki?
-Hec.Sadece iki ilden sonra heyat seni onun gozleri onunde carmixa cekecek.O hele de seni unuda bilmiyib.Onun indi 17 yasi var.Onun 6 yasi olanda pristuplari basladi.Ve bu baslangic onun usaqliginin ilk zerbesi oldu.Bir nece illik hucumdan sonra sen artiq olmusdun.Sen onu tanimasan da o seni hele de unuda bilmiyib.
-Axi o kimdi?(Balaca qezebli halda sorusdu)
-O senin geleceyin menim ise kecmisimdir.
Balaca hec ne basa dusmeyib yene de gulmeye ve oyuncaqlari ile oynamaga baslayir...
Bu onlar idi.Hemin parkda gorduyum qoca ve hemin balaca usaq.Men onlari agaclarin dalindan izleyirdim.Bu hemin park idi,hansi ki men orda bu balaca usagi ve qocani gormusdum.Ilahi goresen bu vaxti onlar burda ne gezirdiler?Bes men?Men axi bir nece saat bundan evvel yerimde uzanmisdim.Bes indi burda neyniyirem?Axi...Axi...Axi qoca hardan bilir ki 6 yasimda menim pristuplarim basliyib ve men hele de o gunlerimi,usagligimi unuda bilmemisem?Yeni dogrudan da o menim qocaligimdir?Yox bu ola bilmez.HEC VAXT!Amma adlar da duz gelir.Balacanin da adi Rovsen,menim de.Bes goresen qocanin da adi beledir?Bu ne gic-gice gundur axi.
Indi usaq bu qaranlig gecennin zulmetinde tek qalmis ve duz parkin ortasinda oturub oyuncaqlari ile oynuyurdu.
-Bes qoca hara yox oldu?Belke de daxmasina yollanib.Ve eger bele idise onda neye gore balacani parkin ortasinda tek qoymusdu?Meger onu ozu ile apara bilmezdi?Yadaki niye aparsin?Axi bu usagin valideyinleri var.Bes onda hani onlar?Yeni hec kimin bu usaga yazigi gelmir?
Arxadan addim sesleri esidildi.Geriye donub baxanda o meni bogmaga basladi
-Sensen gunahkar!Sen meni bele eledin,SEN!Eger sen gunahlar elemeyib,sehf addimlar atmasaydin men indi bele olmayacaqdim!
Oskurur ve bogulurdum.Bu qoca idi...
-Gunahlarin hamisi sendedir!Axi niye sen o zamanlar her seyi sisirdib ozunu cemiyyetden tedric etdin?Niye yixilandan sonra ayaga qalxmagi bacarmadin?Senden bedbaxtari da var idi.Amma sen onlari GORMEDIN!Bax mene,ve anla ki,menim bele olmagimda sen gunahkarsan!Eger sen heyatdan tez bezmiyib,pessimist olmasaydin men bele olmazdim.OLMAZDIM!Amma oldum!
Uzume bir sille vurub cixib getdi...
Gozlerini acdi.Saat 01:18 idi.Yavas-yavas yerinden durdu.Eynine isti bir seyler geyinib yataq otagindan cixdi.Sonra siqaretini yandirdi..Dusunurdu..Ona ele gelirdi ki,neche gundur hansisa isini yarimciq qoyub.Sonra siqaretini cekmeye basladi.Guzgunun qabagina kecdi.Tozlu Aynada uz cizgilerine,qirislarina,agarmis saclarina,esebden qizarmis gozlerine ve catlamis dodaqlarina baxdi.Derinden "ah" cekdi...Siqaretini sondurub sevimli otagina kecdi.O hemise icini bu otagda bosaldirdi.Hemise burda agliyir,burda qeleminin komeyi ile kagizla derdlesir ve hemise bu otagda insanlardan gizlenirdi.Amma bu gun bu evde gizlenmeye insan yox idi.Cunki hami birge yigisib gezmeye getmisdiler.Ve belke de bir azdan gelecekdiler..Defteri vereqlemeye basladi.Sonuncu yazdigi hekayenin yarimciq qalmis setirlerini oxudu:"Uzagligimin uzune siller vurub,cixib getdim."Sonra qelemi eline alib bu hekayenin ardini yazmaga basladi:"Onun gordukleri yuxu idi,amma..."

Elece de bu hekaye mene mexsusdur...Yegin ki xosunuza geldi )

SAFAVI
03.06.2010, 06:00
Sevgi hissiyle ilkin tanishliq addimlarinda o ilk olaraq bic olur...Man aslinde ona qetiyyen heqaretle yanashmiram, yox esla...Amma o bicdir...bu "bic" sozunu memnuniyyetle ber-bezekli ve ya daha yumshaq bir sozle evez edardim. Amma ne luzum var?
Onun atasi mentiq deyil, onun atasi agil da deyil...
Va san sevgiye hamile oldugunu bildiyin andan, onun atasini axtarmaga bashlayirsan...
Axtar, ugur olsun, taparsan...

... va bu sevgi adlanan shey, en heyati, vacib, deyerli fealiyyetlere heyasizca, icazesiz fian mudaxile edir...Idare de eda bilmirsen... Niye? cunki, tanimirsan... ne mentiqden ne agildan toreyib... iradeye geldikde... Bu "insan iradesi" adlanan zati alileri sevginin adi gelende biteref ve ya ela bivec bir yungulxislet kimi susub aradan cixir... qalirsan bu "bic"le tekbashina...

Amma... butun bunlarla yanashi, ici men qarishiq, eger buna deyer deye bilrikse,
gelin sevgini muqeddes bir sheymish kimi deyerlendirek.
Belke ela muqeddesdir.

P.S. artiq, tarixde atasi olmayan muqeddes yenilik deyil...allahin iradesiyle bela biri var...

İlğım
03.06.2010, 06:59
Sevgi hissiyle ilkin tanishliq addimlarinda o ilk olaraq bic olur...Man aslinde ona qetiyyen heqaretle yanashmiram, yox esla...Amma o bicdir...bu "bic" sozunu memnuniyyetle ber-bezekli ve ya daha yumshaq bir sozle evez edardim. Amma ne luzum var?
Onun atasi mentiq deyil, onun atasi agil da deyil...
Va san sevgiye hamile oldugunu bildiyin andan, onun atasini axtarmaga bashlayirsan...
Axtar, ugur olsun, taparsan...

... va bu sevgi adlanan shey, en heyati, vacib, deyerli fealiyyetlere heyasizca, icazesiz fian mudaxile edir...Idare de eda bilmirsen... Niye? cunki, tanimirsan... ne mentiqden ne agildan toreyib... iradeye geldikde... Bu "insan iradesi" adlanan zati alileri sevginin adi gelende biteref ve ya ela bivec bir yungulxislet kimi susub aradan cixir... qalirsan bu "bic"le tekbashina...

Amma... butun bunlarla yanashi, ici men qarishiq, eger buna deyer deye bilrikse,
gelin sevgini muqeddes bir sheymish kimi deyerlendirek.
Belke ela muqeddesdir.

P.S. artiq, tarixde atasi olmayan muqeddes yenilik deyil...allahin iradesiyle bela biri var...

Alqışlayıram. Çox gözəl ifadə olunub

SAFAVI
10.06.2010, 11:37
Saat...
evveller saatlar egreblerinin chiqqiltisi ile vaxtin kecdiyini her an bize xatirladardilar.
insanla saat arasinda sheffaf munasibetler var idi. Daha dogrusu saat insana qarshi munasibetde sheffaf, temennasiz, temiz idi. "Zaman kecir, vaxt otur, ey insan...ne edacaksansa teles" - deyirdi...
Bes indi?! Saat yene de ela eyni saatdirmi? ch...deyil...Eyrile-eyrile etrafimizi da eydik, benzetdik ozumuze... indi saat zamanin beledcisi kimi gorunmur... indi saat daha cox insandan zaman ogurlayirlmish kimi, gizlin gizlin, sessiz, xebisce calishir.
divardan, qolumuzdan, mashinimizdan, sheherimizin uca qullelerinden xaince, dash soyuqlugu ile bizden saniye, deqiqe ogurlayir eclaf...
Evime kohne durust bir saat alib, haminizdan cox yashayacagam... )

Safavi

Sofiya
10.06.2010, 12:19
Onun atasi mentiq deyil, onun atasi agil da deyil...

Amma... butun bunlarla yanashi, ici men qarishiq, eger buna deyer deye bilrikse,
gelin sevgini muqeddes bir sheymish kimi deyerlendirek.
Belke ela muqeddesdir.

P.S. artiq, tarixde atasi olmayan muqeddes yenilik deyil...allahin iradesiyle bela biri var...
çox gözəl yazmısan bravo, sevgini olduğu kimi təsvir etmisən, ürəyimdən danışdın elə bil
Saat...
evveller saatlar egreblerinin chiqqiltisi ile vaxtin kecdiyini her an bize xatirladardilar.
insanla saat arasinda sheffaf munasibetler var idi. Daha dogrusu saat insana qarshi munasibetde sheffaf, temennasiz, temiz idi. "Zaman kecir, vaxt otur, ey insan...ne edacaksansa teles" - deyirdi...
Bes indi?! Saat yene de ela eyni saatdirmi? ch...deyil...Eyrile-eyrile etrafimizi da eydik, benzetdik ozumuze... indi saat zamanin beledcisi kimi gorunmur... indi saat daha cox insandan zaman ogurlayirlmish kimi, gizlin gizlin, sessiz, xebisce calishir.
divardan, qolumuzdan, mashinimizdan, sheherimizin uca qullelerinden xaince, dash soyuqlugu ile bizden saniye, deqiqe ogurlayir eclaf...
Evime kohne durust bir saat alib, haminizdan cox yashayacagam... )

Safavi

:(bu hekayə mənə çox pis təsir elədi, doğrudan da zaman gözümüzün önündən gedir, nə qazandıq nə itirdik, ölümdən qoxmuram yarımçıq qalan arzularımdan qorxuram:(

İlğım
10.06.2010, 12:25
Saat...
evveller saatlar egreblerinin chiqqiltisi ile vaxtin kecdiyini her an bize xatirladardilar.
insanla saat arasinda sheffaf munasibetler var idi. Daha dogrusu saat insana qarshi munasibetde sheffaf, temennasiz, temiz idi. "Zaman kecir, vaxt otur, ey insan...ne edacaksansa teles" - deyirdi...
Bes indi?! Saat yene de ela eyni saatdirmi? ch...deyil...Eyrile-eyrile etrafimizi da eydik, benzetdik ozumuze... indi saat zamanin beledcisi kimi gorunmur... indi saat daha cox insandan zaman ogurlayirlmish kimi, gizlin gizlin, sessiz, xebisce calishir.
divardan, qolumuzdan, mashinimizdan, sheherimizin uca qullelerinden xaince, dash soyuqlugu ile bizden saniye, deqiqe ogurlayir eclaf...
Evime kohne durust bir saat alib, haminizdan cox yashayacagam... )

Safavi

Saat həmin saatdır. Amma zaman anlayışı fərqlidi ya da belə deyək artıq saat rolun itirib.

Antic_girl
10.06.2010, 12:48
Unudulmaz sevgi...

Bu hadisə soyuq bir qış günü olmuşdu. Təxminən saat 8:30 radələrində 80 yaşında nurani bir qoca baş barmağındakı tikişi sökdürməyə gəlmişdi. Görünürdü ki, o çox tələsir, o titrək səsi ilə saat 9:00-da vacib işinin olduğunu bildirdi. Mən təəssüf hissi ilə ondan gözləməyini xahiş etdim, çünki bütün həkimlər məşğul idilər və onu 1 saata ancaq qəbul edə bilərdilər. Ağsaqqal kədərli halda tez-tez saata baxırdı və bu məni təsirləndirdi. İşim olmadığı üçün onun barmağına baxmağı qərara aldım. Barmağını müayinə edən zaman biz onunla bir az söhbət etdik. Mən marağımı gizlədə bilmədim və soruşdum:
— Yəqin siz başqa bir həkimə də getməlisiniz, ona görə belə tələsirsiniz?
— Xeyr, belə deyil. Mən saat 9-da xəstəxanada olmalıyam. Yoldaşımın səhər yeməyini verməliyəm.
Bu zaman mən ondan yoldaşına nə olduğunu soruşdum
Yaşlı kişi cavab verdi:- Onda Alçqeymer xəstəliyi tapıblar...
Mən saata baxıb soruşdum: -Bəs siz geciksəniz o narahat olmaz ki?
Qocanın sözləri məni təəccübləndirdi: Yoldaşım məni artıq 5 ildir ki, tanımır, hətta mənim onun nəyi olduğumu da xatırlamır. O yaddaşını itirib.
— Buna baxmayaraq siz hər səhər ora gedir, ona qulluq edirsiniz? Axı o sizi tanımır? Niyə bu qədər əziyyət çəkirsiniz?
Qoca gülümsünərək cavab verdi: — O məni xatırlamır, mən ki, onu xatırlayıram.
Mən göz yaşlarımı güclə saxladım, qoca gedəndən sonra uzun müddət özümə gələ bilmədim: Bu ki, mənim daim axtardığım sevgidir”
Hətta elə ağır xəstəliyinə baxmayaraq o qadın xoşbəxtdir, çünki onu sevən belə insan var.


Həqiqi sevgi – nə fiziki ehtiras, nə də romantikadır. Əsl sevgi hər şeyi olduğu kimi qəbul edə bilməkdir- necə olub, necə var və necə də olacaq...

Antic_girl
10.06.2010, 12:50
Ürəyinə sual ver! (http://kayzen.az/blog/dusundurucu-hekayeler/1452/%C3%BCr%C9%99yin%C9%99-sual-ver.html)

Türkiyədə yaşayan bir şəxs xəbər tutur ki, İranda dahi bir müəllim yaşayır. O düşünmədən bütün əşyalarını satır, ailəsi ilə vidalaşır və dahilik axtarışına yola düşür. Bir neçə il səyyahlıqdan sonra o ali müəllim yaşayan daxmanı taparaq, qorxu və hörmətlə onun qapısını döyür. Müəllim döyüntü səsinə çıxır.

Şəxs deyir: “Mən Türkiyədənəm”, mən bütün bu yolu qət etmişəm ki, sizə bircə dənə sual verəm. Qaca kişi heyrət içindəydi, amma, dedi ki – “Yaxşı. Siz mənə bir sual verə bilərsiniz”

- Mən istəyirəm ki, sualım aydın olsun. Bu səbəbdən olarmı ki, mən türkcə soruşum?

- Bəli. Mən hal-hazırda sizin bir tək sualınıza cavab verdim. Əgər siz daha nəsə öyrənmək istəyirsinizsə öz ürəyinizdən soruşun. O sizə cavab verəcəkdir -deyib qapını örtdü.

Antic_girl
10.06.2010, 12:53
Bu haqda düşün...

Bir gün bir nəfər həmişə olduğu kimi işdən evə gec qayıdır, yenə də yorğun… Birdən qapının qarşısında 5 yaşlı oğlunu görür.
— Ata, olar səndən bir söz soruşum?
— Əlbəttə, nəsə olub?
— Ata, sən nə qədər pul alırsan?
— Bu sənin işin deyil- ata qəzəbləndi- ümumiyyətlə niyə soruşursan?
— Heç, elə-belə bilmək istəyirəm. xahiş edirəm de, sən 1 saata nə qədər pul alırsan?
— 5 man.
— Ata,- uşaq ciddi nəzərlərlə atasına baxdı — sən mənə 3 manat borc verə bilərsən?
— Sən bunu onunçün soruşdun ki, mən sənə hər hansı bir mənasız oyuncaq üçün pul verim? — deyə ata hirsləndi- indi ise cəld otağına get. İnsan belə eqoist olmaz. Mən səhərdən gecəyə kimi işləyirəm, ancaq sən özünü çox pis aparırsan.
Uşaq sakitcə öz otağına getdi və qapını bağladı. Ata isə hələ də oğluna qəzəblənirdi: O necə mənim maaşımı soruşa bilər ki, hələ sonrada pul istəsin. Lakin sonra o sakitləşdi və düşünməyə başladı: «Bəlkə ona doğrudan da nəsə vacib bir şey almaq üçün pul lazımdır. 3 manat… heç nə olmaz, axı o məndən heç vaxt pul istəməyib»
O oğlunun otağına daxil oldu.
— Oğlum, hələ yatmırsan?
— Yox, ata, uzanıram.
— Deyəsən mən sənə çox kobud cavab verdim. Bu günüm çox ağır olub, ona görə də sənə qəzəbləndim. Al bu sənin istədiyin pul.
Uşaq çox sevindi:- Çox sağ ol, ata.
Sonra o yastığının altına topladığı digər pulları da çıxardı. Pulları görən ata qəzəbləndi: — Əgər pulun var idisə, bəs niyə məndən pul istədin?
— Çunki mənim 3 manatım çatmırdı. İndi isə tam oldu. Ata, burada düz 5 manat pul var. Olar, mən sənin iş vaxtının 1 saatını alım? Xahiş edirəm sabah işdən evə tez gəl. Mən istəyirəm ki, biz şam yeməyini bir yerdə yeyək.

Nəsihət… Əksinə nəsihət yoxdur. Sadəcə xatırlatmaq istədim ki, həyatımız onu bütünlüklə işə, təhsilə həsr etmək üçün çox qısadır. Biz onun əllərimizin arasından uçub getməsinə imkan verməməliyik və ya onun çox cüzi hissəsini öz sevdiklərimizə ayırmamalıyıq. Əgər biz sabah olmayacayıqsa bizim kompaniya bizi tezliklə başqa biri ilə əvəz edəcək. Yalnız və yalnız dostlarımız və ailəmiz üçün bu əsl itgi olacaq, hansı ki, bütün ömürləri boyu xatırlayacaqlar. Bu haqda düşünün, axı bizlər işimizə ailəmizdən daha çox zaman ayırırıq…

SAFAVI
10.06.2010, 22:24
Saat həmin saatdır. Amma zaman anlayışı fərqlidi ya da belə deyək artıq saat rolun itirib.

Yox. man yene saata shubhe edirem. Manca o gizline salib bizden herden 5-3 saniye, ya deqiqe ogurlayir...

DARK
06.07.2010, 20:00
Mən heç vaxt heç kəsə xor baxan deyiləm. Vallah, düz sözümdü. Düzdür, hərdən hiss edirəm ki, çoxundan üstünəm, amma üzə vurmuram – kimisə pərt etmək nəyə lazım? Məni həmişə çox istiyiblər. Uşaqlıqdan anam mənə gözəlçə, atam mələk deyirdi. Bütün günü güzgüyə baxardım. Gözəl göz-qaşım, bapbalaca burnum, qəşəng saçlarım, gülüşüm, boy-buxunum həmişə məni valeh edirdi. Hiss edirdim ki, hamıdan qəşəngəm. Həm də ağıllı və mehriban idim. Bunu ilk dəfə bağçada – qızlar mənim saçımı yolanda anlamışdım. Onlar mənə sarsaq deyirdilər. İnciyib eləmirdim – bilirdim ki, paxıllıq edirlər. Qızların heç biri mənimlə oynamırdı. Mənimlə yarışmaq ağıllarına da gəlmirdi. Bilirdilər ki, onsuz da mən hamını udacam. Onlar məndən çəkinirdilər, həm də özlərini mənə oxşadır, mənim kimi olmaq istəyirdilər. Düzdür, onda hirslənirdim, ağlayırdım, indi-indi başa düşürəm ki, bütün bunlar elə-belə olmayıb – axı mən hamıdan gözəl, hamıdan ağıllı idim. Məktəbə gedəndə də öz ədalətimə heyran olmuşdum. Sinifdəki ən eybəcər, ən gicbəsər qızlar mənimlə rəfiqəlik edirdilər. Çünki mən onlara yuxarıdan aşağı baxmırdım. Hamıdan gözəl olsam da heç vaxt qəşəng qızlarla dostluq etmirdim. Həm də mən çox tərbiyəli idim. Bunu da mən məktəbdə hiss etdim. Heç bir oğlan mənim yanımda oturmağa cəsarət etmirdi. Hətta küçədə görəndə də mənə salam vermirdilər. Təbii ki, hörmətimi saxlayırdılar. Məni görən kimi özlərini itirdilər. 8 Mart bayramında bütün qızlara hədiyyə verirdilər, mənə yox. Bilirdilər axı, mən tərbiyəliyəm və heç vaxt evə oğlan hədiyyəsi aparmaram. Son zəngdən sonra da heç bir oğlan mənə zəng eləmədi. Hərdən onlara ürəyim yanır. Bəlkə bu dəqiqə dəli kimi darıxırlar mənim üçün, amma zəng etməyə cəsarətləri çatmır, nə bilim. Keçən il gözəllik müsabiqəsinə getdim. Amma məni seçmədilər. İlk günlər fikirləşdim ki, yəqin rüşvət istəyirlər. Atam mənə deyəndə ki, “qızım, gözəllik müsabiqəsi hara, sən hara?”, o dəqiqə hər şeyi başa düşdüm. Mənim canım atam özü münsiflər heyyətini “görübmüş” ki, məni müsabiqəyə qoymasınlar. Atadı da, yəqin qısqanır.Nə isə...
Məktəbi bitirib Tibb Universitetinə girdim.Və onunla ilk dəfə orada tanış oldum. O, hündürboy, gülərüz, cəsarətli oğlan idi. Onu bütün qızlar sevirdi. Mən də vurulmuşdum. Amma heç bir tədbir görmürdüm. Vaxt keçdikcə anlayırdım ki, o da məni sevir. Çünki qrupda hamı ilə söhbət edirdi, mənə tərəf isə heç baxmırdı. Yazıq çox utancaq idi. Amma bir-iki aydan sonra çox şey dəyişdi. O cəsarətlənib mənə yaxınlaşdı. İlk söhbətimiz sözbəsöz yadımdadı: “Ay qız, mənim yerimə bu məsələni həll edə bilərsən?..” Görün bu cümlədə nə qədər sevgi var.”Ay qız”, “ay qız”, o mənim adımı belə dilinə gətirə bilmirdi.Mən gülümsəyərək dəftəri götürdüm. O yazıq isə o saat çıxdı aradan. Bir saniyə də qalsaydı, dözməyib diz çökəcək, sevgisini etiraf edəcəkdi. Mən kimya məsələsini həll edib dəftəri ona qaytardım. Həmin gündən o mənimlə əlaqə saxlasın deyə tez-tez dəftərini mənə verərdi. Mən də bütün misalları həll edərdim, sonra da vərəqin qırağına ürək şəkli çəkərdim. Bir gün isə o, bütün gücünü toplayıb dedi: “O ürəkləri daha çəkmə...” Sevincimdən uçurdum. O mənim sevgimi qəbul etmişdi, ürəyimi demək sevgimi də qəbul etmişdi. O gündən biz bir cütlük olduq – hamıdan fərqli bir cütlük. O məni qısqandırmaq üçün gündə bir qızla gəzirdi. Dəlidi də... Hələ də inana bilmirdi ki, doğrudan onun sevgisinə razılıq vermişəm. Hətta iş o yerə çatmışdı ki, eybəcərin biri ilə yalandan nişanlanmışdı da. Bu oğlanların sevgisini başa düşə bilmirəm də... Necə ağılsız olurlar. Sonra bilmirəm necə oldu. Bir onu gördüm ki, damarlarım kəsilib. Atam məni həkimə apardı. Məni xeyli sorğu-sual etdilər. Düzdü, Tibb Universitetini bitirməyə hələ 3 il qalmışdı. Amma həkim atamın dediyi kimi məni işə qəbul etdi. İndi işləyirəm, öz otağım var, ciddi tətqiqatla məşğulam. Dəlilərin arasında onların vəziyyətini öyrənirəm. Xəstələr bilməsinlər deyə məni də onlar kimi geyindiriblər, onlara verilən dərmanlardan mənə də verirlər. Düzdü, bir az bezdirici olsa da xasiyyətim dəyişməyib. Mən heç vaxt heç kimə xor baxan deyiləm. Axı bu insanlara kömək etmək lazımdır. Ona görə də onları atıb getmərəm. Sevgilimsə bir dəfə də olsun gəlmir bura. Sadəcə məktub yazır. Onları da mənə göndərməmiş cırıb atır. Dəlidi də...

DARK
06.07.2010, 20:01
Gecənin ən qaranlıq vaxtı idi. Bütün insanlar və qarışqalar öz yuvalarında yatırdılar. İnsansızlıqdan qapısını toz basmış məscid kimsəsiz küçələrin dərin qaranlığında, əbədi sükutunda tənhalıq yuxusunda idi. Qəribə bir bürkü var idi. Bu şəhərin yuxusunda qəribə bir hürkü var idi. Bu şəhər gündüzləri bərbəzəklə bəzənən, süslənən, daranan, gecələri isə bütün süni bəzəklərini çıxarıb yataqlarında uyuyan əsl simalarında eybəcər olan gözəlçələrə bənzəyirdi. Bu şəhər çirkin yağışdan sonra qalan gölməçələrə bənzəyirdi. Heç bir canlı bu dərin sükutu pozmağa cəsarət etməzdi. Amma cəsarətli bir kəs addım səsləri ilə bu sükutu pozdu. Qara libasına bürünmüş bu yad qaranlığa qarışaraq addımlayırdı. Qara uzun paltarı yer ilə sürünür, sanki bütün zülməti özü ilə dartıb aparırdı. Yavaşca məscidin qapısını açdı. Qapı tük ürpədici bir səs çıxardı. Bu məscidin çəkdiyi “ah” idi. Axır ki onu yada salan olmuşdu. Amma bu sevinc “ah”ı bir an içində qəm fəryadına çevrildi. Məscidin qonağı var idi. Amma bu qonağı məscid heç gözləmirdi. Qara uzun libasına bürünmüş qaranlıqdan seçilməyən bu simada qan rəngli iki göz parlayırdı. Bu şeytan idi.
Şeytan məscidin çirkli xalçasına,rəflərdəki toz basmış Qur’anlara, köhnə minbərə baxdı. Bu mənzərə onu dəhşətə gətirdi. Sonuncu dəfə məscidə girəndə yüzlərlə minlərlə müsəlman ona o qədər lənət yağdırmışdı ki, çıxış yolu tapmayıb özünü minarədən atmış və üç gün özünə gələ bilməmişdi. İndi isə boş məscidə baxır və yazığı gəlirdi. Düşmənlərinə yazığı gəlirdi. Bir az irəlilədi, üzünü Qibləyə tutdu və diz çökdü.O özü də bilmirdi nə edirdi. Amma əlacı yox idi. Əllərini açdı və duasına başladı.
“Bismilləhirrahmənirrahim”
“Ey uca və qüdrətli Allah, sənə dua etmədiyim 100000 il oldu. Özün bilirsən sənin rızan üçün necə darıxmışam. Keçmiş vaxtlar yadıma düşür.Cəbrayıl, Mikayıl, İsrafil, Əzrayıl yadıma düşür.
Sənə etdiyim ibadətlər yadıma düşür. Mən sənə hər kəsdən yaxın olmuşdum. Mən xoşbəxt idim. Sonra sən insanı yaratdın. Və mən günaha batdım. Böyük günaha. Məni oradan qovdun. Mənə Cəhənnəmi qismət etdin. Yox,mən tövbə etməyə gəlməmişəm. Sözümüz sözdür. Qiyamət gününə kimi insanları sənin yolundan çıxaracağıma söz vermişdim. Sən də mənə vaxt verdiyini söz vermişdin. Amma indi hər şey başqa cürdür. Əvvəllər mən insanları sənin yolundan çıxara bilirdim. İndi isə heç kəsi yoldan çıxara bilmirəm. Heç kəsi pis yola sala bilmirəm. Çünki insanlar özləri pis yola gedir. Mənə heç ehtiyacları yoxdur. Məni də üzən,kədərləndirən elə budur. Özümü çox lazımsız hiss edirəm. Heç bir işə yaramayan bir məxluq oldum. Həyatımın mənası insanları pis yola çəkmək idi. İndi isə həyatımın mənası itib. Yalvarıram uca Allah mənim bir duamı qəbul et. Yalvarıram dünyaya yaxşı insanlar gətir. Mən də onları yoldan çıxarmağa çalışım. Boş durmayım. Boş durmaqdan ürəyim partlayır. Yalvarıram dünyaya yaxşı insan gətir.”
Qara libaslı bu yad duasını bitirib, göz yaşlarını silib yavaş-yavaş addımlayıb məsciddən çıxdı.
Qara libası yer ilə sürünərək qaranlığa qarışdı və qara libaslı yad zülmətdə yox oldu.
QARAQAN

DARK
06.07.2010, 20:03
Gözlərini hər dəfə məndən niyə gizlədiyini hələ indiyə kimi başa düşə bilmirəm. Yəqin ki, heç vaxt başa düşməyəcəm də.
lk dəfə əlindən tutmağım indiki kimi yadımdadır. əlin sanki buz parçası idi. Hərədə bir cür olur. Kiminsə sevəndə həyəcandan əli tərləyir, kiminsə sevgidən bədəni buza dönür. Lap elə sevib şer yazmaqla, sevib dili tutulub bir kəlmə belə deyə bilməmək kimi. Lap elə sevib dünyanı xilas eləməyə şövqlənməklə, sevib zamanın gözlərin önündə necə qanadlanıb uçduğunu görə-görə iflic olmuş kimi donub hərəkətsiz qalmaq kimi. Lap elə mənim indi bu mətni yazmağımla, sənin evdə oturub heç nə eləmədən məni gözləmən kimi.
Bilirsən səni ən çox nə vaxt sevmişdim?
Birinci dəfə biz bir yerdə dənizə gedəndə...
Yox, bəlkə də daha çox biz səninlə parkda gəzəndə sevmişdim...
Bəlkə də bir yerdə kompüter arxasinda oturanda...
Bəlkə də birlikdə kinoya baxanda...
Bəlkə də birlikdə musiqi dinləyəndə...
Bəlkə də sənə mahnı yazanda?!
Bilmirəm...
Bilmirəm... Artıq çaş-baş qalmışam. Sənə olan sevgim hər saniyə artır.
Mən səni sevirəm mənim TƏKLİYİM.

PRoMete

DARK
06.07.2010, 20:04
Başımı aşağı saldım, pessimist dediniz.
Dik tutdum, optimist dediniz.
Getmək istədim, qorxaq dediniz.
Getmədim, qaldım. Onda da boş inad dediniz.
Dizlərimi yerə qoyub ağlayanda zəif dediniz.
Göz yaşlarımı qurudub gülməyə başladım, bivec dediniz.
Səssiz qaldım, bütün dediylərinizə susdum, qoyun dediniz.
Danışdım, hər səhvinizi üzünüzə, vurdum boşboğaz dediniz.
Mənə işiniz düşdü, qardaş dediniz.
Dedim, “bağışlayın, köməy eliyə bilməyəcəm bu dəfə”, əclaf dediniz.
Özümçün bir şeylər elədim, eqoist dediniz.
Hamıyçün eləməyə başladım, yalançı ürəyiaçıqlıq bildiniz.
Məmnun olmuyanda mənə naşükür dediniz.
Şükür edib, təşəkkürlərimi bildirdim həddinnən artıq inandığımı dediz.
Sizinçün qapını açmadım, mədəniyyətsiz dediniz.
Açdım, yaltaq dediniz.

Mən hər dəfə havaya qalxanda, quş kimi uçanda siz yerdən mənə baxdınız. Uçmaq istədiniz mənim kimi. Amma qırdığınız qanadlar sizi göyə qaldırmadı. Başladınız mənə gülməyə ki, onsuz da bir gün çaxılacaqsan.

Gözlərimdəki od sizi qorxudur. Ama bunu bildirmirsiniz. Sizə elə gəlir ki, bildirmisiniz. Güc qışqırıb bağırmaqla, hədə-qorxu gəlməklə bəlli olmur. Əllərinizdəki dolu vedrələr nə qədər qorxduğunuzu göstərir. Ama cəsarətiniz belə çatmır ki, qaldırasınız o vedrələri. Onda niyə gətirmisiniz? Hə, bildim, axı ehtiyat igidin yaraşığıdır. Qorxaq “yanğınsöndürənlər”.

Mən su olub sellərlə gəldim, dənizlərlə daşdım, yağışlarla yağdım, doldurdum bütün çuxurlarınızı. Bəndlər çəkdiniz, Böyük və möhkəm çətirlər düzəltdiniz siz. Bədbəxt istehsal xətalrarı, üzməyi öyrənməyə çalışmadınız.

Torpaq olanda parçaladınız məni gözlərinizdə, böldünüz. Fərqsiz yarılarda fərq axtardınız.Üstümə ayaq basdınız, sonra isə tapdaladnıız məni, ləkələdiniz, bilmədən ki, bu gün tapladığınız mən sabah qəbirdə gözlərinizə, qulaqlarınıza dolacam.

Üşüdünüz, başqalarının paltarlarını geyindiniz.
Baqa çərçivələrdə öz rəsiminizi itiridiniz.
Şəffaf şüşənin hər iki üzündə ləkə tapdnıız.
Ləkəlilərin içindəki təmiz ləkəlilər,
Mənləri uzaqlaşdırdınız aranızdan ,
Mənlər Biz oldu,
Bizlər güzgünüzə çevrildi.
Qorxdunuz,
Güzgülərdən, ya güzgüdəkilərdən? Özünüzə belə etiraf etməyə cəsarətiniz çatmadı.
Hər döngədə yeni bir yalan.
İndi tüpürün dabana, qaçın ən böyük addımlarınızla,
Addımlarınızı atdığınız hər yer tələlərlə doludur !
Siz sistemdəki errorlarsınız !
Nəfəsiniz tükənməsin deyə içinizə çəkdiniz!
Atmosferin qaz tərkibi dəyişir, boğulacaqsınız !

P.S Arabir güzgüyə baxın, baxın ki, sonra görməyə bir şey qalmayacaq !

DARK
06.07.2010, 20:06
Bir gün ətrafımızdakı insanların öz şəxsiyyət vəsiqələrindəki seriya nömrələri kimi proqramlaşdırıldığını gördük. Ruhumuzu vermək istədik onlara.

Bir gün ətrafımızdakı insanların Bakının sahibsiz ağaclarının başında məskən qurmuş kulyoklar kimi boz rəngə büründüklərini gördük. Damarımızı kəsib qanımızı sıçratmaq istədik üzərlərinə.

Bir gün ətrafımızdakı insanların həyatlarının reklamlar kimi mənasız və yalan olduğunu gördük. Televizorlarını söndürmək, pəncərənin o tayında qaynayan həyata qoşulmalarını istədik.

Yalanların, yalançıların, fahişələrin, sutenyorların, mavilərin, lezbiyanların, yanıqların, acgözlərin, taxtabaşların, rüşvətxorların, qulların, quldarların, savadsızlığın, rəngsizliyin, mənasızlığın üzünə tüpürdük və hücuma başladıq. Qaldır əllərini, sən də qoşul ordumuza, yırtaq içalatını düşmənlərimizin!

Silahımız nə bıçaqdı, nə də tapança. Amma onları qorxudacaq qədər, qorxudan altlarını batırdacaq qədər təhlükəlidi. Qələm, mikrofon və beyin qırışdıran hər şey. Fikirlərimizi orduya çevirdik, ordumuz onların belini sındıracaaaaaaaaq!

Seç artıq, ya bizimləsən, ya altımızda

DARK
06.07.2010, 20:06
" İstəmirəm ki, kimsə özünü cinayətkar hesab etsin. Və istəmirəm ki, vicdanınız sizi incitsin. Həyat onsuz da axır-əvvəl hamını vicdansız edir. Burda hər kəs azaddır. Biz getdiyimiz hər yerdə xəyanət və yalanla üz-üzə dururuq. İnsanlar çox azğınlaşıb. Ürəklərdə qəribə bir xəstəlik var. Və bu xəstəlik günbəgün artır. Əvvəlcə hamı işıqlı gələcəyə, ümidli sabaha inanır. Hamı elə bilir bir gün gələcək və o arzularına çatacaq. Hər birimizin arzusunda o gözəl şahzadə var. İllərlə bizi gözləyən gözəl şahzadə. Amma biz onunla hər dəfə rastlaşanda daha bir isterika və kaprizlə üzləşirik. Hər bir qız xəyallarında o qəhrəmanı görür. Amma qarşısına çıxan kəs özündən razı maymaqdan başqa bir şey olmur. Uşaq vaxtı elə bilirdik ki, ən gözəl ev bizim evdir. Amma bir gün qonşu bizi qonaq çağırdı və ilk dəfə gözəl evin nə olduğunu gördük. Biz elə bilirdik ki, filmlərdəki super qəhrəmanlardan biriyik amma ilk küçə davasında nə qədər zəif olduğumuzu hiss etdik. Biz düşünürdük ki, ən ağıllı bizik. Ama məktəbə gedəndə əlaçıları gördük, sonra lövhədəki misalları.
Bir gün isə biz vuruluruq və ilk məhəbbət bizi çox yuxarılara aparır. Amma onun da sonu xatirələrimizin xarabalıqlarında. Uşaqlıq arzularımızı hamımız unutduq. Amma bu yeganə dərd deyil. Dünya çox çirklənib. Mobil telefonlar və notbuklar artır. Yeni maşınlar gəlir. Biz inkişaf edirik. Ama artan təkcə bunlar deyil. Hər 6 dəqiqədə bir ev soyulur. Cinayətlərin sayı hər gün artır. İntiharlar öz rekord səviyyəyə catıb. Ailələr dağılır. Bəzi ölkələrdə ümumiyyətlə ailə qurulmur. Kişilər kişilərlə yatır, cavanlar bir gün belə narkotiksiz qala bilmirlər. Körpələr artıq cizgi filminə yox, pornofilmlərə baxır. Ya da ki, təsadüfən kiçik qız anasının yataq otağındakı yeni dostunun qəribə hərəkətlərini görür. Anası isə fikrini yayındırıb qızına otaqdan çıxmasını demək istəmir. Çünki başı çox qarışıqdı. Bizim də başımız çox qarışıqdı. İndi filosoflar, yazıçılar yox, plastik əməliyyatdan çıxmış çılpaq sinələr bizə daha xoş gəlir. Heç kəs bu gün gözəl olmaq istəmir. Hamı seksual olmaq istəyir. 21-ci əsr 3 sözdən ibarətdir - Seks, Narkotik, Şou.. Bir azdan biz evlənə bilməyəcəyik. Çünki gözəl qızla evlənəndən sonra biləcəyik ki, demə əvvəl oğlan olub sadəcə cinsini dəyişib. Bir azdan heroin dükanlarda satılacaq üzərində isə kiçik bir yazı olacaq: “Səhiyyə Nazirliyi xəbərdarlıq edir - heroin sizin sağlamlığınıza ziyandır”. Ev itlərinə xərclənən pula Afrikada acından ölən bütün uşaqları xilas etmək olar. Bizə bu maraqlı deyil. Biz köhnə avtomobili yenisinə dəyişməyi daha çox düşünürük. Ya da ki, arvadımıza növbəti xəyanəti onun hansı rəfiqəsi ilə etməyi

DARK
06.07.2010, 20:07
звонок мобильного разорвал тишину на тысячу мелких кусочков, тут же осевших на стены. он взглянул на экран - её номер. вдохнув полной грудью, он ответил на звонок:
- алло. - в трубке раздавалось мерное гудение - он догадался, что она едет в машине, причем на огромной скорости.
- привет, - как-то тихо и безжизненно.
- привет, ань. я, кажется, просил, чтобы ты мне больше не звонила...
- да, я помню, прости... просто... знаешь, я хотела тебе сказать... я... я люблю тебя очень... и... просто понимаешь, мне без тебя не надо ничего... я хотела, чтобы ты это знал... хотя, какая теперь разница... - её голос сорвался, и он понял, что она плачет.
- ты где сейчас? - он почему-то начал волноваться. взглянув на часы, он понял, что время 4 утра.
- я на мкаде... пока еще...
- ехала бы ты домой, ань, незачем в такое время и в таком состоянии на машине кататься.
- я не хочу домой. я вообще никуда не хочу, понимаешь??? мне без тебя не интересно ничего! и не нужно... - в трубке возникла тишина на несколько секунд. потом она более спокойно произнесла:
- я в общем-то попрощаться звоню. ты прости меня, если что, и ни в чем не вини себя...
андрей вскочил с кровати.
- аня, стой! что это значит? как попрощаться? ты куда-то уезжаешь? - он громко кричал в трубку. откуда-то издалека донеслась легкая усмешка: - ага, уезжаю. в отбойник...
андрей окаменел и со всей силы прижал трубку к уху?
- аня, не делай этого! глупенькая! ну давай все начнем сначала, ну хочешь, я сейчас к тебе приеду, анечка, милая, только не надо вот так!!! пожалуйста!!! аня!!!
но трубка уже взорвалась грохотом, слились воедино звуки удара и её крик... он слушал все эти звуки, и из его глаз полились слезы. "ну зачем, зачем, почему???"... у него было чувство, как будто ему заживо вырезали сердце, а в грудь влили тонну бетона... он медленно опустился на кровать и зарыдал.

он открыл глаза. была ночь. подушка была насквозь мокрая. он схватился за телефон и посмотрел на время - было начало пятого утра. он судорожно просмотрел последние входящие звонки - её номера не было. "боже мой, неужели мне это только приснилось?? кошмар какой... анька, моя анька, боже мой, ужас какой..." он набрал её номер:
- алё, - сонно произнесла она.
- анют... я не разбудил?
- разбудил, но это неважно. а почему ты звонишь? мы же вроде как всё...
- я просто хотел сказать... давай начнем все сначала, а?

Fog_Anemiya
07.07.2010, 11:25
Dark,hekayeler suppadi,ama niyese mene taniw geldiler?=)))):D

Fog_Anemiya
07.07.2010, 11:41
Bir gun guzguye baxib aglayacagiq o qeder aglayacagiq ki goz yaslarimiz deniz olacaq..sora hemin denizde uzmeye baslayacagiqq..o qeder uzeceyik ki,axir da qollarimiz yorulacaq ve biz bogulub mehv olacagiq..sora gunesin isigi gozumuze dusecek,,gozlerimizi acandan sora anliyacagiq ki,perde aciq qalib ve gorduklerimizin hamisi kobus idi..Ele o deqiqe yerimizden durub guzguye doguru qacacagiq..Orda ne qeder cirkin biri oldugumuzu anliyanda ise goz yaslarimiz axacaq amma bu defe goz yaslarimizin yox,gunahlarimizin okean qeder derin oldugunu ve coxdan hemin okeanda bogulub mehv oldugumuzu anliyacagiq..Amma gec olacaq...Odur ki her seher yuxudan duranda guzgude ozunuze diqqetle baxin,axi siz kimsiz??

PAPARAZI
07.07.2010, 16:36
Başımı aşağı saldım, pessimist dediniz.
Dik tutdum, optimist dediniz.
Getmək istədim, qorxaq dediniz.
Getmədim, qaldım. Onda da boş inad dediniz.
Dizlərimi yerə qoyub ağlayanda zəif dediniz.
Göz yaşlarımı qurudub gülməyə başladım, bivec dediniz.
Səssiz qaldım, bütün dediylərinizə susdum, qoyun dediniz.
Danışdım, hər səhvinizi üzünüzə, vurdum boşboğaz dediniz.
Mənə işiniz düşdü, qardaş dediniz.
Dedim, “bağışlayın, köməy eliyə bilməyəcəm bu dəfə”, əclaf dediniz.
Özümçün bir şeylər elədim, eqoist dediniz.
Hamıyçün eləməyə başladım, yalançı ürəyiaçıqlıq bildiniz.
Məmnun olmuyanda mənə naşükür dediniz.
Şükür edib, təşəkkürlərimi bildirdim həddinnən artıq inandığımı dediz.
Sizinçün qapını açmadım, mədəniyyətsiz dediniz.
Açdım, yaltaq dediniz.

Mən hər dəfə havaya qalxanda, quş kimi uçanda siz yerdən mənə baxdınız. Uçmaq istədiniz mənim kimi. Amma qırdığınız qanadlar sizi göyə qaldırmadı. Başladınız mənə gülməyə ki, onsuz da bir gün çaxılacaqsan.

Gözlərimdəki od sizi qorxudur. Ama bunu bildirmirsiniz. Sizə elə gəlir ki, bildirmisiniz. Güc qışqırıb bağırmaqla, hədə-qorxu gəlməklə bəlli olmur. Əllərinizdəki dolu vedrələr nə qədər qorxduğunuzu göstərir. Ama cəsarətiniz belə çatmır ki, qaldırasınız o vedrələri. Onda niyə gətirmisiniz? Hə, bildim, axı ehtiyat igidin yaraşığıdır. Qorxaq “yanğınsöndürənlər”.

Mən su olub sellərlə gəldim, dənizlərlə daşdım, yağışlarla yağdım, doldurdum bütün çuxurlarınızı. Bəndlər çəkdiniz, Böyük və möhkəm çətirlər düzəltdiniz siz. Bədbəxt istehsal xətalrarı, üzməyi öyrənməyə çalışmadınız.

Torpaq olanda parçaladınız məni gözlərinizdə, böldünüz. Fərqsiz yarılarda fərq axtardınız.Üstümə ayaq basdınız, sonra isə tapdaladnıız məni, ləkələdiniz, bilmədən ki, bu gün tapladığınız mən sabah qəbirdə gözlərinizə, qulaqlarınıza dolacam.

Üşüdünüz, başqalarının paltarlarını geyindiniz.
Baqa çərçivələrdə öz rəsiminizi itiridiniz.
Şəffaf şüşənin hər iki üzündə ləkə tapdnıız.
Ləkəlilərin içindəki təmiz ləkəlilər,
Mənləri uzaqlaşdırdınız aranızdan ,
Mənlər Biz oldu,
Bizlər güzgünüzə çevrildi.
Qorxdunuz,
Güzgülərdən, ya güzgüdəkilərdən? Özünüzə belə etiraf etməyə cəsarətiniz çatmadı.
Hər döngədə yeni bir yalan.
İndi tüpürün dabana, qaçın ən böyük addımlarınızla,
Addımlarınızı atdığınız hər yer tələlərlə doludur !
Siz sistemdəki errorlarsınız !
Nəfəsiniz tükənməsin deyə içinizə çəkdiniz!
Atmosferin qaz tərkibi dəyişir, boğulacaqsınız !

P.S Arabir güzgüyə baxın, baxın ki, sonra görməyə bir şey qalmayacaq !

çox ləzzət etdi .. Amma müəlliflərini bilmək istərdim ... İSTİFADƏ etmək qərarina gəldim))

Antic_girl
07.07.2010, 21:42
Mən vidalaşmağı belə bacarmıram. Duyğularımı açıqlamağı da həmçinin. Hələdə bu son görüş günü olan əlvida kəlməsi çox acılı gəlir. Əslində heç bu cür bir son görüşməyə gərək yoxdur. Amma insanın qanı durmur. Nə var bu son anlarda?
Səndən məni xatırlamanı belə istəmirəm, sadəcə təmizliyini və saflığını yaşadaq bu sevginin qəlbimizin dərinliyində. Nə gözəl başlanmışdı. İkimizdə gənc idik, coşqunluğumuzun son səhifəsində qanımızın qaynadığı bir anda gördük bir-birimizi, sevdik. Gecələr boyu yuxusuz qaldıq bir-birimizi düşünməkdən, ən gözəl həyəcanları, ən gözəl baxışları yaşadıq. Həmin eşqi yaşadıq, zamanı durdurub həyatın gözəl anlarını birgə yaşadıq. İncikliklərin də ən gözəllərini biz yaşadıq. Çünki barışmaqda ayrı bir zövq verərdi bizə. Sevdik, sevildik. Sevgi əhdi bağladıq əhdə sadiq qalmayacağımızı bilə-bilə. Günlərcə aylarca yalnız ikimiz varmış kimi yaşadıq. Nə yan baxan gözlərə, nə qarşı çıxan böyüklərə, nə də dost sözünə aldandıq. Öz atəşimizdə yandıq, ən önəmlisi isə bir-birimizi anladıq. Romantik nəğmələri yaşadıq səninlə sərin axşamlarda. Ən gözəl çiçəkləri verdin mənə. Röyalarda belə yalnız ikimiz var idik. Gerçək sevgini daddıq bunu səndə bilirsən. Elə isə həminki duyğular qalmalı deyilmi? Biz birlikdə olmasaq da... gözəl başlayan çox gözəl yaşanan bu eşqi eyni təmiz duyğularla bitirməliyik. İndi də ayrılığın ən gözəlini ən acısını yenə biz yaşayırıq...
Nə deyirsən bu da Allahın bir lütfü deyilmi bizim üçün? Sil göz yaşlarını. Nədən göz yaşların mənimkilərlə yarışır? Sən mənim sadiq qocaman sevgilim deyilsənmi? Səni daim bu cür xatırlamaq istəyirəm. Artıq sil göz yaşlarını. Hava da qaralmaq üzrədir. Zaman bizim üçün sanki səhəri açmazdı. Yenə əvvəlki kimi olmamızı istəyir hər halda. Demək ki, ayrılmağımızı istəyirsən. Son olaraq isə kiçik bir istəyim olacaq səndən. Arxana dönüb gözü yaşlı gözlərin ilə mənə baxma oldumu. Hər şey burdaca bitsin. Əlvida!

Heç kimə sevgisinə əlvida deməyi arzulamıram. Sevgini yaşayıram onun necə gözəl bir hiss olduğunu sözlərlə ifadə etmək çətindi

Fog_Anemiya
08.07.2010, 11:18
Bu defe hec ne fikirlesmemisem.Bilirem hekaye ve nagillarda umumi bir movzu olmalidir amma bu gun men hec onu da fikirlesmemisem.Hec bu sayta girende bura hekaye yazmaq fikirim de yox idi.Sadece girdim ki yazdigim movzulara yazilmis cavablari oxuyub,oz fikrimi bildirenden sonra burdan cixim.Amma yene de hekayeler bolmesine girib nese yazmaq istedim.Amma bilmirem neden yazim.Fikirlesirem amma yene de bilmirem neden yazim.Belke yene de xosbextlikden yazim amma yox.Axi bu haqdan mence yeterince danisdim.Bes onda neden yazim?Belke qonsulardan yazim hansi ki bir birine yad planetliler qeder uzaqdilar.Belke heyatlarini ancaq dalan basindan dayanib qizlara baxib agizlarinin suyunu axida-axida soz atmaqle keciren kend oglanlarindan danisim.Hansi ki ellerinde tesbeh firlatmaq ve yaxud ustlerinde demir parcasi gezdirmekle ozlerini oz dostlarinin yaninda cail gostermekle ve yaxud kend qanunlarindan,namusdan,terbiyeli kend qizlarindan danismagla boyuklerin yaninda ozlerini agilli gostermekle ozlerini "bomba" sayirlar.Halbu ki,kend qizlarinin dallariyca ele dusen ozleridi..Belke kecmisimden danisim,amma yox,axi her sey geride qaldi,geride qalanlar ise artiq kecmise mexsusdu.Mence ona mexsus olanlar ele onda qalsa daha yaxsidi.Amma haqqinda bildiyim ailelerden.Hansi ki bedbaxt ailelerden biride bizim yanimizda qalirlar.Men her gece eve qayidanda hemin daxmanin qarsisindan kecerken ordan qeribe delilere mexsus esidirem.Axi onlarin ozlerinden boyuk qardaslari agillarini itirib ve hele de 20den cox yasi olmasina baxmayaraq imekliye imekliye gezir.Yetim usaqdirlar.Qardaslardan biri ise sikestdi.Amma isleyir ve mubarize aparir bu axmaq ehyatla hemcinin ondan diger boyuk qardasi da isleyib aileni dolandirir.Onlarin bacisi ise mehlenin en eybecer qizidi.Hetta oglanlar da onu ele salir buna gore.Amma hec kim anlamir ki insana onun xaricine gore yox insanligina gore qiymet vermek lazimdi..Belke hemin balaca usaqdan yazim.Hansi ki 10 yasi olmasina baxmayaraq dilencilik eliyir.Anasi xeste qadindir mualice olunmasi ucunse emelliyat lazdimdir.Atasi ise serxosun biridi.Eger hemin balaca yeni Ulvi eve mueyyen meblegde pul aparmasa onu atasi doyur.O atadan ne gozlemek olar ki ozu oz ogluna qisin soyugunda diyir ki,ayaqyalin dilen belke sene daha cox pul vererler??Axi insanlar hara gedir?Belke qocadan yazim.Hansi ki her axsam ve her seher tezden parka gelerek,gezir,dusunur sonra ise yorgun addimlari ile yeniden geldiyi daxmasina qayidir.Belke..Belke sevgilimden danisim,hansi ki mene sevmeyi oyretdi.Onun gozlerinden danisim belke,hansi ki her defe ora baxanda ordaki denizin cinden uzmek isteyirem.Belke ilk gorusumuzden danisim,hansi ki kulek esdikce saclari uzune tokulur ve sanki kulek de onun gozlerini mendenn gizletmek isteyirdi.Belke onun ellerinden danisim hansi ki her defe ellerimi isitdikce goylerde ucurdum.Belke hec hec neden yazmiyim.Axi onsuzda hec kim basa dusmeyecek...Ehh yoruldum.Yazmayacam hec ne..Qoy her sey ele menim oz icimde qalsin..Belke bele olsa bir gun onlar icimdeki zulmetden qorxub askara,uze cixmaq isteyecekler..Yegin ele o zaman onlari oz istekleri ile uze cixaracam.Indi ise helelik ELVIDA..

DARK
11.07.2010, 12:21
Fogiw yaqin bawqa hardasa da oxumusan ona gore))))))))):appl

DARK
11.07.2010, 12:23
когда нибудь в твоей жизни появится девушка. твоя любимая девушка.
и однажды, лёжа в одной постели ночью она спросит тебя обо мне.
о той, кто была..

и что ты ей скажешь?

в памяти сразу вспыхнут воспоминания, на лице появится улыбка и ты прошепчешь…….-не-пов-то-ри-ма-я…
она была всегда разная. с промежутком в пару минут могла смеяться, а потом рыдать.
она умела смешить…
ты..
приходя домой она заваривала не крепкий чай, как маленький котенок зарывалась мне носом в шею и тихонечко сопела…
она пол-ночи могла сидеть на подоконнике.
в грозу…..
и слушать. дождь.
она без ума от ромашек…
она пахла ванилью… такой сладкой,что утром, уходя, на подушке она оставляла этот запах…
истеричка.
психопатка.
но, в то же время, тихая и хорошая.
ненавидела ревность, и постоянно ее вызывала, будто издевалась.
но она умела любить……любить так, как еще никто и никогда.
она могла 100 раз послать меня, выгнать из квартиры и выкинуть следом вещи…….и сползать, рыдая, по обратной стороне двери…

тогда твоя девушка спросит тебя, ревниво наморщив лобик:
– если она такая хорошая, то почему вы расстались?!
тогда ты шумно выпустишь сигаретный дым и чуть слышно прошепчешь:
– она не умела прощать…

Fog_Anemiya
11.07.2010, 15:04
когда нибудь в твоей жизни появится девушка. твоя любимая девушка.
и однажды, лёжа в одной постели ночью она спросит тебя обо мне.
о той, кто была..

и что ты ей скажешь?

в памяти сразу вспыхнут воспоминания, на лице появится улыбка и ты прошепчешь…….-не-пов-то-ри-ма-я…
она была всегда разная. с промежутком в пару минут могла смеяться, а потом рыдать.
она умела смешить…
ты..
приходя домой она заваривала не крепкий чай, как маленький котенок зарывалась мне носом в шею и тихонечко сопела…
она пол-ночи могла сидеть на подоконнике.
в грозу…..
и слушать. дождь.
она без ума от ромашек…
она пахла ванилью… такой сладкой,что утром, уходя, на подушке она оставляла этот запах…
истеричка.
психопатка.
но, в то же время, тихая и хорошая.
ненавидела ревность, и постоянно ее вызывала, будто издевалась.
но она умела любить……любить так, как еще никто и никогда.
она могла 100 раз послать меня, выгнать из квартиры и выкинуть следом вещи…….и сползать, рыдая, по обратной стороне двери…

тогда твоя девушка спросит тебя, ревниво наморщив лобик:
– если она такая хорошая, то почему вы расстались?!
тогда ты шумно выпустишь сигаретный дым и чуть слышно прошепчешь:
– она не умела прощать…

Maraqlidir..Oxuduqca hemin qizda ozumu gordum...sadece bir ferq var ki o qizdi..

Fog_Anemiya
11.07.2010, 15:12
не умела говорить о любви, писать стихи и рассказы… не умела рисовать и играть на пианино… не умела подойти и сказать, то, что давно на душе и в сердце…часто не могла объяснить как, что и почему… и не могла высказать, что было у нее постоянно в мыслях…


она не умела дарить весь мир в одном слове и говорить комплименты… не умела поздравлять на праздниках, и говорить речи… она не могла влюбиться в первого встречного и прожить с ним всю жизнь… не умела совершать безумные поступки и давать обещанья…

она не умела забывать о слезах и обидах, о правдивых словах, от которых почему-то болит где-то в груди… не умела лгать тем, кто был ей дорог… не умела смеяться, когда он грустит… не умела уйти, когда ему тяжело и плохо одному…

но она знала, как важно иногда просто молчать и слушать… приходить, когда не приглашают, но очень ждут… умела взять за руку и согреть своим теплом… умела посмотреть таким взглядом, в котором есть уверенность, что все будет хорошо…

умела понять и простить, даже несмотря на боль… помочь, а не предлагать помощь из вежливости… умела остаться, даже когда гордость велит уйти… улыбнуться, чтобы подарить немного тепла и света… знала, что самое трудное всегда можно пережить…

она не умела любить… но умела быть рядом, понять, простить, поддержать…подарить то, что у нее есть.. без красивых фраз, пустых обещаний и несбыточных надежд…

она – одна из многих. одна из нас. возможно, вы тоже ее знаете…

DARK
11.07.2010, 23:07
PAPARAZI - teessuf muellifni bilmirem.

FOG - ele mende ozumu gorurdum)

DARK
11.07.2010, 23:09
Fogiw yazdigin ele mendendi ki)):appl

DARK
11.07.2010, 23:11
ты...первое, о чем я думаю, когда просыпаюсь. представляю тебя. ты никогда не говоришь, не произносишь ни звука, лишь улыбаешься своим мыслям. о чем ты думаешь? какие мысли вызывают у тебя улыбку? нежную, немного грустную, но вместе с тем такую искреннюю.
ты...мое настроение. за последнее время ты очень изменился - ты стал задумчивым, часто уходишь в себя. в такие моменты я представляю на себе твой взгляд, печальный, подернутый дымкой, но от того еще более родной. теперь мне не хочется шутить, когда мы вместе, и иногда за несколько часов мы можем не произнести ни слова, они бы только нарушили то хрупкое понимание, которое так редко.
ты...холодный воздух, ворвавшийся в комнату. в эти утренние часы, делая вид, что сплю, я много думаю. думаю о тебе. о нас. о чувствах, нас настигнувших. пусть слишком внезапно, но с тех пор они только стали крепче.
ты...моё солнце. сжигая на своем пути тех, кто был не готов к твоим искрам, ты шел к цели. но со мной ты меняешься. со мной от тебя исходит ласковый, нежный, теплый свет, и я нежусь в нем. а ведь без тебя я всего лишь звук, пустой звук, тогда как ты - мелодия, слишком сложная для понимания простых обывателей. порой мне кажется, что по этой жизни я иду только за тобой, твоим голосом - он ведет меня через ямы и ловушки.
ты...моё искушение. шоколад медленно тает во рту и я прислушиваюсь к его вкусу, он напоминает мне тебя: сладкий, но одновременно с этим есть нотки горечи, терпкий, от него перехватывает горло, но оторваться, даже под страхом смертной казни, не в силах. вся наша жизнь - это цепочка случайных совпадений: сегодня мы есть, а завтра - нет. вот почему я живу сегодняшним днем... я просто боюсь, что завтра тебя не будет рядом со мной.
ты...заставляешь меня быть многогранной. иногда я злюсь на тебя, но услышав пару нежных слов, предназначенных мне, я невольно улыбаюсь и, знаю, моя улыбка находит отклик в твоих глазах. потому что я часть тебя. я... ревную тебя. ко всему: подушке, которая знает твои сны, куртке, которая пропитана твоим теплом, телефону, который слушает твой голос, маленькому котенку, который притягивает твой взгляд. несмотря ни на что, ты всегда находишь для меня время и силы, а я, в свою очередь, плачу тебе тем же. каждый раз, видя тебя, я перестаю существовать, я растворяюсь в твоем взгляде, в воздухе, которым ты дышишь...
ты... мой малыш. в груди образовывается пустота, которая с тобой заполняется чистой, неподдельной радостью. какое же счастье любить и быть любимой! медвежонок, ты же знаешь, я думаю о тебе каждую секунду своей серой жизни, ведь только рядом с тобой она начинает переливаться красками. а сейчас спи, не думая ни о чем, в снах мы становимся свободными. а весь мир подождет, малыш. ведь мир - это мы.

DARK
11.07.2010, 23:14
Harun Rəşid döyüşdə əsir aldığı düşmən Generala :
-Həyatını bağışlayaram amma bir şərtim var , deyir.
'Qadınlar həyatda ən çox nə istər?' budur bilmək istədiyim. ......Bu sualın cavabını gətir ; qurtar kəlləni deyır.
General soruşar araşdırar bu çətin sualın cavabını axtarışa başlar və Kafdağındakı bir cadugərin bunu bildiyini öyrənər. ...Günlerce gecələr tərəfindən at qaçdırar , cadugəri tapar və soruşar:
-Qadınlar həyatda ən çox nə istər?
Qorxunc cadugər cavab üçün elə bir şərt irəli sürər ki məğlub olar udular cinsdən deyil.....
-Evlən mənimlə!!!!.....
O zaman öyrənərsən ancaq istədiyini...

Bu ölümcül təklifi qəbul edər General və doğru cavabı alıb almaz qaçar Harun Rəşidə və :
-Qadınlar ən çox öz azad iradələriylə hərəkət etmək istər!.
Harun Rəşid Generalın həyatını bağışlayar ancaq qadına da evlənmək üçün söz vermişdir.
Nəysə evlənərlər. İlk gecə General bir baxar ki , o qorxunc cadugər dünyalar gözəli bir qadına çevrilmiş qaranlıq otaqda. cadugər danışmaga basladi:
- Mənim taleyim belədir.... Günün yalnız yarısı gözəl ola bilərəm , digər yarısı çirkinem deyər.Seçim et. Gecələri səninlə olarkənmi gözəl olum , yoxsa gündüzləri sən çöldə olarkənmi?.....
General düşünər və :
- Sən bilərsən qərarı özün ver deyər. Və o an qorxunc cadugər sonsuza qədər gözəl bir qadın olaraq qalar....
Yaxşı bu əhvalatdan çıxarılacaq 3 dərs nədir???
1.Qadınlar ən çox öz azad iradələriylə hərəkət etmək istəyərlər.
2. Azad iradəsiylə hərəkət edən bir qadın hər vaxt gözəldir.
3. İstər gözəl olsun, istər çirkin olsun hər qadın əslində bir cadugardir. Həyatınız seçdiyiniz qadındır. ......Zövqlü bir qadına rast gəlsəniz zövqünüz, məlumatlı bir qadına rast gəlsəniz məlumatınız , ağıllı bir qadına rast gəlsəniz zəkanız inkişaf edər....Hayatınız seçdiyiniz qadındır.

Emilio
12.07.2010, 17:48
к человеку обратился ангел:
- хочешь, я покажу тебе твою жизнь?
- хочу, - сказал человек.
ангел поднял его над землей, и человек, увидел всю свою жизнь, и две пары следов, идущих рядом...
- кто это рядом со мной?
- это я, - говорит ангел. - я сопровождаю тебя всю твою жизнь!
- а почему иногда видна только одна пара следов?
- это самые трудные периоды твоей жизни... - говорит ангел.
- и что же, ты бросал меня в самые трудные минуты? - возмущенно спросил человек.
- нет, я нёс тебя на руках... - тихо ответил ангел.
пусть твой ангел, всегда будет рядом!!!

DARK
14.07.2010, 19:19
сначала сжимается и замирает, а потом рвется наружу. хочется кричать, но кричать не можешь… внутри тебя ни боль, ни обида, там что-то другое. наверно словами это не передать… ты просто чувствуешь, что это плачет твоя душа… тогда ты спрашиваешь: «почему? за что? кто ей сделал больно?» ищешь ответа, но ответа не находишь… и ты не в силах что-то изменить и хоть как-то ей помочь. и никому до нее нет дела…
потом это проходит и все куда-то исчезает… наступает безразличие… уже ничего не волнует и не трогает. что произошло!? да просто душа была не понята, ее оттолкнули и оставили в одиночестве. ей было больно, поэтому она плакала… но слезы со временем высохли и постепенно она начала черстветь. что может быть хуже этого? теперь ее не задевают чужие слезы, ведь когда-то ее слезы не волновали никого. она не может радоваться как прежде, так как всю свою радость она раздарила людям… а люди в знак благодарности убили в ней веру в любовь…

DARK
14.07.2010, 19:22
они знали друг друга очень давно… он любил ее, она любила его больше жизни.. но.. ему было не по силе то огромное расстояние, которое разделяло их. он решил расстаться. он не мог каждый день вспоминать ее улыбку ,думать о ней, верить ей, и ждать ее.. он жил сегодня, не смотря в будущее, а сегодня он имел все лишь девушку в другой стране, которая его любит, но он хотел большего.. он ей позвонил, сказал что чувствует и что устал бороться с одиночеством ,что ему нужна жизнь в реале,а не на расстоянии.
она его поняла, она его простила, но не смогла с этим бороться. он был для нее всем. она отказалась ради него от своих друзей, спорила с родителями, доказывала что все получиться.. но.. она была очень наивна.
после его звонка она не раздумывая пошла одеваться. она одела всего лишь легкое пальто, несмотря на то, что на улице была зима, стоял мороз и было очень много снега. подождав, когда уснут ее родители, она тихо открыла замок и вышла на улицу. той ночью было удивительно светло. и воздух был не такой как раньше. она шла по направлению к морю. она всегда туда ходила, когда ей было плохо. ведь только море ее выслушает и не станет осуждать. на улице была полночь, но ей было все равно. горячие слезы обжигали ее лицо, ей хотелось кричать, но она не могла...она вспоминала его ,знакомство с ним , любовь на расстоянии и его последние слова..
она подошла к морю. пирс. светло. шум моря. и было очень скользко. но она этого не видела. она подошла к самому краю, как прозвенел ее телефон, что лежал в кармане. смс.. от него.. она отошла чуть, достала телефон, но не успела прочитать смс, в котором он написал"прости. я тебя люблю. забудь мои слова. я идиот. прости меня!!!"..как почувствовала что она теряет равновесие ,и…падение. она поскользнулась. вода была очень холодная. ее легкое пальто промокло и стало намного тяжелее .она тонула. никто ее не слышал. вода свела ее ноги и руки судорогой. стало тяжело дышать...
она уже ничего не слышала. холодные волны покрывали все тело. она захлебывалась. было поздно для спасения. она последний раз посмотрела на пирс, на небо, и последнее слово было его имя...она утонула..
было тихо...она обронила свой телефон на пирсе.. и только сквозь тишину, этот маленькое изобретение человечества издавало тихие звуки входящего сообщения, но никто не мог его прочитать. в это же время в совсем другой стране он сидел на диване и смотрел фотоальбом.. их фотоальбом.. как же они были счастливы там. он не мог поверить ,что додумался сказать такие слова ей. он сожалел… 1000 раз сожалел. он проклинал себя и ненавидел. и сквозь эту ненависть он писал следующее сообщение. оно доходило, но не было ответа.. он позвонил..1 раз, 2...3…. но все равно не было ответа.. он заволновался. но и с этим же думал, что она просто гордая и не хочет писать.. он перестал звонить.. лег... и попытался уснуть.. долго ворочался и в итоге уснул.
ему приснился сон. он на пляже.. вместе с ней.. она, такая же веселая и счастливая, какая она была летом с ним .он попытался ее обнять, но обнял воздух.. он не понял, что происходит.. он начал говорить с ней, но она молчала, только улыбалась и все также влюбленно смотрела на него. он сказал ей "я тебя люблю.."..она посмотрела на него и расплакалась.. он подошел, попытался ее обнять, но ее тело превратилось в пепел.. и он проснулся.. в чем дело…?
он проснулся в холодном поту, на часах было ровно 3 часа ночи. он ворочался, ворочался, пытался опять уснуть, но не смог. он пошел к альбому, что все так же лежал на полу. он посмотрел на их фотографию и.. начал плакать. и чем больше фотографий он смотрел, тем больше он плакал...этой ночью он решил не спать, но дремота все равно поборола его и под утро он уснул..
проснулся от телефонного звонка. звонили ее родители. кричали и плакали.. кричали на него. он не мог понять, что случилось.. потом он осознал ,что произошло что-то страшное...
его сердце билось все с большей скоростью.. но когда он услышал слово "утонула"..у него потемнело в глазах...родители ее что-то еще кричали в трубку, но он их не слышал.. он бросил трубку на пол...он сел на диван и начал смотреть на пол.. на нем лежал все тот же альбом, только со страничкой, где она одна. он помнил этот момент, когда ее фотографировал.. она тогда сорвала цветок и ее детские пальчики неуверенно держали его.. она все так улыбалась.. но он присмотрелся в эту фотографию внимательнее.. на заднем фоне он увидел видение...он увидел пирс, море, снег.. и лицо ее стало на фотографии более мрачным.. теперь она не улыбалась.. он подумал что сходит с ума.. и.. от избытка чувств он потерял сознание.. когда он был без сознания, то увидел сон.. она к нему опять пришла.. но уже говорила.."я тебя любила, понимаешь? мне очень тяжело сейчас.. я не могу тебя навещать часто.. но я буду.. я буду твоим ангелом, если ты не против.. не забывай меня"..
очнулся он в больниице.. теперь его родители плакали.. они не могли понять, что случилось.. оказывается, он пролежал в коме несколько недель. очнувшись ,первое что он сказал:" я хочу к ней"..родители побежали за врачем, те дали ему успокоительное. .пролежав в больнице несколько месяцев, он понял, какую глупость совершил.. и понял, как сильно он ее любил…любит...
выписавшись из больницы, он приехал домой.. родители сделали ремонт.. убрали старые вещи ,и все то ,что могло бы напомнить о ней.. но.. память его не сотрешь.. еще часто она его навещает во сне, дает ему советы, а в благодарность он лишь целует ее лицо, которое потом превращается в пепел.....

Fog_Anemiya
16.07.2010, 10:02
Bagisla her seye gore..ozum ozumden coox utaniram..axi nece de utanmiyim?Bilirsen yorulmusam,bezmisem ozum ozumun axmaq hereketlerinden.Yadindadir men her axsamlar seni qucaqliyirdim her defe sene mohkem-mohkem sarilib seni buraxmirdim..Her seher ise senden uzaqlasib evden gedende yeniden axsam eve qayidib seni qucaqlayacagim ani gozluyurdum.Amma men senden hemise bir seyi gizletmisem..Men her defe senli gecelerimde seni qucaqlasam da fikirlerim basqa birisinin yaninda idi,qelbim ise basqa bir gozelcenin sevgisi ucun doyunurdu.Hansi ki o gozelce hemin anlarda menim heyatimda yox idi,amma men inanirdim ki men onu tapacam ve tapdim.Meni bagisla amma men hec vaxt seni sevmemisem,axi biz hec vaxt bir ola bilmerik.Senin basqa dunyan var menim ise basqa..Zibile qalsin her sey!!Beli,seni qucaqlasam da ve bezen seni opsem de fikirlerimde basqa bir sehzadeni canlandirib seni opurdum..Men hemise sehzademi tapmaq ucun yasamisam..Ve artiq 4 aydi ki o menim heyatimdadir..Axmaq dunya!!Amma dunyanin ne gunahi var ki?Her seyde gunahkar menem.Amma neylemek olar?Artiq olan oldu..Dunen onu hemise gorusduyumuz parkda gordum.Eve gedirdi..Indi yadima dusur ki,men sene onunla gorusduyumu dememisdim..Gec de olsa sen bunu bildin..2 aydir men onu gormurdu cunki alinmirdi.Kend camahati beledir de..Hec ne elemek olmaz,heyete cixmaq olmaz,dukana getmek olmaz..Ancaq ev,mekteb,hazirliq..Ele men onu da hemise hazirliqdan qayidan da sonra en cox 30 deqiqe gormusem.Beli,o senden daha gozeldi.Men hetta onun elinden de tutmusam,onu qucaqlamisam da..Ele dunen axsam seni qucaqlayanda da onu dusunub qucaqlamisdim.Bilirsen,yuxuma gelmisdiyeee.Ele sirin idi ki..Dogurdan da onuncun darixmisdim...Eh,heyat beledir de..Ve istiyirem bilesen ki men daha seni qucaqlamayacam,daha seninle olmayacam.Geceler sensiz yatib,seherler sensiz duracam.Duzdu,heleki onunla bir yerde ola bilmirem amma bagisla men daha ona xeyanet ede bilmirem.Ve yene de bagisla,amma men bunlari sene yazmali idim.Burda son qoysam yaxsidi.Cunki yazdiqca yazacam..Indi coox esebiyem.Yazdigim mektubu ise ele senin ustune qoyub gedirem ve men bir daha bu otaga gelmiyecem..Elvida...Balisim menim...

DARK
16.07.2010, 19:07
Однажды ты просто выйдешь на середину дороги. Просто повернёшь голову и застынешь в гримасе ужаса. Последнее, что ты видел - фары.
Однажды ведет в никогда.
Ты больше никогда не увидишь света. Не попадешь под проливной дождь. Не достанешь из кармана ключи, чтобы открыть дверь. Не споешь в голос в пустой квартире. Не проснешься от кошмара. Ты сам им стал.
Никогда - никогда - никогда ты не посмотришься в зеркало! Не откроешь глаз! Не услышишь семейных ссор!
Может, в 67, может, 17...
Может, от рака, а может, от простуды...
под колесами грузовика или Бентли...
Сам или по стечению обстоятельств...
От передозировки порошка или нехватки денег...
В компании или один на один...
Тебе конец. Когда-нибудь и где-нибудь тебе придет конец...

Твои привилегии - тишина и пространство деревянной коробки. Пьянящая тишина. Вечный холод. Темная коробка. Один на один с тобой. А ты пуст. Ты груда костей и биологических тканей. 21 ничтожный грамм души воспарил в небо.
Now you're knocking on heavens door.
Ты ушел и закрыл за собой дверь.
Конец твоей сказке на ночь.

Представил?
А теперь - живи.

DARK
17.07.2010, 14:38
Her ne kadar, sen demiş olsan da bana, bu kez ben bunu yürekten söylemek istiyorum.
“Beni çok arayacaksın ve bir gün arkana dönüp baktığında, yeniden birlikte yaşamak için her şeyi, çok geç olmuş olacak…”
İnadını, gururunu sende bıraktım… Bende sevgin kaldı. Çünkü içimde yaşayan hiçbir gurur, ne seni aramama engel olabildi, ne sormama… Sana göre gurursuzluğu hep ben yaptım. Belki o eski günleri yeniden geri getiririm diye çok uğraştım..
Bu uzun bir yazı olmayacak, kısa ve öz bir yazıdır.
Ya da sonun yüklemi…
Senin dediğin bir şey daha vardı ve ben bunu hiç unutmayacağım.
Birlikte geçirdiğimiz zamanlar için şunu demiştin, “Hayallerle uğraşamam. Artık gerçekleri yaşıyorum”
Öyle olsun. Yaşadıklarımızı “hayal” düş defterine...
“Gerçek dünyadakiler” mutlu edecekse seni; eyvallah…
Tutuyorum kendimi…
Bir hafta oldu, elim telefona kaymadı, sana mesaj atmadım.
Ki sen hiç atmadın bana…
Bir hafta oldu, hiç sormadım adını kimseye…
Sildim telefonlarını, fotoğrafların ve ardından kalan birkaç yazı…
“Hayal Dünyasından” arta kalan ne varsa; “gerçeklerle” yüzleşti birden…
Git…
Canın nereye isterse…
Sev kimi seversen…
Tükendim, sana gelmeden gururunda boğulmaktan ve tükettim gerçeklerimi “hayallerinde” harcamaktan…
Aylarca yaşanmış delicesine bir aşka, “hayaldi” dersin öyle mi?
Ve sen bu hayalden kotarıp kendini, “gerçekleri” yaşamaya başlamışsın…
Seninle yaşadığım her saniye “hayalse” eğer, “Gerçeklerine” lanet olsun

Emilio
17.07.2010, 15:13
они знали друг друга очень давно… он любил ее, она любила его больше жизни.. но.. ему было не по силе то огромное расстояние, которое разделяло их. он решил расстаться. он не мог каждый день вспоминать ее улыбку ,думать о ней, верить ей, и ждать ее.. он жил сегодня, не смотря в будущее, а сегодня он имел все лишь девушку в другой стране, которая его любит, но он хотел большего.. он ей позвонил, сказал что чувствует и что устал бороться с одиночеством ,что ему нужна жизнь в реале,а не на расстоянии.
она его поняла, она его простила, но не смогла с этим бороться. он был для нее всем. она отказалась ради него от своих друзей, спорила с родителями, доказывала что все получиться.. но.. она была очень наивна.
после его звонка она не раздумывая пошла одеваться. она одела всего лишь легкое пальто, несмотря на то, что на улице была зима, стоял мороз и было очень много снега. подождав, когда уснут ее родители, она тихо открыла замок и вышла на улицу. той ночью было удивительно светло. и воздух был не такой как раньше. она шла по направлению к морю. она всегда туда ходила, когда ей было плохо. ведь только море ее выслушает и не станет осуждать. на улице была полночь, но ей было все равно. горячие слезы обжигали ее лицо, ей хотелось кричать, но она не могла...она вспоминала его ,знакомство с ним , любовь на расстоянии и его последние слова..
она подошла к морю. пирс. светло. шум моря. и было очень скользко. но она этого не видела. она подошла к самому краю, как прозвенел ее телефон, что лежал в кармане. смс.. от него.. она отошла чуть, достала телефон, но не успела прочитать смс, в котором он написал"прости. я тебя люблю. забудь мои слова. я идиот. прости меня!!!"..как почувствовала что она теряет равновесие ,и…падение. она поскользнулась. вода была очень холодная. ее легкое пальто промокло и стало намного тяжелее .она тонула. никто ее не слышал. вода свела ее ноги и руки судорогой. стало тяжело дышать...
она уже ничего не слышала. холодные волны покрывали все тело. она захлебывалась. было поздно для спасения. она последний раз посмотрела на пирс, на небо, и последнее слово было его имя...она утонула..
было тихо...она обронила свой телефон на пирсе.. и только сквозь тишину, этот маленькое изобретение человечества издавало тихие звуки входящего сообщения, но никто не мог его прочитать. в это же время в совсем другой стране он сидел на диване и смотрел фотоальбом.. их фотоальбом.. как же они были счастливы там. он не мог поверить ,что додумался сказать такие слова ей. он сожалел… 1000 раз сожалел. он проклинал себя и ненавидел. и сквозь эту ненависть он писал следующее сообщение. оно доходило, но не было ответа.. он позвонил..1 раз, 2...3…. но все равно не было ответа.. он заволновался. но и с этим же думал, что она просто гордая и не хочет писать.. он перестал звонить.. лег... и попытался уснуть.. долго ворочался и в итоге уснул.
ему приснился сон. он на пляже.. вместе с ней.. она, такая же веселая и счастливая, какая она была летом с ним .он попытался ее обнять, но обнял воздух.. он не понял, что происходит.. он начал говорить с ней, но она молчала, только улыбалась и все также влюбленно смотрела на него. он сказал ей "я тебя люблю.."..она посмотрела на него и расплакалась.. он подошел, попытался ее обнять, но ее тело превратилось в пепел.. и он проснулся.. в чем дело…?
он проснулся в холодном поту, на часах было ровно 3 часа ночи. он ворочался, ворочался, пытался опять уснуть, но не смог. он пошел к альбому, что все так же лежал на полу. он посмотрел на их фотографию и.. начал плакать. и чем больше фотографий он смотрел, тем больше он плакал...этой ночью он решил не спать, но дремота все равно поборола его и под утро он уснул..
проснулся от телефонного звонка. звонили ее родители. кричали и плакали.. кричали на него. он не мог понять, что случилось.. потом он осознал ,что произошло что-то страшное...
его сердце билось все с большей скоростью.. но когда он услышал слово "утонула"..у него потемнело в глазах...родители ее что-то еще кричали в трубку, но он их не слышал.. он бросил трубку на пол...он сел на диван и начал смотреть на пол.. на нем лежал все тот же альбом, только со страничкой, где она одна. он помнил этот момент, когда ее фотографировал.. она тогда сорвала цветок и ее детские пальчики неуверенно держали его.. она все так улыбалась.. но он присмотрелся в эту фотографию внимательнее.. на заднем фоне он увидел видение...он увидел пирс, море, снег.. и лицо ее стало на фотографии более мрачным.. теперь она не улыбалась.. он подумал что сходит с ума.. и.. от избытка чувств он потерял сознание.. когда он был без сознания, то увидел сон.. она к нему опять пришла.. но уже говорила.."я тебя любила, понимаешь? мне очень тяжело сейчас.. я не могу тебя навещать часто.. но я буду.. я буду твоим ангелом, если ты не против.. не забывай меня"..
очнулся он в больниице.. теперь его родители плакали.. они не могли понять, что случилось.. оказывается, он пролежал в коме несколько недель. очнувшись ,первое что он сказал:" я хочу к ней"..родители побежали за врачем, те дали ему успокоительное. .пролежав в больнице несколько месяцев, он понял, какую глупость совершил.. и понял, как сильно он ее любил…любит...
выписавшись из больницы, он приехал домой.. родители сделали ремонт.. убрали старые вещи ,и все то ,что могло бы напомнить о ней.. но.. память его не сотрешь.. еще часто она его навещает во сне, дает ему советы, а в благодарность он лишь целует ее лицо, которое потом превращается в пепел.....

bravo

Emilio
17.07.2010, 15:57
душа человека-
это самый настоящий цветок.
она растёт вместе с нами.чтобы
жить ей нужны чувства. однажды в нашу
жизнь приходит человек-садовник,
который с любовью поливает
цветок, ухаживает за ним, лечит болезни
и благодаря ему цветок начинает цвести.
важно, чтобы в жизни всегда рядом
был любящий человек, который
ухаживал бы за цветком
твоей души.

Emilio
17.07.2010, 16:08
ты – особенная


давным-давно господь принял решение – очень важное решение…
он задумал создать тебя.
те руки, что сотворили солнце – сотворили тебя.
те руки, которые образовали горы – образовали тебя.
руки, которые создали деревья, луну и звёзды – создали тебя.
ты такая особенная, потому что бог сотворил тебя.
он создал тебя уникальной.
он сотворил твои глаза, и ты можешь видеть.
он подарил тебе уста, и ты можешь улыбаться.
бог создал тебя такой непохожей на других.
если ты посмотришь вокруг себя,
заглянешь в каждый дом – то такой как ты, не найдешь в целом мире.
нет никого с такими глазами, как у тебя.
нет никого с такой улыбкой, как у тебя.
ты – уникальная

DARK
17.07.2010, 20:02
“любовь и его ложь”
мы познакомились с ним больше 2 лет назад... было всё банально просто... через службу знакомств на билайне через 684.. (кто не знает это: отправка сообщение с текстом о знакомстве на номер 684, а в ответ приходят сообщения от пользователей противоположного пола). это было 10 мая 2007 года... как то не заметно завязалась переписка... он рассказал, что его зовут филипп (на тот момент я просто бредила этим именем..), живёт он в санкт - петербурге...ему на тот момент было 19.., мне всего 16..тогда я думала, что дальше переписки дело не дойдёт... но я ошиблась.. как далеко было до конца... и вот в один из вечером он сообщил, что уже едет в москву.., но по делам и что заехать скорее всего не сможет. но я всё-таки его уговорила и на следующий день уже собиралась на встречу!!! была только одна проблема: как его узнать из толпы только что приехавших людей? по одной фотографии? (которая была низкого качества, да ещё к тому же он там не был похож на самого себя)..но как говорится "сердце не обманишь" из толпы я увидела его!!! сначала он мне совсем не понравился, но вскоре я поняла, что ошиблась! мы много часов провели тогда вместе.., а когда он уезжал я поняла, что он мне действительно нужен... так 12 июня стал для меня праздником.. не днём россии, а нашей первой встречей. мы продолжали общаться.. на смс-ках, на звонках.. и вот настал долгожданный день и я приехала к нему.. но с родителями и к тому же по путёвке.. но всё же мы встретились.. было здорово! мой любимый город, мой любимый человек.. всё было так легко и я даже не думала о том как тяжело будет потом.. в городе я была 3 дня. на второй день мы встретились с ним в 7 вечера и были вместе до 7 утра.. эту ночь я никогда не забуду!!! мне исполнилось тогда 17, ему чуть раньше, 20.. в ту ночь никакого интима между нами не было.. одни поцелуи, объятия. тогда я повзрослела не физически.., а морально.. но всё хорошее закончилось и я уехала.. думала, что на этом всё закончиться.. но мы вместе решили, что он приедет ко мне через месяц.. не знаю как так получилось, но родители разрешили мне его оставить у нас аж на 2,5недели! за это время мы стали совсем родными.. какое это счастье было будить его с утра, готовит ему завтрак.. не заметно прошли эти дни и он собирался уезжать.. мне казалось, что уезжает от меня моя душа.. моя жизнь.. ревела я долго, наверное ещё дня 4 после его отъезда.. он обещал вернуться через 2 недели, но приехал через 4 месяца, в середине декабря... я снова увидела его! сколько радости было у нас! но только не у моей мамы.. она очень переживала за меня, да и сейчас тоже.. на тот момент я была только на втором курсе техникума и она боялась, что я всё брошу и уеду с ним! но я слишком люблю маму и поэтому всегда делаю как она мне говорит.. я ей полностью доверяю! в это время он мне дал послушать 2 песни ради славы - "я с тобой" и "будем счастливыми" ..я поняла. что эти песни про нас.. он снова уехал, но на последок мы сфотографировались вместе.. мама говорила, что этого делать нельзя..., что это к разлуке.., но я не верила.., а зря.. мы тогда сильно из-за чего поругались и решили расстаться.. он пытаясь всё забыть: стал много пить, заводил новые знакомства.. я тоже встречалась со многими, но всё было не так.. ни как с ним.. прошёл уже год как мы были знакомы - мы снова помирились.., но было уже не то.. всё не как раньше и мы снова разошлись.. я приезжала в питер, но не захотела с ним увидеться.. потом я закончила техникум и поступила в институт.. он мне снова написал.. мы стали общаться и тут у меня начались сильные боли в животе и меня повезли на операцию.. я еле выкарабкалась, но осталась жива.. и он ко мне приехал в больницу.. врачи говорили. что я расцвела на глазах.. я ни капли не сомневалась, что по-прежнему люблю и также сильно любима.. и там, в больнице, извиняюсь за подробности, в женском туалете у нас и случился первый раз.. это при том, что прошло всего 3 дня после моей сложной операции!! он опять уехал.., меня выписали домой.. прошло около месяца, я вышла на учёбу и поняла, что беременна.. срок 4 недели... он должен был приехать через неделю и я не стала ничего говорить ему по телефону, а хотела сказать в глаза! потому что я знала, что он очень хочет ребёнка! и тут случилось необъяснимое.. он замолчал.. не отвечал на звонки, на смс.. так продолжалось около месяца.. я была в отчаинье! не знала, что делать.. ведь получалось, что он меня бросил с ребёнком... тогда я совершенна была уверенна, что мне ничего не надо без него и пока срок был не совсем большой- я прервала беременность на 7 недели... не знаю как пережила всё это.. и спустя несколько недель филя снова объявился.. но он даже не попытался что либо объяснить.. тогда я встречалась с парнем, который меня один поддержал.. прошло время я рассталась с ним.. и через несколько месяцев он мне написал в аське.. у него была девушка.. тоже юля.. они встречались почти 2 месяца.. он мне говорил, что не может жить без меня! что ничего не забыл и не забудет!! но я решила окончательно с ним порвать и его грубо отшила.. сменила номер мобильного.. но потом стало не выносимо жить.. в голову постоянно лезли воспоминания.. и я ему позвонила.. мы в очередной раз решили попробовать начать всё заново.. я светилась как фонарь! и он приехал.. но не ко мне, а снял номер в гостинице.. маме решили ничего не говорить.. так продолжалось несколько дней.. и он мне сделал предложение.. подарил кольцо.. скрывать было невозможно и я рассказала обо всём маме.. прошло несколько дней и в разговоре с мамой, я случайно, упомянула о том что у нас с ним был секс! мама была в не себя от злости! для неё это не преемлемо.. был жуткий скандал и нам пришлось снова разойтись.. через несколько дней он снова приехал по средством моей подружки.. тогда я заявляла ему что всё кончено.. и уехала домой.. но!!! снова это "но".. я ему написала в контакте сообщение о том что жду его через несколько дней.. и так мы опять помирились.. я простила его ложь.. тогда зимой, я узнала, что у него нет родителей с 16лет..а он врал.. говорил что его мама против меня.., а я ревела ночами и не понимала почему... но он мне пообещал что больше врать не будет.. он приехал! всё было шикарно.. и мы забыв про примету снова сфотографировались...,но хорошее не может длиться вечно.. 10 мая 2009 года нашему знакомству исполнилось 2 года! мы планировали отменить наш праздник 8 числа.., но всё повернулось так, как я даже не хотела чтоб случилось... я узнала его пароль в контакте.. там было около 7000 сообщений... он ужасно переживал что я всё прочту и решил всё сам рассказать.. оказывается он мне снова врал.. он мне говорил, что у них ничего с этой юлей не было( эта девушка с которой он встречался около 2 месяцев)..оказалось что было!! он снова врал мне... я думала что он исправиться, но ошиблась.. подняв жуткую истерику я ушла от него... но он поставил в известность моих родителей.. наговорил много всего такого, о чём мы договорились молчать... и всё.. он уехал в последний раз и навсегда... я знаю, что он меня по-прежнему любит и будет любить всегда!! так же как и я его...но нам не дают быть вместе его постоянная ложь и расстояние в 1000 километров.............................. ................................

DARK
18.07.2010, 21:13
- ты меня любишь?
- угу
- ну что значит угу?
- люблю-люблю.
- а почему ты говоришь так, будто хочешь отделаться?
- в смысле?
- ну что значит люблю-люблю?
- а что это по-твоему значит?
- по-моему это значит – отвяжись.
- я не понимаю, что ты хочешь?
- чтобы ты сказал «люблю».
- но я сказал «люблю» даже два раза.
- ты не так сказал.
- а как надо было сказать?
- надо было сказать «люблю»
- ну хорошо, люблю.
- отлично!
- ты довольна?
- нет.
- что еще не так?
- ну почему ты не можешь сказать просто «люблю»? зачем прибавлять это «ну хорошо» типа я тебя надоела!
- ты что, издеваешься?
- просто скажи «люблю»!
- люблю!
- ну конечно… любишь… после 10 минут уговоров.
- …
- так, тебе кажется, надо признаваться в любви?
- я не признавался, я просто сказал то, что ты просила.
- то есть для тебя это ничего не значит?
- что значит не значит?
- то есть, если бы я не попросила, ты бы не сказал?
- но я же сказал!
- только потому, что я попросила.
- я до этого сказал.
- что ты сказал?
- что люблю.
- нет! ты сказал «угу»
- да какая разница?
- ты не видишь разницу между «люблю» и «угу»?
- я не вижу!
- ну тогда давай я буду говорить тебе «я тебя угу»
- хахахаха!
- что смешного?
- ничего. фраза смешная.
- да, очень смешно!
- ну с чего ты завелась?
- потому что ты меня не любишь!
- с чего ты взяла?
- потому что если бы ты меня любил, ты бы сказал «люблю» а не «угу».
- так. все. не выводи меня…
- и вообще. если бы ты меня любил, ты сказал бы это сам, а не ждал, когда я тебя спрошу!
- а я и не ждал!
- если бы я была уверена в твоей любви, я бы не спрашивала!
- да почему же ты не уверена в моей любви?
- потому что…
- я сказал «угу»?
- угу.
- дура.
- угу.
- ну иди сюда…
- я такая глупая…
- ужасно глупая.
- все время устраиваю скандал на пустом месте.
- истеричка моя.
- пойдем спать?
- давно пора…
- прости, что я на тебя накричала.
- ладно, все. закрыли тему. пойдем спать...
- обними меня.
- ...........
- ты меня любишь?

DARK
18.07.2010, 21:15
здравствуйте. вы за компьтером?
почему-то решаю ответить:
- ага.
- замечательно. знаете, я сегодня шёл с работы и видел выкинутого кем-то котёнка...
- поздравляю.
- и вы знаете, он сидел в картонной коробке, прячась от дождя
- вы приватом не ошиблись?
- о, нет, что вы. можно дорассказать?
мне интересно. просто интересно.
- валяй.
- так вот, он сидел в коробке, а коробка валялась на боку. и котёнок сидел спиной к миру.
- чего?
- он сидел мордочкой к дну коробки.
- дно - это же снизу?
- я же сказал, коробка лежала на боку.
как-то глупо... но почему-то интересно.
- и что?
- он был очень маленьким, максимум месяца полтора от роду.
- к чему вы клоните?
- вы - как тот котёнок.
гм. ну, надо же.
- всмысле, волосатый?
- ха-ха. нет, в смысле, вы сидите спиной к огромному миру.
- чего?
- вас, как того котёнка выбросили в огромный реальный мир из тепла и удобства. вы нашли себе картонную коробку, сели в ней и повернулись спиной к миру...
- можно вопрос?
- конечно.
- вы дурак или прикалываетесь.
- ай-яй-яй, зачем вы так?
- а зачем вы бред несёте?
- это не бред. я не прав, по вашему?
- по-моему нет.
- скажите, как давно вы видели дождь?
- чего?
- дождь.
- что дождь?
- когда в последний раз вы видели, чтобы на улице шёл дождь?
- в начале месяца видел... а что?
- вы не обратили внимания на то, что я говорил? что я видел вчера бездомного котёнка, который прятался от дождя?
- не понимаю.
- уже неделю как на улице сутками льёт.
поражаюсь.
сижу и смотрю в окно. а там действительно дождь. неужто я даже стука капель о подоконник не слышал?
невероятно. не знаю, что написать.
- вы его даже не замечали, верно?
- кто вы?
- выйдите на улицу.
- зачем?
- как давно вы в последний раз гуляли под дождём? просто гуляли, а не угрюмо шли под прикрытием зонта?
- кто вы?
- повернитесь лицом к миру. картонные коробки имеют тенденцию со временем размокать и рваться.
- кто вы?
голос сообщает, что игрок не может принять моё сообщение.
загружаю его инфу.
она девственно чиста.
в конце концов, какого чёрта?!
отхожу от окна, начинаю натягивать куртку.
выхожу из подъезда.
выхожу из своей "картонной коробки" в мир.
а там дождь. чистый, уже летний, дождь.
тёплый и ласковый.
там дети, играющие под летним дождём.
чёрт возьми, ведь уже лето наступило... а ведь совсем недавно встречали новый год.
помнится, я тогда получил от древних...
к чёрту это всё!
я выхожу из-под козырька подъезда и иду, подставляя лицо дождевым каплям.
и это здорово.
дождь. летний и тёплый.
котёнок сидит, в лежащей на боку, картонной коробке и смотрит на её дно.
вдруг он ощущает за своей спиной какое-то движение.
котёнок поворачивается и видит улыбающееся детское лицо.
- привет, - говорит лицо, - ты чей?
котёнок говорит в ответ:
- мяу?
- ты ничейный что ли?
- мяу...
- а хочешь быть моим, если мама разрешит?
- мяу?
ребёнок запихивает котика к себе в куртку и идёт к своему дому, бережно придерживая свою ношу снаружи.
только мордочка котёнка торчит наружу. он прижимает уши к голове, чтобы в них не попала вода.
и смотрит...
... на мир, от которого отворачивался..

DARK
21.07.2010, 00:34
они еще ничего не поняли. они тупо смотрели друг на друга и повторяли, как может показаться постороннему человеку странные и не нужные слова. он улыбался, она плакала. не так как это делают «расфуфыренные» красавицы её времени. не так… маленькие соленые капельки стекали по её лицу. он лишь изредка вытирал их своей рукой… в последний раз.
она всегда думала, что это невозможно, только не с ней, только не с ним… она считала, что смерть придет к ним не скоро, они с мишкой просто обязаны были жить!!!
ева спешила домой. она скорее даже не шла, а бежала. ей очень хотелось домой, к мишке, который уже час как пришел с работы. увы, график придумывает не она, и приходилось ежедневно мириться с тем, что ужин готовит мишка. ему это даже нравилось, ей не очень — она чувствовала себя неловко. «вот родишь детей, уйдешь в декрет, и будем квиты» – «успокаивал» её мишка. они были вместе уже 3 месяца, для него это был не срок, для неё целая жизнь. но до сих пор она ни как не могла узнать, где работает мишка, он постоянно либо отмалчивался, либо спешил сменить тему разговора.
— до последнего вздоха, до последнего вздоха!!! – выдавила из себя ева!
— до последнего вздоха… — сквозь кровь прошипел миха…
ева понимала, что сейчас придут и за ней. они жестоки!!! они не понимают ничего. он не убивал людей! она давал им шанс жить… но потом. её рассуждения прервал слегка слышимый голос мишки.
— я лишь хотел творить добро… хоть и ценной собственной души. хотя я и желал быть с любимой, иметь трех, нет четырех детей, но такой конец мне видится более справедливым. я не давал им шанса быть счастливыми, не помог исправиться, а может и просто, не хотел.
таким мишку она еще не видела. он стоял посредине комнаты, облокотившись на диван. с рукавов его куртки каплями стекала кровь. она видела, что это была не его кровь! дикий ужас!!! в те дни, когда в городе за один день было убито трое чиновников, что-то не давало ей покоя. теперь она поняла… тогда её мишка не ночевал дома, пришел под утро в изодранной куртке, да и (как не странно!), с паршивым настроением. еще этот непонятный график и ни слова о работе…
ева не удивилась, когда, включив телевизор, она увидела в новостях репортаж о новых убитых членах правительства.
— своим злом и нежеланием что-либо менять они обрекали себя на вечные муки…
ева прижалась к мишке грудью. одной рукой она вытерла кровь с его губ, а левой искала на полу нож – авось поможет. в одно мгновение ей вдруг показалось, что опасность миновала, что эти люди навсегда оставят её тут, живой… с мишкой (ева понимала, что его еще можно спасти), но вскоре она отчетливо услышала чужие голоса. через мгновение двое мужчины с автоматами зашли в комнату. и тут ева поняла, что не даст своего мишку никому, пока сама жива. она резко вскочила, держа в руках нож, и побежала в сторону незнакомцев…
— какое право ты имеешь лишать людей жизни??? – закричала ева.
— они не люди!
— а может у них были семьи, дети?
— такой отец не имеет право воспитывать детей. чему он может научить невинное дитя? взяточничеству, или банальному эгоизму?
ева заплакала. она и до этого догадывалась, что мишка работает далеко не поваром, как это требовало его образование, но сильнейшаялюбовь к этому человеку, отгоняла все плохие мысли. ева хотела быть счастливой, и была ею. михаил еще что-то рассказывал просмысл жизни, про древние учения, что душу злого человека можно было спасти, убив тело в текущей жизни. она плохо понимала…
вдруг стекло в комнате зазвенело и маленькие осколки разлетелись по полу всей комнаты. лицо мишки изменилось в выражении… он упал. с улицы послышалось: «не пытайтесь предпринимать попытки побега. дом окружен, прижмитесь в угол и оставайтесь до прибытия отряда специального назначения». но еве было все равно, она перетянула плечо мишки первой попавшейся тряпкой.
они еще ничего не поняли…
раньше ева думала, что в это мгновение перед глазами проносится вся жизнь. она же ничего подобного не заметила. все было проще, как в жизни. сначала тепло, а потом легкий холодок прошелся по телу…через минуту она уже ничего не чуяла… да и не должна была — ева смотрела с улыбкой на своих обидчиков с небес…и ждала мишку…

Antic_girl
23.07.2010, 14:55
Ondan ayrılmağımdan 2 il keçirdi.Amma mən buna ayrılıq deyə bilmirdim.Onu çox sevirdim, oda məni mən onu sevdiyim qədər sevirdi.Bizi lənət olası pul, var dövlət ayırdı.O çox imkanlı idi mən isə kasıb.Bucur söz-söhbətlər və ailələr bizim bir yerdə olmağımıza əngəl oldu.O vaxtdan her sabahımı onsuz açmağa başladım.
Birgün bərk xəstələndim, xəstəxanaya düşdüm, həkimlər problemin ürəyimdə olduğunu dedilər.Operatsiya olmalı idim əks təqdirdə yaşamaq şansım yox idi.Amma operatsiya üçün lazım olan başqa bir ürək yox idi, kim ürəyini mənə fəda edə bilərdi ki.Ümidsizlik içində yatağımda son günlərimi yaşayırdım.
Amma bu son günlər mənim üçün şirin günlər kimi keçirdi.Çünki hər anımı onu düşünməklə keçirdirdim.Bütün gün düşünürdüm, görəsən o hardadır, indi nə edir, kminlədir, onu incitmirlərki.Sanki ürək xəstəsi deyiləm sevgi xəstəsiyəm, sanki problem ürəyimdə yox ruhumdadır, sanki məni incidən ürəyim deyildi, sevgilimdən ayrı qalan günlərimdir.Onu son dəfə görmək istəyirdim.Son dəfə onu opub, ona gülümsəyib, onu sevdiyimi deyib gözlərimi yummaq istəyirdim.
Birgün həkim içəri girdi və mənim üçün ürəyin tapıldığını söylədi.Operatsiya olundum.Əməliyyat uğurlu keçdi.
Yenidən gəzlərimi açanda ilk onu axtardım amma o yox idi yanımda.Sanki bu dünyaya onu yenidən görmək üçün qayıtmışdım.Qəribə hal baş verirdi dünyanı artıq başqa cür sevirdim, sanki dünyada məni sevirdi.Hər gecə yuxuda onu görürdüm,anidən ayılırdım, onun yanımda olduğunu hiss edirdim, amma onu yanımda görə bilmirdim.Bucür hisslər, bu cür ürək ağrıntıları məni hər gecə yatmağa qoymurdu.
Həkimə dedim.Həkim ürək operatsiyasının çətin əməliyyat olduğunu və bunun bir müddət davam edəcəyini söylədi.Daha sonra həkim mənə bir məktub verdi.Bu məktubun mən xəstə yatarkən ona verildiyini və operatsiyadan sonra mənə verilməsi söylənilmişdi.
Məktubda onun qoxusu var idi, bu onun yazısı idi.Həsrətlə, illərlə gözlədiyim insanın məktubu idi.Məktubu açdım və əllərim titrəyərək bu kəlimələri oxudum:
Yenidən dünyaya xoş gəldin sevgilim.Səndən ayrıldıqdan sonra bu ürəyə 2 sevginin sığışa bilməyəcəyini bildiyim üçün heç kimi sevmədim.Sənsiz keçən hər günüm səni dahada xatırladırdı mənə.
Sənə kitabları dolduracaq qədər şeirlər yazdım.Hər biri digərindən daha qəmli. Yazdım, Oxudum, Ağladım. Hərgün yazdım, hərgün oxudum, amma illərcə ağladım.Hər gecə səni düşündüm səhərə qədər, hər gecə yanında olmaq istədim.Hər gecə sənsizliyə lənət elədim, yuxunu özümə haram elədim.Sənsiz qalmağın acısı mənə əzab verirdi.Bugün səninla bir-birimizi sevməyimizin 3-cü ilidir.Səni sevirəm həyatım.Həmişə mən sənin yanına gəlmək istəmişəm, bir dəfədə sənin gəlməyini isteyirəm.
Hə bu arada sənə hər dəfə danışdığım o ürəyimə yaxşı bax.Olarmi? Çünkü göz yaşlarımla adını yazdım ona ... Səni səndən çox sevən bir qəlbim var içində. İçində daşıdığın o ürək içi tamamilə sənə olan sevgim ilə dolu olan mənim ürəyimdir.UNUTMA!!! Seni çox sevirəm və yanıma gəlincəyə qədərdə sevəcəyəm.

Antic_girl
23.07.2010, 15:01
Hər son bir başlanğıcdır.

Həyatda ən acı şey "salam" deyib birləşən əllərin "Əlvida" deyərək ayrılmasıdır.


Sənsizlikdə əzabın hər üzünü gördüm, əvvəllər day bilmirdim, nəfəs almaqda çətinlik çəkirdim, hər nəfəs aldığımda boğulurdum. Və gecələr.......gecələr heç bitmirdi. Bu qaranlıq gecələrdə başa düşdüm ki, mən səni çox sevmişəm.Day bilmirdim, gücüm tükənmişdi artıq.Çıxış yolu axarırdım bu cəhənnəmdən ama tapa bilmirdim.Hər dəqiqə, hər an bir sual beynimdə gəzirdi,: məni bu qədər tezmi unutdun?.. Halbuki, mən səni necə sevmişdim......Sən mənim həm sevgilim, həm dostum, həm ailəm, hər seyim idin.....
Bu dünyada sənsizlikdən çox qorxduğum heç nə yox idi həyatda.Çox vaxt heç bir səbəb olmasada mən için-için ağlayırdım, ya bir gün gələr məndən bezərsən deyə.......
Yanımda olduğun anlarda belə mən sənin üçün darıxırdım...
Bütün bunları fikirləşdikcə , mən bu əzablara dözə bilməyəcəyəm deyirdim..
Səhv eləmişəm...Məgər sənsizdə yaşamaq olarmış.Bunu başa düşmək həyatımın ən gözəl illərini aldı məndən.Əvvəllər qəbul edə bilmirdim ayrılığı.Bütün elədiklərinə baxmayaraq mən səni hələdə sevirdim çünki....Mən sənsiz xoşbəxt olmadığım kimi,səndə mənsiz xoşbəxt deyilsən deyə düşünürdüm, bir müddət belə dindirmək istədim içimdəki əzabı..
Sonra yavaş yavaş anladım geri gəlməyəcəyini.Məni həyatından silib çox geridə qoymuşdun, bəlkədə artıq tamam unutmuşdun...Bunu başa düşüncə bütün çəkdiyim əzablar, ağrılar geri döndü, olanları qəbul etməkdən başqa çarəm yox idi.Sonra bunlarda gecdi , artıq yavaş-yavaş alışmışdım olanlara, sənsizliyə...həmişə bunu fikirləşirdim : ?bir gün gələcək səndə unudulacaqsan?, belədə oldu artıq sənlə keçirdiyim günlər, məni tərk edib getməyin mənə əzab vermir.
Çünki elə əzab çəkən insanlar gördüm, elə kədərlə baxan gözlər gördüm , elə çətin həyatlar gördüm ki, utandım ...sənin üçün axıtdığım gözyaşımdan, ən əsası özümdən utandım...kimsəsiz bir uşağın başını sığallıyıb onunla söhbət edincə, onun yaşadığı zülmü görüncə özümə çəktirdiyim əzabdan utandım..........
Və ən əsasda başa düşdüm hər şeyi..... SƏN MƏNİ HEÇ SEVMƏMİSƏN.......bütün yaşadıqlarımın səbəbi bu idi .
çünki sevmək ..............Sevmək fədakarlıq etmək
Sevmək səbr etmək
Sevmək cəsarət
ən əsasda sevmək hər əzaba dözməkdir.
Mən bütün bunları qəbul edərək sevdim səni, çətinliyə düşüncə qaçmadım, hər şeyə, hər kəsə qarşı gəldim , mübarızə apardım....sonrada öz payıma düşən əzabı yaşadım,mən bu sevgiyə borclu deyiləm çünki mən sevgimin qarşılığını ödədim göz yaşlarımla................

Antic_girl
23.07.2010, 15:05
Onunla bax elə bu saytda tanış olmuşduq. Ilk günləri email yazırdıq bir-birimizə daha sonar MSN-ə keçdik. Hər gün danışırdıq. Günlər keçdikcə dahada bir-birimizə öyrəşirdik. O qədər səmimi idik ki, bir-birimizə istədiyimiz sualları verirdik və səmimidə cavablar verirdik.Günlərimiz bax belə super keçirdi.Sanki internetə bir-birimiz üçün girirdik.O hər gününü mənə serf edirdi, məndə evdə olmadığım anlarda harda internet klub tapsaydım girib baxırdım o MSN-dədirmi deyə.Bax beləcə çox bağlanmışdıq bir-birimizə.İnternet olmuşdu bizi bir-birimizə bağlayan tək vasitə.
Günlər keçdikcə daha çox bağlanırdıq bir-birimizə, o qədər danışırdiq ki, artıq bir-birimizin sevdiyi ve sevmədiyi rəngi, heyvanı, musiqini, geyimi və hər şeyi bilirdik.
Artıq elə bir səviyyəyə gəlmişdik ki, hisslərimizi bildirmək üçün internet bizə kifayət etmirdi. Sevirdik bir-birimizi dəlicəsinə. Sevirdik bir-birimizi görmədən.Onsuz keçən hər saniyəm darıxdırıcı idi mənə hər vaxtımda internetə girib onunla danışmaq arzusu ilə alışıb-yanırdım.
Hər dəfə ona görüşmək təklif etsəmdə o razı olmurdu, çəkinirdi sanki onu əngəlləyyən bir şey vardı.Sanki o buna hazır deyildi.Şəklini belə mənə göndərmirdi.Bu hallar ümidlərimi qırırdı amma bütün bunlara baxmayaq sevirdim onu dəli kimi.
4 ay keçırdı tanışlığımızdan, amma biz sanki 40 ildir tanıyırıq bir-birimizi.Onu 1 anlıq görmək, üzündəki təbəssümü, gözlərindəki sevgini görmək üçün alışıb yanırdım.Hərgün onu necə sevdiyimi artıq görüşməyimizin vaxtı gəldiyini ona dəfələrlə deyirdim.Hər dəfəsində bir bəhanə edən o, artıq özüdə başa düşürdü ki, biz görüşməliyik.
Bir vaxt müəyyən etdik və görüşdük.Onu ilk gördüyümdə inanmamışdım bu qızın o olacağına.Çox gözəl qız idi.Sarışın, mavi gözləri və uzun düz saçları var idi.Bİlmirəm bəlkədə sevgidən idi amma o indiyə qədər gördüyüm ən gözəl qız idi.Ağlımada gəlmirdi ki, internetdə belə gözəl qızlar oturur.
Bir kafedə oturduq uzun-uzun söhbət elədik.O, çox utanırdı, sanki ilk dəfədir məni tanıyır, həyacandan indiyə qədər danışdıqlarımızı belə unutmuşdu.O günü çox gözəl keçirdik və elə o gündəndə mənim üçün doğan günəş ətrafa işiq saçırdı.Onunla hər gün saatlarla telefonla danışırdıq, hərgün görüşürdük, bir birimizə olan sevgimizi saatlarla uşaq kimi bir birimizə danışırdıq.Qanadı olmayan iki mələkdik.Dünyanın ən xoşbəxt insanı idim.Sanki sevgi sözü mənim üçün işlədilirdi.6 ay sevgi dənizində durmadan üzdüm, sevdim sevildim, yaşadım yaşatdım, onunla keçən hər anın bir dünya olduğunu anladım.
Amma ki, o gün gəldi, dünyamı qaraldan gün.və bir gün anladım ki, internetdə tanış olub SEVDİYİM, İLK SEVGİMİ VERDİYİM, İLK SEVGİNİN NE OLDUĞUNU MƏNƏ ÖYRƏDƏN o qızla, görüşdüyüm DÜNYAMI PAYLAŞDIĞIM, QANADSIZ MƏLƏK OLDUĞUM qız aryı-ayrı insanlar imiş.Bunu öyrəndiyim gün ölümün nə olduğunu anladım, bir ürəkdə iki sevginin olmayacağını anladım.
Bunu öyrəndiyimdə görüşdüyüm qıza kobud sözlər deyərək yanımdan qovdum və ona birdə məni axtarmamasını dedim.Üstündən 3 gün keçdi və internetdə danışdığım qız mənə bir email yazdı:
Bilirəm mənə nifrət edirsən, amma hərşeyi biləndən sonar inaniram kı, məni başa düşəcəksən.Mən 1-ci qrup əliləm, sənin anlayacağın dildə şikəstəm.Evdən bayıra çıxmayım və evdə sıxılmayım deyə internetə girirəm və acınacaqlı halımı unutmağa çalışıram.Səninlə tanış olduğum ilk anda sənə bunu demədim, fikirləşməmişdim ki, bir-birimizi sevərik.Amma olan oldu, hər keçən gün daha da qorxurdum bunu sənə söyləməyə, ya bunu eşidib məni atsan, ya mənimlə əlaqəni kəssən neyniyərdim mən.Ona görə sən hər dəfə görüşmək təklif edəndə mən hər dəfə bəhanə edirdim.Çox qorxurdum səni itirəcəyim günün gələcəyindən.Bilirdim ki, birgün görüşməliyik və həmin gündə məni bu halımla qəbul etməyəcəyini.Hər şeyi xalam qızına danışdım.Sənin haqqında bütün bildiklərimi.İstəyridim onu sevəsən onunla bir yerdə olasan, çünki bir dəfəlik itirməkdənsə ən azından xalam qızı ilə olsan sənin haqqında hərgün xəbərim olacaqdı.Xalam qızıda səni mənim qədər çox sevir, inanki səninlə olmaq üçün hərşeyə razıdır. Daha şikət qız olmağım məni üzmür, çünki içimdə ki sevgi mənə qanad verib, digərlərindən fərqli olaraq mən kim üçün ve nə üçün həyatda qalmağı anladım. Səndən son istəyim xalam qızımı sevgi şikəsti eləmə.
Ona son olaraq bu cavabı yazdım: ? Bir ürəkdə iki sevgi olmur? və bir daha da əlaqə saxlamadıq.
Elə o gündən bəri internetdə tanış olduğum heç bir qızla görüşmürəm

Antic_girl
23.07.2010, 15:07
GECIKMƏ

Qış fəsli idi, sakit oturub dənizə baxırdım.Amma fikrimdə yalnız sevdiyim vardı.Hər gün, her an onunla ilk tanışlığımızı yadıma salıram. Bilirəm, o qədərdə həyəcanlı olmadı bizim
görüşümüz,amma görünür sonunu gözlüyürmüş.
Hər şey onunla telefonda başladı, mən buna çox adi baxırdım sadəcə bir tanışlıq deyirdim. İş elə gətirdi ki, görüşəməli olduq. Xoşuma gəlmədi desəm yalan olar.Biz onunla 2 il bir yerdə olduq. Deyirlər elə bir vaxt olur ki, sevgidə söz bitir amma men elə fikirləşmirəm.Biz onunla hər söhbəti bölüşürdük. Belə oldu ki, bu qızı başqa istəyəndə oldu və ailəsidə razılaşdı.Amma mən hardan bileydim ki, bu iş bu qədər uzanar.Qıza mənimlə gəlməsini yəni mənə qaçmağını dedim.Qızsa yox mən hər şeyi özüm həll edəcəm və ailəmi səninlə evlənməyimə razı salacam dedi. Məndə bir ara ona vaxt verdim.Bir ara deyil çox vaxt keçdi,hardasa 2 həftə.O mənim zənglərimədə cavab vermirdi. Bəlkə bu sizinçün az vaxtdı amma sevən adam üçün çox.Sonrada nişanlandığını eşitdim. Bu qədər həyəcanla ondan söz ve ya bir cavab gözlə sonrada bunu eşit.Çox ağır idi.Düz olduğunu bilirdim amma yenədə inanmaq istəmirdim.Dostum mənə heçnə olmaz yaddan çıxardarsan deyirdi.Nə olsun o ancaq deyirdi ama qəlbimin sızıltısın hiss edən ki, mən idim. Artıq onun toy günü idi. .Onun adını heç vaxt söyləməyəcəyimi deyirdim. fikirləşirdim ki, sözlə desəm yenə hirslənəcəm. Amma qəlbimdə səni sevirəm deyirdim.Toy haqqında fikirləşəndə bir şey ağlıma gəlirdi, ora getmək və hamının qabağında onu neçə sevdiyimi demək istəyirdim.Bəlkə onda o mənim necə real həyatdan
qopduğumu görər.Getdimdə ama ona yaxınlaşa bilmədim.Onun o
ümüd paltarında yəni, bəyaz gəlinlikdə necə yalqız oturduğunu gördüm.Bir anlığa dondum, elə bil bir anlığa orda bir onun yalqız baxışı və bir də mənim həsrət baxışım qaldı.O məni görmürdü, mənsə nə deyəcəyimi unutdum.Ona baxdıqca ürəyim sanki yerindən çıxacaq kimi olurdu.Sonra kiminsə məni çağırdığını eşitdim.Bu dostum idi,
məni çölə çıxartdı.Hər şey qurtarıb bəsdi özünü incitdin gəl gedək.
O danışırdı amma mən onun o baxışını yaddan çıxarda bilmirdim. Evə gəldim. Səhəri necə açdığım heç yadıma gəlmir.Ancaq gözlərim ağlamağdan qızarmışdı, yalniz bir istiqamətə baxırdım və bir sözü təkrarlayıb dururdum: axı niyə mən harda səhv elədim,harda?Bu söz içimi parçalayırdı.
Üstündün bir ya da iki həftə keçmişdi.
Onun ad günündə yaşadığı evin qarşısından keçdim.İçəridə
səs-küy gəlirdi.Dedim yəqin çox xoşbəxtdi.Belke mende artıq onun menden aldıgı real həyata qayıdım.Sonra evə gəldim dostuma zəng etdim ki, görüşək.O mənə başın sağ olsun heçnəyə fikir vermə buda keçər.Niyə dediyini bilmədim.Sonra hər şeyin necə olduğunu öyrəndim.Heç də fikirləşdiyim kimi deyilmiş:Onun yoldaşı dostumla görüşüb ona hər şeyi danışıb.Yoldaşı dostuma : ?Dostuna bildir ki, onun sevgisinə ölənə qədər toxunmadım, uzaqdan sevdim, qorudum.Hər gecə o, öz sevdiyinə xəyənatdən danışarkən , mənsə sevdiyimə baxıb əzab çəkirdim.Bunları mənə o zaman dedi ki, toy gününün səhəri kasetə baxırdıq, orda bir oğlanı ağlayan gördüyümü ama tanımadığımı dedim.O, tez baxdı ki, bəlkə o olar mənsə onun necə həyəcanla fikir verdiyini gördüm.Ondan mənimlə niyə olmaq istəmədiyini soruşanda o mənə: Sən heç seve-sevə ayrılığın nə olduğunu bilirsən dedi.Mən çox təəccübləndim və ondan mənimlə daha açıq olmağını xahiş etdim.O isə sevdiyinin ondan tez bir vaxtda müsbət cavab gözlədiyi anda mənimlə evləndiyinin səbəbini mənə dedi. Dostuna bildir ki,Sevdiyi xəstə idi.Bunu bilməsini, ona əziyyət eməsini istəmirdi. Ona görədə ondan ayrıldı.Amma hər gün onu haqqında danışırdı.Gülüşündən, onun baxışından, hətta onunla tanışlığından.Və bu məktubu dostuna çatdır.Burda yazılanları oxusun. Bəlkə artıq ona da nifrət eləməz.?.
Hə dostum bu sözləri mənə dedi.Mənsə titrəyən əllərimlə məktubu alıb yenə öz aləmimə qapandım.Və məktubda: ?Sevdiyim bu dəqiqə heç nə fikirləşmə sadəcə oxu və səni necə sevdiyimi hiss elə, Hər şeyə görə bağışla. Səndən ayrıldığımız günün səhəri xəstə olduğumu öyrəndim.Öyrənədə sadəcə səni necə tək qoyacağımı düşündüm.Və o vaxt başa düşdüm ki,
bunu bilib sənə əziyyət verməkdənsə başqa birisinə getsəm yaxşıdı.Amma bil sənə xəyanət etmədim.Bəlkədə nigahda söylədiyim ?HƏ? sözü helə bir başqa xəyanətdi, bilmirəm.Bildiyim və ölənə qədər tutunduğum yalnız bir söz var idi o da səni sevirəm sözü.Artıq səndən istədiyim bir şey var çalış mənim kimi bu həyatda heç nəyə gecikməyəsən.Heç nəyə.......?.
Hə artıq məndə çetin həyatın dadını anladım.İndi məktub əlimdə onunla ilk dəf ə görüşdüyümüz yerdə oturmuşam.Yenə də onun dənizə kölgə salan gözlərini xatılayıram.Və istəyirəm bilsin ki, mən onunla Dənizdə görüşmək üçün artıq heç vaxt gecikmirəm.......!

DARK
23.07.2010, 20:48
_Fog_ (Anemiya) (21:38) :
Bu qaranliq gece diger gecelerden ele de cox ferqlenmirdi.Ay hemiseki kimi gunesin coxalmis qirislarina baxmayaraq onu hele de hamidan cox sevdiyni etrifina yigismis gunes uzlu ulduzlara danisir,kulek ise bu gun oldurduyu yarpaqlarin goz yaslarini yadina saldiqca gulumsuyurdu.Amma nedense bu gece goy uzunde ulduzlar daha da az sepelenmisdi.Yegin ulduzlar ayin artiq maraqsiz gorunen nagilarindan bezmis ya da bir qiraga cekilerek iclerine qapanmisdilar.Dusunurdum...Mence ulduzlar insanlarin umidlerinin pariltisidir ki insanlar ulduzlara baxaraq her seyin duzeleceyine umid etdikce gozlerinde sevgi qigilcimlari parildiyir.Amma menim ne gozlerimde qigilcim ne de ki uzumde tebessum var idi.Cunki onlardan mene ele de xos xatireler qalmiyib...Sizden ferqli olaraq.

DARK
23.07.2010, 20:55
Salam .bilirsen indi her wey ferqlidi....bilirsen ?men artiq seher duranda aglamiram,,,bilirsen artiq saatlarla niye bele oldu deyib icim qan aglamir....artiq fikirlewib aglamiyim deye derman icmirem....artiq 1hefte xestexanada qalmagma ehtiyac yoxdu....bilirsen?? men aylarla qalxmaga caliwdim...bilirsen?? bu aylarda gorduyum ewitdiyim tamamile her wey seni mene xatirladirdi ?? bilirsen ?? artiq xatirladmir.....bilirsen?? men unutmaga caliwirdim ..yox ..yox seni unutmaga yox...ayrildiqmizi menden ayrildiqni unutmaga....bilirsen???unutdum.bilirsen??/ men gunlerin birinde yuxudan durdum ve qerara geldimki olmek isteyirem....inanmayacaqsan amma bele istedim...bu isteyme gore ALLAH kecsin gunahimdan....bilirsen??? deli olacaq qeder pis idim...bilirsen??? men sen menden ayrilandan sonra risk etmeyi daha dogrusu deliliy etmeyi daha cox xowladim.. bir gun olum arzusu ile mawin yolunu novbeti defe gozu yumlu kecdim ....onda o qeder pis oldum... pis oldumki sag qaldim...pis oldumki yene seher duranda aglamali olacam...yene yene ve yene...yene nehlet oxuyacam bu dunyaya ve ozume...yene guzgude ozume baxanda novbeti defe nifretim artacaq ordaki mene.....bilirsen?/ bir gun men ekskalatorda duranda arxadan bir qizin sesi geldi _terlan gozledee ee baxarsan daniwmaaycam....men onda nece oldum tesevur ede bilersen?? dedim aman ALLAh indi conecem arxaya ve orda terlani gorecem...condum ..orda bir oglan suretle awagi duwurdu gule gule...dedi dostik kusme tez duw catarsan...sonra durdu qizi gozledi bir eyrde awagi duwduler..onda aglamiya bilmezdim....cunki o qeder darixmiwdimki....bilrisne?? men kimle danwidimsa seni onun yerine tessevur etdim ..bilirsen?? artiq bele etmirem....bilirsen?? men heyatimin uwaqliq dovrunu son aylarni seninle yawadim....bilirsen??? men artiq boyudum....bilirsen?? men artiq spor etmirem.... Bilirsen ?? men herdefe Q ve T herflerni gorende poctada ele bilirdim ki indi orda terlan yada qara qarga yazilacaq..gulmelidir he?? Amma mene bele gelirdi…..bilrisen men mirda gorendeki sen kimlese dsotluq qebule etmisen pis olurdum…cox pis olurdum…bilmeyeceyin belkede bawa duwmeyeceyin qeder meselen indi cox pisem sense ...bilirsen??? men ozume gunden gune daha cox hisrlenirdim daha cox nifret edirdim amma sense Princessa *** ile dostluq edirsen…...bilirsen??? men etrafimda olan her bir kese ozum daxil hamiya....her weye...nifret edirdim....birce sene deyil...bilirsen??/ men bawa duwdumki insan nifretle deyil sevgi ile yawamalidir...etrafdakilara artiq nifret etmirem/..... bilirsen bunlari wekilene baxa baxa yaziram ve gozlerim dolub....bilirsen?/ sen bunlarin hec birini bilmirsen???? Bilmiirsen bu sene novbetim yazi idi/ …..hardan bilesen??.bilme...sen yawa xowbext ol sev sevil.....ve qoy italia bundan sonra hemiwe udsun,,,,udsunki sende sevinesen...........

p.s. bilirsen??? Mende artiq seni unutdum "dost"

DARK
24.07.2010, 14:06
O gidecek ve sen bakacaksın. Kimse olmayacak yanında, acını yalnız yaşayacaksın. Aşkı tek kişilik yaşamanın mevsimidir şimdi. Bahar da olsa yaz da, kış hüküm sürecektir sende. Buz tutacaksın… Herkesin buram buram terlediği güneşli bir günde üşümenin ne demek olduğuınu öğreneceksin.
Tüm renkler, dönüş tarihinin belli olmadığı bir yolculuğa çıkmıştır. Baktığın her şey ya gri. Ya siyahtır.hayata dair hiçbir şey ilgi alanına girmez. Öylece bir köşede, sessizce, gözyaşlarını içine akıta akıta oturup durursun.Ne dostlarını görmek istersin, ne de söylenecek bir tek sözü bile duymayı.
[ Neden ben? ] diye bin kere soracaksın kendine. [ Hak etmedim bunu ] diye hayıflanacaksın. Merak etme, her terk edilen hak etmediğini düşünmüştür. Hiçbir farkın yok onlardan; ama, sen, terk edildiğini de kabul etmiyorsundur. [ Neden gitti? ] sorusu gelecek ardından.Bulduğun yanıtları beğenmeyip gidişine bir başka bahane arayacaksın. Hiçbir bahane gerçek nedeni anlatmayacak.Çünkü aslında başından beri gördüğün; ama, bir türlü kabullenemediğin o gerçeği bir kez dile getirirsen, zaten buz tutmuş bedenin, parça parça dağılacak.Bunu bildiğin için bahanelerin arkasına saklanacaksın.
Sevmemiştir seni. Sevmişse de, senin onu sevdiğin kadar sevmemiştir. Suçlayabilir misin onu? Sen sevdin diye sevmelimiydi seni? Şart mı bu? Değil elbette; ama, gel de bunu yüreğine anlat. Anlatamayacaksın. Yürek bunu kabul etmez çünkü. Sen [Seni benim kadar kimse sevemez] diye sayıklarken ya da [Benim kıymetimi bilemedin] diye suçlarken onu, o, senin ne halde olduğunu bilmeden, bilse bile umursamadan, [ Her seçim bir vazgeçiştir ve her seçim bir başlangıçtır ] sözünü kanıtlarcasına yeni bir menzile doğru yol almaya başlamıştır bile.
Senin seçiminse _kış_ı yaşamaktır, o zaman yaşayacaksın. Hiçbir kış, yaşanmadan bitmez. Kışı atlayıp bahara, ondan sonra da yaza ulaşamazsın. Birçok kez donarak öleceğini düşünerek, gözyaşların buz kristallerine dönüşerek, soğuğun verdiği acıdan nefesin kesilerek, ılık bir rüzgarı sarı sıcak güneşi düşleyerek dibine kadar, titreye titreye yaşayacaksın. Sonra bir gün pencereden güneşin girdiğini, yanaklarında donan gözyaşlarının eridiğini, içindeki titremenin hafiflediğini, renklerin gittikleri yerden döndüğünü, susturduğun tüm dostlarının yeniden konuşmaya başladığını göreceksin. Bir gülümseme yayılacak yüzüne, oturduğun o köşeden kalkacaksın ve baharın kokusunu içine çeke çeke, güneşin ve sıcağın keyfini çıkaracaksın…Bir başka kış-a kadar…

Independent
10.08.2010, 02:29
я люблю тебя, слышишь?слышишь.
для меня ты живешь и дышишь.
понимаешь, ты мой? понимаешь.
ты всю жизнь мою занимаешь.
ты лишь мой, самый добрый и славный,
непонятный, немного странный.
мой ты нежный и мой суровый
каждый день ты прежний и новый.
мой, то злой и порой нехороший.
мой отчаянный и осторожный.
мой всегда, при разлуке, при встрече.
днем и ночью, и в тихий вечер.
я всегда неразлучна с тобой.
для меня всех роднее и ближе,
ты живешь для меня, пойми же.
для меня твои руки и губы,
мой ты нежный и мой ты грубый,
для меня твои беды и горе,
твое счастье - мне радости море.
мне не нужно другого взгляда.
поцелуев других мне не надо.
рук других - не твоих, не хочу я.
просто, очень тебя люблю я.
просто, ты - это мир огромный.
ты - все тучи в небе бездонном.
ты и солнце, и тихая лунность,
ты моя беспокойная юность.
ты все доброе, все земное,
ты ведь тоже в мечтах со мною.
просто, ты - это я
ведь правда?

и тебе, ведь, другую не надо...

DARK
11.08.2010, 00:06
сначала сжимается и замирает, а потом рвется наружу. хочется кричать, но кричать не можешь… внутри тебя ни боль, ни обида, там что-то другое. наверно словами это не передать… ты просто чувствуешь, что это плачет твоя душа… тогда ты спрашиваешь: «почему? за что? кто ей сделал больно?» ищешь ответа, но ответа не находишь… и ты не в силах что-то изменить и хоть как-то ей помочь. и никому до нее нет дела…
потом это проходит и все куда-то исчезает… наступает безразличие… уже ничего не волнует и не трогает. что произошло!? да просто душа была не понята, ее оттолкнули и оставили в одиночестве. ей было больно, поэтому она плакала… но слезы со временем высохли и постепенно она начала черстветь. что может быть хуже этого? теперь ее не задевают чужие слезы, ведь когда-то ее слезы не волновали никого. она не может радоваться как прежде, так как всю свою радость она раздарила людям… а люди в знак благодарности убили в ней веру в любовь…

DARK
11.08.2010, 00:06
Bir sabah həyatımıza günəş doğdu.
İnana bilmirdik.
Daha üşümürdük.
Günəş öz istisi ilə bizi isitdi.
Bizə elə soyuq idi ki, amma artıq hər şey gözəl oldu. Bizə soyuq olanda biz biri-birimizə sarıla bilmirdik çünki biz biri-birimizdən çox uzaqlarda idik. Nəfəsinə elə eytiyacım var idi ki amma uzaqda olsan belə nəfəsini duyurdum.B
ir gün hətta ağlayanda da hiss etmişdim çünki gözümdən yaş gəldiyini görəndə anlamışdım ki,sən də ağlayırsan axı biz birik, axı sən mənsən.
Daha bizə soyuq deyildi ,çünki həyatımıza günəş doğmuşdu.
Uzaq idik amm istini duyduqda gülümsəyirdik ,gülüşümüzü hiss edirdik,sən uzqda olsan belə gözlərini yumub yenidən açaraq ,güldüyünü, gözlərinin belə güldüyünü hiss edirdim. Küçədə gəzirdin amma hopbanmaq istəyirdin sanki quştək uçmaq istəyirdin,elə yüksəkliyə tullanırdın ki,sanki buludlara daha da yaxın olmaq istəyirdin.

Buludlara hər yaxınlaşdıqca onlara sanki əlin dəyirdi,hər əlin dəydikdə sanki onlar inciyirdi.
Niyə onlar incitdin?! Buludlar da bu gün qovuşmuşdular amma sən əllərinlə onları ayırdın.
İncidilər,onlar ayrıldılar,ağladılar, günəşin üzünə sanki bir pərdə çəkdilər,günəşə “get”: dedilər,elə hey ağladılar. Niyə axı ağlatdın?
Sevincin sənə kədər gətirdi. Sevgimizə göz yaşı gətirdi. Sənin yolunu gözləyə-gözləyə, günəşin istisində isinmək istəyərkən gözümün yaşına qərq olan yağışla islandım. Qarabulud aldı səmanı.

Göz yaşımız,sənin, mənim göz yaşım yağışa qarışmışdı.
Birdə hoppan göyə, əlinlə onları yaxınlaşdır.
Qoyma ayrılsınlar.
Zaman keçir...
Yağış artıq kəsməyə başlayır.Yağış kəsdikdən sonra hər zaman səmaya günəş doğur.
Bizimdə sevgimizə günəş doğacaqmı?

DARK
11.08.2010, 00:07
проклятая гордость…
славка стоял у окна и смотрел в пасмурное небо. он только сейчас начал осознавать что случилось. её больше нет… она исчезла. а вместо неё слава держал в руке записку: «любимый слава, я всё поняла и исчезаю из твоей жизни. я клянусь, ты меня больше не увидишь…»
- зачем же эта проклятая гордость преследует меня? – тихо прошептал он и ударил кулаком об стену. он вспоминал каждую минуту, проведённую с ней… с кристиной. а началось всё с уличной драки…
… это были две группировки: реперы и обычные пацаны. когда началась драка славка увидел что в компании реперов промелькнула девушка. она решительно направлялась в «эпицентр». он подбежал к ней, схватил за руку и увлёк за собой подальше от драки. девушка пыталась отбиваться, но всё равно бежала. отдалившись на безопасное расстояние от парней, они затормозили. девушка решительно вырвалась из крепких рук славки.
- офигел? – грубо спросила она.
- дура я же тебя спасаю! мои тебя не тронут. а вот те парни, - указал он на простых пацанов, - они тебя жалеть не будут.
- я не собираюсь смотреть, как его бьют! – направилась туда девушка.
- стой! – преградил ей дорогу славка. – там всех бьют. кого ты имеешь ввиду?
- сашку! он из вас, из реперов.
- всё будет хорошо! только не ходи туда.
- он уже лежал в реанимации, я умру если это повторится! я с ним умру! – зарыдала девушка.
- как тебя зовут? - присел рядом с ней славка.
- кристина…
парень удивился. никогда он не видел девушку, которая за своего парня глотку порвать готова.
сашка не пострадал. он отделался синяками и царапинами. он представил кристину друзьям. через некоторое время парень уехал заграницу. кристина попыталась свести счёты с жизнью, но её вовремя спас славка. он вызвал скорую, девушку откачали. кристина была в короткой футболке и славка увидел большой шрам на руке в виде букв: саша. «надо же, как любит» - позавидовал он сашке. потом они всё чаще стали проводить время вместе, стали встречаться. но через год чувства охладели. у славы. а у кристи наоборот окрепли. ей всегда было трудно полюбить. а разлюбить – лучше умереть. она не раз обнимала его и говорила:
- славочка, я люблю тебя.
а репер, еле слышно и непонятно мямлил:
- я тебя тоже, - и снимал её руки со своих плеч.
она расписала весь его подъезд, о том, как любит славку. а его гордость не позволяла ему росить прощения, сказать, что он тоже любит. и неделю назад он ей сказал:
- кристь… ты не для меня. прощай.
хотя эту фразу он произносил много раз. но потом всё-таки приходил к ней, и она его обнимала. извинений она не требовала. но в этот раз она решила исчезнуть…
и сейчас он упрекал себя за то что так над ней издевался. она ведь любила, и возможно любит. славка схватился за голову и решил что если он не вернёт кристю, значит всё. не будет больше его. парень долго бегал и выяснял её новый адрес. город тверь. он решил ехать, родители были не против. он нашёл улицу и дом. номер квартиры он не записал. но он увидел как она идёт по улице за руку с каким-то типом. он был рад, и она пыталась улыбаться, но в глазах виднелась тоска, скука. она обернулась и увидела его. он же захотел убежать. опять проклятая гордость. она побежала за ним. славка уже перебежал дорогу и обернулся. он увидел, что на большой скорости несётся фольксваген. и он побежал обратно. оттолкнув кристину, он сам оказался под колёсами. девушка села рядом и зарыдала.
- славка! пожалуйста, не надо! – кричала она.
- прости меня. я люблю тебя! – впервые сказал парень и закрыл глаза…
- я не прощу тебя, если ты умрёшь, - прошептала кристина.
- значит я буду жить. ради тебя!..

Independent
13.08.2010, 01:37
Как много тех,с кем можно лечь в постель...
Как мало тех,с кем хочется проснуться...
И жизнь плетёт нас словно канитель...
Сдвигая, будто при гаданьи блюдцем.
Мы мечемся:-работа...быт...дела...
Кто хочет слышать--всё же должен слушать...
А на бегу--заметишь лишь тела...
Остановитесь...чтоб увидеть душу.
Мы выбираем сердцем --по уму...
Порой боимся на улыбку-- улыбнуться,
Но душу открываем лишь тому,
С которыми захочется проснуться... :kiss

DARK
15.08.2010, 00:07
когда тебя нет, я безмолвно сижу и смотрю с мольбой на телефон: вот-вот он звякнет… нет не сейчас… через минуту… вот прямо сейчас… ну давай… ну почему ты молчишь!..
и когда он начинает неистово кричать, я не поднимаю трубку… жду, пока кто-нибудь другой подойдет. но это не имеет значения… знаю - ты все равно не позвонишь. ты не звонишь… и я знаю, почему, и все еще не могу свыкнуться с этим… так больно брать трубку и слышать не твой голос… я перестала подходить к телефону…
когда тебя нет, … нет, нет, я себя не жалею… я включаю телевизор. говорят, там показывают интересные фильмы! включаю телевизор, смотрю в экран… вижу только тебя и мыслями ухожу туда, где мы сидели в темноте, и ты нежным движением пальца ловил очертания моих губ, изучал каждую складочку, и я ловила и сжимала в зубах твой палец и ты зарывался в мои волосы и тяжело дышал… от этого мое сердце начинало колотиться в бешеном ритме, и я еще сильнее стискивала зубы… а потом, облизывала тебя, как ласковая, избалованная кошка, и, вглядываясь в твои глаза, видела в них что-то, от чего сердце начинало колотиться еще быстрей. мне было хорошо…
когда тебя нет, я закрываю глаза, втягиваю носом воздух и пытаюсь вспомнить запах утра рядом с тобой…
когда тебя нет, я, нехотя, хожу на работу, убеждая себя, что так надо, так правильно, так должно быть. часы там проходят быстро… люди приходят, уходят, о чем-то спрашивают – отвечаю, не спрашивают – молчу… заканчивается день, я возвращаюсь домой и по пути вдруг вспоминаю наш первый танец, когда я впервые поняла, что женщиной не становятся – женщиной рождаются, что и я ей рождена, что и мне дано чувствовать и заставлять чувствовать и желать других. как хорошо, закрыв глаза, двигаться в танце, не под ритм музыки, а под стук сердца… одного сердца, нашего сердца, сердца, которое в этот миг едино.
о, боже! как хорошо ласкать тебя в танце и принимать твои ласки, когда этого никто не замечает, а чувствуем лишь мы… мы вдвоем… и вдруг, открыв глаза, понимаю, что продолжаю идти по улице… что прошла огромный путь с закрытыми глазами... и я начинаю плакать… слезы льются из глаз, не переставая, и когда дома меня спрашивают, зачем я плакала, я, улыбаясь, весело отвечаю, что на улице холодный ветер…
когда тебя нет, я выхожу на балкон, чтоб мысленно прогуляться с тобой по парку, посидеть на скамейке у фонтанов, и когда ветер швырнет нам в лицо холодные брызги, впиться в тебя, почувствовать вкус твоих губ, ощутить шершавость требовательного языка, впустить его... замереть на мгновение… и... шум проехавшей мимо машины возвращает меня в реальность...
и я, стискиваю зубы до боли, и, ухватившись за перила, отрываюсь от бетонного пола, начинаю раскачиваться… ну пожалуйста… пусть не удержат меня руки! пусть они согнутся, пусть позволят мне улететь… полететь вниз, не чувствовать больше боли… не знать, что тебя нет… но руки еще крепче хватаются за перила… они хотят жить… они сильнее меня… и я в бессилии опускаюсь на пол, возвращаюсь в дом. щелкнув, поворачивается ключ в замке, запирая на балконе все мои мечты о тебе, и я иду спать с мольбой... приснись мне, пожалуйста…
когда тебя нет, я хочу умереть…

DARK
15.08.2010, 00:08
просто друг никогда не видел, как ты плачешь.
настоящий друг успокаивал тебя не раз.
просто друг не знает полного имени твоих родителей.
настоящий друг знает даже их телефон.
просто друг приносит торт или цветы на твой день рождения.
настоящий друг помогает тебе все приготовить и убрать.
просто друг не любит, когда ты ему звонишь ночью.
настоящий друг спрашивает, почему ты так долго не звонишь.
просто друг, приходя к тебе, ведет себя, как гость.
настоящий друг сам открывает холодильник и все достает.
просто друг хочет, чтобы ты был вместе с ним.
настоящий друг хочет быть вместе с тобой.
друг - это…. тот, который узнает тебя издалека и при виде твоего далекого силуэта уже расплывается в улыбке….
друг - тот, который хочет быть с тобой, когда тебе трудно…. и хочет, чтобы ты был с ним, когда ему хорошо….
лучший друг - это тот, с которым ты можешь сидеть на крыльце, не проронив ни слова, а затем уйти с чувством, что это была лучшая беседа, которая когда-либо была в твоей жизни….
настоящий друг, держа тебя за руку, чувствует твое сердце

Independent
20.08.2010, 18:53
Город что забыть не вправе я

Дом,сады,чинары и дворцы
Это мой Баку-душа моя
в честь его великие творцы пели и слагали сотни раз,
нежность строк,вдыхая жизнь в строку воспевая в Баяты-Шираз , прославляя мой родной Баку. Девичью башню и Дворец Ширваншахов-древность и покой,вечности и мудрости венец-все это Баку-мой дом родной !!!_________imza emil

Fog_Anemiya
22.08.2010, 12:55
Bagisla her seye gore..ozum ozumden coox utaniram..axi nece de utanmiyim?Bilirsen yorulmusam,bezmisem ozum ozumun axmaq hereketlerinden.Yadindadir men her axsamlar seni qucaqliyirdim her defe sene mohkem-mohkem sarilib seni buraxmirdim..Her seher ise senden uzaqlasib evden gedende yeniden axsam eve qayidib seni qucaqlayacagim ani gozluyurdum.Amma men senden hemise bir seyi gizletmisem..Men her defe senli gecelerimde seni qucaqlasam da fikirlerim basqa birisinin yaninda idi,qelbim ise basqa bir gozelcenin sevgisi ucun doyunurdu.Hansi ki o gozelce hemin anlarda menim heyatimda yox idi,amma men inanirdim ki men onu tapacam ve tapdim.Meni bagisla amma men hec vaxt seni sevmemisem,axi biz hec vaxt bir ola bilmerik.Senin basqa dunyan var menim ise basqa..Zibile qalsin her sey!!Beli,seni qucaqlasam da ve bezen seni opsem de fikirlerimde basqa bir sehzadeni canlandirib seni opurdum..Men hemise sehzademi tapmaq ucun yasamisam..Ve artiq 4 aydi ki o menim heyatimdadir..Axmaq dunya!!Amma dunyanin ne gunahi var ki?Her seyde gunahkar menem.Amma neylemek olar?Artiq olan oldu..Dunen onu hemise gorusduyumuz parkda gordum.Eve gedirdi..Indi yadima dusur ki,men sene onunla gorusduyumu dememisdim..Gec de olsa sen bunu bildin..2 aydir men onu gormurdu cunki alinmirdi.Kend camahati beledir de..Hec ne elemek olmaz,heyete cixmaq olmaz,dukana getmek olmaz..Ancaq ev,mekteb,hazirliq..Ele men onu da hemise hazirliqdan qayidan da sonra en cox 30 deqiqe gormusem.Beli,o senden daha gozeldi.Men hetta onun elinden de tutmusam,onu qucaqlamisam da..Ele dunen axsam seni qucaqlayanda da onu dusunub qucaqlamisdim.Bilirsen,yuxuma gelmisdiyeee.Ele sirin idi ki..Dogurdan da onuncun darixmisdim...Eh,heyat beledir de..Ve istiyirem bilesen ki men daha seni qucaqlamayacam,daha seninle olmayacam.Geceler sensiz yatib,seherler sensiz duracam.Duzdu,heleki onunla bir yerde ola bilmirem amma bagisla men daha ona xeyanet ede bilmirem.Ve yene de bagisla,amma men bunlari sene yazmali idim.Burda son qoysam yaxsidi.Cunki yazdiqca yazacam..Indi coox esebiyem.Yazdigim mektubu ise ele senin ustune qoyub gedirem ve men bir daha bu otaga gelmiyecem..Elvida...Balisim menim...

Fog_Anemiya
22.08.2010, 12:56
Bir gun kimse mene qapini acdi ya da kimlerse..Her sey coox qeribe idi..Mene dediler ki ora cox qaranliqdi orda azacaqsan..Amma men ora girmeyi qerar verdim..ve qapilar baglandi..ilk gunler oraya ele de oyrewmemiwdim ve bu qaranliqda qapini tapip cixmagi fikirlesirdim.Bir nece gun orada qaldim.Gunler kecdi,hemin otagda negmeler yazdim,seirler yazdim....Bir gun ise bu otaqdan cixaq isteyenden ayagim neyes ilisdi ve yixildim..Qaranliq oldugundan onun ne oldugunu bilmirdim..amma aglamg sesleri gelmeye basladi..bu qiz sesi idi...Ele her seyden bundan basladi..o hele cox balaca idi hardasa 4 yasi olardi mence..onunla danismaga basladim ve danisdigim gunden anladim ki bu qiz cox seyleri bilir..belece gunlerim kecdi..biz derdlesirdik..gulusurduk..oynuyurduq..birge agliyirdiq..her gunumuzun beraber kecirdi..amma o qiz coox pessimist idi..mene her sey qeribe gelirdi..axi 4 yawi olan balaca qiz nece pis ola biler??danisdiqca anladim ki o bu qaranliqdan qorxur ve bu qorxu onun icinden yandirib tokur o ise qaranliqdan artiq bezib..bilmedim neyniyim?ama ona soz verdim ki ona komek eliyecem..nece eleyeciyimi ise bilmirdim..gunler kecdi..ama men hele de bu qaranliqda onun uzunu gormemiwdim..biz bezen elede tutub qacirdiq bu qaranligin icinde ama onun uzunu hec cur gore bilmemisdim..Artiq oyrewmiwdim buraa..daha burdan cixmaq istemir..gunlerin bir gunu...hemin gunu hele de unuda bilmirem..ALLAH bize komek oldu..ve gunlerin bir gunu men hemin balacayla oynayarken ayagim onun oyuncaqlarina ilisdi ve yene de men yixildim..ama bu defe yixilarken ayagim bu otaqdaki perdeye iliwmidi..yere yixildiqda ise hemin balaca sevincinden qisqirirdi..Sora mende qisqirmaga basladim..cunki otaga iwiq duwurdu...her sey bir anda deyismisdi..ama otaga dusen ay iwigi idi...ve men artiq hemin balacanin uzunu gormuwdum..o cooooooooooooox gozel idi..sanki ALLAH dahiyene bir ressam imis ve bu gozel qiz onun yaratdigi en gozen qiz personaji idi..gunler kecdikce onunla daha da yaxindan dost oldum..ve ona soz verdim ki onu tek buraxmayacam..her seher acilanda onun gozlerinde daha da sevgi qigilcimi parildiyirdi..artiq bizim hec gecemiz hem seherimiz var idi..ele indi de var..men ele indi de o otagin icindeyem..o otaq ise..o otaq ise onun ureyi,daxili alemi,daxili gozelliyidi..qiz ise onun icindeki balaca siltaq qiz,hansi ki onun siltaqligi ucbatinda biz seheri tapdiq...iller kecsin biz bu otagin isiqlarini da tapib bu otagida isiqlandiracagiq..helelik ise gunes ve ayin iwiltisi bize bes eliyir...

palciq
19.10.2010, 16:49
Xahiş edirəm təkrarçılığa yol verməyin...

http://forum.ria.az/showthread.php?t=107

Aslan
01.11.2010, 16:52
патефон

у моего деда были в далеких 30-х свои отары. и каждый год на лето их гнали в горы, где травы было предостаточно. естественно, пастухов каждый год встречали местные друзья. радость от встречи, как вспоминала тетя, была бесконечная. с равнины с собой брали самые что ни на есть "цивилизованные" предметы одежды и обихода, чтобы удивить живущих в высокогорье друзей. гостеприимство людей не знало предела, рассказывала тетя.

однажды дед мой купил, как сейчас говорят, "крутой" патефон. встретили гостей как самых близких, родных, уселись за стол. напившись чаю, мой дед сказал:

- заводи музыку.

патефон заиграл, зазвучал мугам.

хозяин дома смотрел, смотрел с удивлением на "коробку" и, наконец, задал резонный вопрос:

- кто там?

- музыканты, - серьезно и коротко ответил дед.

полдня играла музыка, готовили праздничный обед на лугу. на скатерти были расставлены лишние приборы, но никто не придавал этому особого значения, пока хозяин, в очередной раз прослушав прекрасную музыку, льющуюся из патефона, не произнес:

- скажи музыкантам, пусть идут пообедают, с утра ведь даже чай не пили…

гранатовая кожура

не перестаю удивляться мудрости предков. родился я в маленькой деревушке. как и для всех деревенских детей 70-х, моя жизнь состояла из школы и колхоза. ничего примечательного.

но однажды, ранней весной, вернувшись из школы, я получил от мамы необычное задание – сходить в сад и собрать с кустов остатки гранатовой кожуры. честно говоря, я немного даже удивился. но мама наша просто так ничего не делала и не говорила. значит, надо было выполнять ее просьбу. не задавая лишних вопросов, я пошел и собрал, что смог.

дальше началось самое интересное. мама кожуру перебрала, завернула в чистое полотенце и велела размельчить, отбивая молотком. на вопрос "для чего все это?", ответила коротко: "мальчика надо лечить". и назвала имя мальчика, недуг которого мучил его родных и близких уже не первый месяц. мама моя была врачом и при этом еще очень интересовалась народной медициной. а у несчастного малыша на спине образовалась большая болячка, которая никак не проходила, как ее ни лечили.

получившуюся "муку" мы с мамой просеяли. взяла мама небольшую баночку и высыпала ее туда. не помню все препараты, но точно знаю, что туда она добавила ихтиоловую мазь, стрептоцид, немного йода и какой-то желтый порошок. кажется, еще была капля зеленки, точно не помню. и мне было поручено все это размешивать столовой ложкой.

никогда не забуду эту пенистую, темно-шоколадного цвета массу. она сильно взбухала и снова отступала вниз, будто дышала. где-то минут через двадцать стала вязкой. на этом закончилась моя миссия. мама умела поощрять. как сейчас помню, после работы она дала мне вкусных конфет, вернее, мы сели с ней вместе пить чай с этими конфетами...

этот мальчик потом отслужил в армии в карабахе. сегодня он - взрослый человек, у него семья, дети. но до сих пор он вспоминает, что лейла хала - его спаситель...

приехали...

должен признаться, иногда женская логика меня удивляет до глубины души. и моя мама не была исключением. обо всем по порядку.

старшая сестра училась в гяндже (в те времена кировабад). студентка исторического факультета пединститута, она была в центре внимания. мама и сама любила одеваться со вкусом, и дочку старалась держать в форме, чтобы не выглядела хуже других. мне тогда было все равно, что одевать - есть брюки да туфли, ну и ладно. меня больше интересовали поездки с мамой куда-нибудь. а если еще в гянджу – так это праздник!

вот и подвернулась такая возможность. в один из октябрьских дней, когда сбор хлопка почти закончился, "чрезвычайная ситуация" прошла, мама предложила поехать с ней к сестре. естественно, не просто, а отвезти с собой кур на продажу. а на вырученные деньги хотела купить сестре платье. я с радостью согласился.

как сейчас помню. ночью шел дождь. утро было по-осеннему слегка прохладным, всюду лужи. самое время поехать куда-нибудь. до автобусной остановки километра два. попутный транспорт как лотерея - может не повезти, и тогда просто прождешь попусту. зная все это заранее, мы шли с мамой, перекладывая связку куриц и другую поклажу из одной руки в другую.

среди груза у нас была целая коробка яиц. тоже на продажу. благо, куры умели отвечать благодарностью маме за ее прекрасный уход за ними. коробка из-под медпрепаратов, размером примерно с посылочный ящик была до отказа заполнена и перетянута веревочкой. как потом оказалось, зря.

метров на триста мы отошли от деревни, когда услышал нудный гул старого грузовика, пытающегося из последних сил объезжать лужи. мы с мамой шагали с радостью. знали, что остановится, нас подберет и - конец нашим мучениям. но останавливаться нам самим мама не велела. неприлично это было.

уже через несколько минут связки курей были мною приняты на борт грузовика. по-джентельменски уступивший маме кабину пассажир, оказавшийся нашим знакомым, для ее комфорта велел и коробку с яйцами тоже в кузов ставить.

красота, едем по скользкой дороге, машину то несет, то крутит. что подростку еще нужно? новые ощущения! дядя что-то спрашивает, я отвечаю. но мне не до него. наш знакомый в костюме, говорит, что машину выписал у председателя, и они за чем-то важным едут.

так и доехали до остановки, где мы должны ждать свой автобус.

я через борт передаю куриц. слышу, как мама благодарит знакомого. желает удачи и благополучия. вот-вот разбежимся, и все останутся счастливы. но тут я взялся за коробку с яйцами, стал передавать ее, не глядя, потому что еле до борта доставал из-за малого роста. и в какой-то момент веревочка, корой была перевязана коробка, оборвалась...

я услышал стук, явно не предвещающий ничего хорошего. потом еще раз… и наступило молчание... я подтянулся, держась за борт, как на турникете... и – о ужас, катастрофа! кепка дяденьки на земле валяется, возле коробки с яйцами. по костюму стекает содержимое разбившихся яиц. стекает медленно, неторопливо, образуя разные узоры. я притих, как мышь в норе. смотрю на происходящее сверху.

- ну-ка, спускайся быстрее! - мама была возмущена до предела.

- не кричи на ребенка, - знакомый явно решил защитить меня.

но следующие мамины слова привели его в ярость.

- как не кричать, ну как?! сколько яиц испортил? – возмутилась мама.

нет нужды описывать искривленное лицо мужчины, каждый пусть сам себе его представит.

- вот это, даааа! – воскликнул он. - у меня костюм напрочь испорчен, а ее яйца волнуют! спасибо, лейла!

придя в себя, мама решила исправить ситуацию. представьте такую картину - мама хватает знакомого за рукав и тянет к дождевой луже, искренне желая помочь ему вычистить костюм. тот вырывается и, что-то бормоча, идет к артезианской скважине.

глядя на это, я рассмеялся. но мамин взгляд быстро охладил меня и заставил смеяться в душе, не подавая виду.

в коробке еще оставались целые яйца. водитель помог их собрать, хитро посмеиваясь. неподалеку находилась столовая. когда машина уехала и в столовой забрали яйца и даже рассчитались, несмотря на мамины возражения, мы, неся наших кур, пошли к остановке автобуса на гянджу. тут мама не удержалась:

- смотри, какой злой, даже не разрешил помочь с чисткой! – проворчала она.

всю дорогу я вспоминал забавную картину, не мог сдержать улыбки и смотрел в окно. я очень хотел побыстрее попасть в гянджу.

эта история до сих пор вызывает у меня теплые воспоминания о маме, о беззаботных днях...

2010, г. брест

Aslan
02.11.2010, 12:43
Mene zeng etdiler. Telefonda bir tanishim istedi ki onun dostunun peyk antenasin nastroit etmeye.Dyilen adrese geldim nurani guleruz 60 yashlarinda bir gadin acdi gapini . Neolub sizin antenaya sorushanda ? Siz haralisiz? Sualin eshitdim. Azerbaycanliyam !!!!! Niye sorushduz ki cavabinda mende Azerbaycanda dogulmusham (Temiz Azerbaycan dilinde cavab verdi)
Mene gosterilen hormete inanmadim ,Lidadi adim meni Bakida hami gonshular Xalide cagirirdilar kinostudiyada ishleyirdim . O vaxlar oz ruslarimiz bizi gorxuzdular ki govacaglar bizi menzilimi satib geldim . Gonshum menzilimi alanda shert goydu gayitmag fikriniz olsa , istediyiniz vaxt gayidib menzilinizi geri ala bilersiz. Boyuk oglumla geldim bura menzil aldim indi 20 ildirki veten ucun darixiram . Bu arada men antenani hansi peyke baxmagini sorushanda mene az tv lider birde ictimai tv olsun dedi . Biriki rus kanallarida olar . Biraz kecmemish oglu geldi. Imkanim olsaydi indi Bakiya kocerdim dedi . Yayda Bakida oldugunu soyledi . Oglumun mene verdiyi suala ozumde heyretlendim . Ata bu boyuk sheherde niye serxosh ickili bir adama rast gelmek olmur. Sonra gardashinin herbci oldugun Garabag muharibesinde ishtirakin . Indi pensiyadadir. Bezi shekillerin menim Bakini yaxshi tanimagimada inanmadi . O danishdigca anasinin goz yashlarini gordum . Gonshulari ile 20 il soraki shekillerin gosterdi. Sonra yay vaxti cekdirdiyi shekilleri .
Men dunen yashadigim hissleri sizinle bolushdum . Armudu stekanda bergamutlu Azercaydanda icdim ... Oglunun (Bakidaki) Yaxshi yerde ishlediyini Gelininin ele bir yerde ishlediyini deyende inanmadim . Belke ishig yeri oldu gayitdim Bakiya vetenimde olmek isteyirem dedi axi men orda dogulmusham.

SAFAVI
08.12.2010, 22:01
Şəhərimizdə məşhur advokat Mahmud bəy əhli-kef və əhli-damaq bir vücud idi.
Əhalidən, hər ürəyi darıxan, istəyəndə ki, bir qədər kefi açılsın, gedərdi
Mahmud bəyin söhbətinə və həqiqət onun yanında əyləşənlər iki-üç saat dünyada qeydini yadından çıxarardı.
Mahmud bəyin mənzilində lətifələr danışıb gülməkdən sivay bir iş olmazdı.
Şəhərin cəmi zəriflərinin yığıncağı Mahmud bəyin mənzili idi. Bunu da qeyd etməliyəm ki, iş vaxtında hər bir kənar söhbəti atıb ciddi işə məşğul olardı. Şəhərin ən qabil advokatlarından sayılardı.
Mahmud bəy kitaba və qəzetə aşiq bir adam idi. Çox gözəl bir kitabxanası var idi və Rusiyada çıxan qəzetlərin zübdələrinə həmişəlik abunəçi idi.
Hər vaxt gəlsə idin, masasının üstünü qəzetlərlə dolu görərdin.
Dost, aşnalar çox vaxt onun yanına xüsusən qəzet oxumağa gedərdilər.
Mahmud bəyin əziz dostlarından Mirzə Əhməd, bir gün əyləşib, gözündə Mahmud bəyin çeşməyi, bir-iki saat qəzet oxuyandan sonra durub xudahafiz edib gedir.
Əhməd bəy gedəndən sonra, Mahmud bəy çeşməyi masanın üstündə görməyib, güman edir ki, Əhməd bəy çeşməyi səhvən özü ilə aparmış ola. O saat nökəri, Əhməd bəyin dalınca çeşməyi gətirmək üçün qaçırdır.
Lakin nökər gedəndən sonra, Mahmud bəy qəzetləri aralayıb çeşməyi qəzetlərin altından tapır.
Nökər gəlib Əhməd bəyin qapısını döyür, Əhməd bəy çıxır:
- Qapı döyən, kimsən?
- Mənəm, Abbasqulu. Mahmud bəyin nökəri.
- Nə var, Abbasqulu! Xeyirdirmi?
- Xeyir olmamış nə var. Bəyin çeşməyini götürmüşsünüz. Ağam deyirdi versin.
- Get ağana deyilən: qabaqca bir masasının üstünü axtarsın, sonra səni göndərsin. Çıx get. Məndə çeşmək-filan yoxdur.
Nökər qayıdıb əhvalatı ağasına yetirir.
Mahmud bəy hərçənd çeşməyi tapmışdı, bununla belə, təfrih üçün dostu Əhməd bəyi bir növ dilxor etmək fikrinə düşür.
Pəncərənin qabağında durub küçəyə baxarkən, gördü Əhməd bəyin oğlu Mehdi gedir. O saat dayandırır:
- Mehdi, sən allah, evə çatan kimi atana deginən mənim çeşməyimi göndərsin.
Mehdinin dalınca Əhməd bəyin qonşusu tarzən Qulunu görür.
- Qulu, mən ölüm, Əhməd bəyin qapısından keçəndə onun darvazasını taqqıldat. Deginən mənim çeşməyimi səhvən aparıb. Onu göndərsin.
Xülasə, o gün üç-dörd adamdan və sabahı günü yenə də bir dörd-beş adamdan sifariş edib Əhməd bəydən çeşmək istəyir.
Üçüncü gün Əhməd bəy özü gəlir Mahmud bəyin evinə. Əvvəl bir az çırtıq çalıb oynayır, sonra deyir:
- Sabah gedirəm vağzala, oradan da o yana gedirəm. Hər nə bilirsən bundan sonra elə!
Bir-iki stəkan çay içəndən sonra Əhməd bəy durub gedir.
Mahmud bəy əyləşib, Əhməd bəy gedəsi yolda olan cəmi dost-aşnalarına məktublar yazıb, haman axşam yola düşən faytonlarla göndərir.
O biri gün Əhməd bəy bir fayton tutub şəhərdən çıxır. Birinci mənzilə çatan tək baqqal Kosa Baxşalı gəlir:
- Əhməd bəy, salaməleyküm.
- Əleykəssalam, kefin necədir?
- Niyə, sizin dövlətinizdən... Şəhərdən çıxanda Mahmud bəyi görmədiniz ki?
- Bir gün irəli görüşdük. Necə?
- Heç, elə budur, mənə bir kağız yazıbdır ki, guya siz onun çeşməyini aparıbsınız. Yazır ki, sənin dükanının qabağından ötəcək; əlbəttə, mənim çeşməyimi ondan alıb göndərəsən!
Əhməd bəy, ovqatı təlx olmuş, cavab verir ki, qardaş, Mahmud bəy mənimlə zarafat edir. Yazginən ki, çeşməyi masanın üstündə qoyub gəlmişəm.
Kosa Baxşalı inanar-inanmaz gedir.
Faytonçu atlara bir az arpadan, sudan verib qoşub yola düşür.
İki-üç saat yol getmiş, görür ki, bir atlı daldan sürətlə “dayan, dayan!” – qışqıra-qışqıra gəlir. Faytonçu dayanır, atlı yetişir.
- Faytonda Əhməd bəy deyilmi?
- Bəli!
- Salaməleyküm. Bağışlayın, Əhməd bəy! Sizi yoldan elədim. Sizdə Mahmud bəyin çeşməyi var.
Yazıbdır ki, kor kimi qalmışam. Nə kitab oxuya bilirəm, nə də yazı yaza bilirəm. Əhməd bəy yəqin sizin evin yanından ötəcək. Mənim çeşməyimi ondan alıb bir adam ilə göndərəsən.
Əhməd bəy and içib bunu da inandırır ki, bu, zarafatdır. Onda çeşmək yoxdur.
İkinci mənzildə Əhməd bəy faytondan düşüb bir nəfər aşnasını görmək üçün bazara gedir.
Nalbənd Paşa at ayağına mıx çaldıqda bunu görüb əlini saxlayır:
- Bağışlayın, siz Əhməd bəy deyilmisiniz?
- Mənəm, necə?
- Mahmud bəy kağız yazıb, onun səndə çeşməyi var, zəhmət olmasa, ver, gedən adam var, göndərim.
Əhməd bəy qeyzdən daha özünü saxlamayıb deyir:
- Mahmud bəy də qələt eləyir, sən də. Rəhmətlik uşağı, qoymazsınız yolumuzla gedək cəhənnəmə?
- Bəy, haraya gedəcəksən, get, sözüm yoxdur; daha mənim təqsirim nədir, üstümə qeyzlənirsən? Vermirsiniz, yazaram ki, vermədi.
- Yazgilən vermədi!
- Baş üstə!
Əhməd bəy nalbənd Paşadan ötüb aşnasının dükanına gəlir. Aşnası əvvəl bununla görüşdükdə Mahmud bəyin çeşməyini istəyir.
Əhməd bəy çatır vağzala. Karvansaranın qabağında dayanan tək, karvansaraçı Qurbanov gəlib salam verib “xoş gəldin” deyəndən sonra Mahmud bəyin çeşməyini istəyir. Əhməd bəy bunu da başa salır ki, bu, Mahmud bəy tərəfindən yoldaşlıqda bir zarafatdır.
Bir neçə gün Əhməd bəyi dindirən olmur. Bir gecə yatdığı zaman, görür qapını bərk çırpırlar. Qapını açıb görürlər açıqkəndli Səməd yüzbaşıdır.
- Səməd yüzbaşı, bu gecəyarısı xeyirdirmi?
- Əhməd bəy buraya düşüb?
- Bəli!
- Ona deyin ki, onda Mahmud bəyin çeşməyi var, versin. Sabah gərək buradan poçta salıb göndərim.
Əhməd bəy dəli kimi yerindən qalxır.
- A gədə, həpənd uşağı, mən çeşmək oğrusu idim?
Səməd yüzbaşı da hər adamdan söz saxlayan deyil. Cavabında deyir:
- Həpənd oğlu sən özünsən. Mahmud bəy kimi dağdan ağır kişi məgər yalan yazır; yainki mən uşağam ki, bu gecəyarısı iyirmi verst at sürdürəm? Çox danışmaq lazım deyil. Dinməz-söyləməz çeşməyi bu saat ver.
Yoxsa almamış yaxandan əl götürmərəm.
Bir qədər də köftgudan sonra, Səməd yüzbaşı çağırırlar evin içinə. Yorğan-döşək verirlər, yatır. Sübh Əhməd bəy deyir:
- Səməd yüzbaşı, məndə çeşmək-filan yoxdur. Bəlkə səhvən götürüb evdə qoymuş olam. Oğluma yazaram tapıb aparıb versin.
Beləliklə bir növ onu sakit edib yola salırlar. Xülasə, Əhməd bəy Tiflisə gedir, çeşmək istəyirlər, Gəncəyə gedir, həmçinin, Bakıya, həmçinin. Axır labüdd qalıb baş götürüb Türküstana qaçır. Burada iki il qalır.
Daha Türküstanda onu dindirən olmur. İki ildən sonra yenə qayıdır Qafqaza, şəhərə getməyib, Aclar kəndinə gedib Abbas bəyin evinə düşür.
Qış gecələrinin birində Əhməd bəy və Abbas bəy buxarı kənarında əyləşib turac kəbabı yedikləri halda, görürlər qapı açıldı. Bir nəfər başı, gözü sarıqlı girdi içəri. Bu adam başlığını başından açınca tanınmır. Sifəti açılanda görürlər ki, bu, sövdəgər Məşədi Dadaşın qardaşı Ələkbərdir.

Ələkbər hərçi istəyir salam versin, soyuqdan dili tutulduğundan bacarmır. Ev sahibi qalxıb tez onun qolundan tutub, gətirib buxarının qırağında əyləşdirir. Bir azdan sonra Ələkbərin dili açılır. Ev sahibi soruşur:

- Ay Ələkbər, bu qiyamətdə nə düşübdür sənə bir belə yol at sürüb gəlmisən? Xeyirdirmi?
Ələkbər dili güclə söz tutaraq, ancaq bu cavabı verə bilir:
- Çe... çe... çe... çeşmək!
Bu keyfiyyət Əhməd bəyi bilmərrə halətindən çıxardır. Qalxır, başlayır otaqda o baş-bu başa getməyə:
- Rəhmətlik oğlu! Zarafat bir gün olar, bir ay olar, bir il olar. Tiflisə qaçdım, olmadı, Türküstana qaçdım, olmadı... Mən başımı götürüb dünyadan da ki, qaça bilmərəm.
- Ələkbər, qadan alım, Mahmud bəyi tanıyırsan. Budur iki ildən artıqdır, mənimlə bir çeşmək zarafatını başlayıb, sabah bu soyuğa baxmayaraq birbaşa gedərəm şəhərə, özü ilə görüşüb bu məsələni qurtararam.
Ələkbər heç vədə inanmazdı ki, Mahmud bəy kimi bir möhtərəm adam, bu qışın qiyamət günündə ona on-on beş verst yol at çapdırsın; nədir, mənim Əhməd bəylə zarafatım var.
Yəqin etdi ki, həqiqət Əhməd bəy onun çeşməyini götürübdür və indi də ki, şəhərə gedir. Yəqin hesablaşar.
Səhər Əhməd bəy çay içib şəhərə rəvan oldu.
Mahmud bəy günorta, nahar etdiyi zaman bir də gördü ki, Əhməd bəy qapıdan girdi.
Onun qabağına gedib həmişəki kimi başladı çırtıq vurub, atılıb oynamağa, amma gördü ki, Əhməd bəy donmuş adam tək durub, bunun hərəkətinə cavab vermir. Birdən Əhməd bəyin gözündən yaş cari oldu və dedi:
- Ay canım, belə də zarafat olarmı? Bir-iki dəfə zarafat etdin, kifayətdir.
Bütün dünyanı mənim başıma dəng etmisən. Mən bədbəxtdən nə istəyirsən? Səni and verirəm balalarının canına, atanın goruna, bir yerdə yediyimiz duz-çörəyə. Daha məndən əl çək. Qoy rahat gora baş aparım.

Mahmud bəy söz verdi ki, bundan sonra onunla işi olmasın. Ancaq dedi:
- Sən buradan gedəndə dedin: nə bilirsən elə! Mən də bildiyimi elədim. Əlimin suyunu sənə göstərdim. Bundan sonra and olsun oğlumun canına, çeşmək sözünü dilimə də gətirmərəm. Gəl öpüşək, barışaq.

Mahmud bəy və Əhməd bəy qucaqlaşıb öpüşdülər və əyləşib bir yerdə nahar etdilər.
Əhməd bəy getdi.
Mahmud bəy, doğrudur, bu gündən ondan əl çəkdi, daha çeşmək sifarişini ona etmirdi. Amma bu əhvalat cəmi şəhərə yayılmışdı.
Dükanlarda, bazarda, yığıncaqlarda ancaq Mahmud bəy ilə Əhməd bəyin çeşmək əhvalatından başqa bir söhbət yox idi.
Əhməd bəy bundan da diltəng olub həmişəlik xanənişin olub altı-yeddi sənə evindən çıxmadı. Şəhərdə belə danışırdılar ki, Əhməd bəy xəbti-dimağ1 olub. Doğrudur, bunu öz ailəsindən sivay görən yox idi, amma hamı bunu doğru bilirdi.
Axır günlər, Əhməd bəy evinin üstündə çəkilən səlat, onun vəfat xəbərini şəhər əhlinə yetirdi.
Camaat hər yerdən dəstə-dəstə onun təşyii-cənazəsi üçün cəm oldular.
Əhməd bəyin nəşinin üstündə hamıdan çox ağlayan və “qardaş vay” – deyib başına döyən Mahmud bəy idi. Dostunun dəfni üçün hətta Mahmud bəy yüz manat da para verdi.

Rain
04.01.2011, 22:21
Dostluq!

Dostluq! Yer üzündə bu sözü nə qədər adam işlədir. Lakin onlar dostluğu qarşılarında şərab şüşəsi, şirin-şirin söhbət etməkdə və bir-birinin zəif cəhətlərinə göz yummaq da, bir-birinə güzəştə getməkdə görürlər.Yox, biz hər bir məsələ üzərində vuruşurduq, biz bir-birimizin heysiyyətinə mərhəmət göstərməzdik. Bəli, biz razılaşmadıqda bir-birimizə yara vurardıq. Mən çox vaxt sənin barəndə haqsızlıq edərdim. Lakin üzr istədikdə sən deyərdin: “özünü incitmə, bunun faydası yoxdur…hər şeyi başa düşübsənsə, məni incitdiyini unut…” Mən Səni qamışların arası ilə göldən sahilə aparırdım, isti qanin axıb əllərimin üstünə tökülürdü, günəş od kimi yandırırdı, düşmən qamışlarla örtülmüş bu ensiz sahili qızğın atəşə tutduğundan burada yəqin ki, bir adam da sağ qalmamışdı. Mən Səni aparırdım, çünki heç ağlıma sığmırdı ki, sən yaşamaya bilərsən, həyatda olmaya bilərsən. Səni qamışların üzərinə uzatdım, huşun özündə idi, dodaqların isə qupquru qurumuşdu, sən dedin: “Su… mənə bir azca su ver…” Lakin burada su yox idi, o zaman sən dedin: “Çəkməmi yavaşca ayağımdan çıxart, o hələ lap möhkəmdir…” Fikrini dərhal başa düşdüm. Çəkməni çıxarıb dərhal gölə tərəf getdim, sonra sürünməyə başladım. Çəkmənin içinə su doldurub sürünə-sürünə geri qayıtdım. Bu özü də bir möcüzə idi. Lakin sənin yanına çatdıqda sən keçinmişdin. Üzün çox sakit idi. Gözlərimdən sel kimi yaş axdı. Ürəyim yanır, parçalanırdı, dodaqlarımı sənin çəkmənə, əsgərlik dostluğumuzun bu kobud, acı piyaləsinə yaxınlaşdırıb, onun içindəki suyu son damlasına qədər ağlaya-ağlaya içdim…

SAFAVI
16.02.2011, 22:49
Her sabah nereye gittiğini bilmeden bir işe giden, her akşam nereden çıktığını bilmeden bir işten çıkan, sevmediği hayatı yaşayan, sevmediği işi yapan, sevmediği kişilerle yaşayan, kalabalıklar yüzünden yaşamaya karşı ne bir sevgi, ne de bir sevgisizlik işareti olmadan gelip geçen, her akşam evinin dört duvarı arasına sanki bir mezara girermiş gibi giren, gecelerini bir sıkıntı yorganının altında yalnız ya da yanındaki yabancı gövdeyle geçiren bütün ölü kentlerin, ölü doğmuş çocukları !

Size bu ölü yaşamı hazırlayan "sermaye sahibi egemen sınıftır", bu acımasız oyunun varlığı siz izin verdiğiniz sürece sürecektir.

tenhaqiz
24.03.2011, 17:55
Balacanın sevgisi.....

Eyni məhəllədə yaşayırdıq. Hər gün bir qızla gəlirdi evə. Adını heç kim bilmirdi. Hamı onun haqqında müxtəlif şeylər danışardı, ancaq heç kim kim olduğunu bilməzdi.Yaşıl gözlü, əsmər bir oğlandı. Məhəllənin bütün qızları ona heyran idi. Mən isə nifrət edirdim ona...
Çox fərqli bir insandi... Bütün gecə otağının işıqları yanardı. Yatmaq yerinə bütün gecə onun evini seyr edərdim. Ondan xoşum gəlməsə də, artıq hər şeyi ilə maraqlanırdım. Bir gun başa düşdüm ki, indiyə qədər özümü aldatmışam. Ona qarşı hiss etdiyim şey sevgi imiş. O gündən sonra o evə gəlməmiş yata bilmirdim. Yanında gətirdiyi qızları qısqanırdım. Hamı onun pis insan olduğunu söyləsə də, mən həmişə onu müdafiə edirdim. Onunla qarşılaşmaq üçün bütün günümü qapı önündə keçirirdim...
Bir gün yenə onu gördüm. Mənə göz vurdu. Yanımdan ötəndə onu çağırdım, amma "Işim var balacam"-deyib uzaqlaşdı. Mənə " balacam " demişdi. Yəni aramızdakı yaş fərqini xatırlatmışdı mənə. Evə gedib bütün günü ağladım. Amma qərarımı vermişdim. Ona eşqimi e'lan edəcəkdim. Onu sevdiyimi söyləməli idim ona!!! Bir gün yenə qapı önündə dayanıb yolunu gözləyirdim. Gəldiyini görəndə mən də arxasınca getdim. Evinə girdi. Bir az gözlədikdən sonra qapını döydüm. Qapını açdı, " Ne lazımdır, balacam? "-dedi. "Seni sevirem" - dedim. Üzümə baxıb astaca gülümsədi, " Hə..."-dedi yavaşca. " Nə hə? " - deyə sual verdim, heç nə demədi. Qaçaraq evindən çıxdım, otağıma girib bir ay heç yerə çıxmadım. Bir gün qızlarla söhbət edərkən onun evinə tə'cili yardım maşını gəldi. Onu evindən çıxarıb tə'cili yardım maşınına apardılar. Hamı diqqətlə ona baxırdı. Onu yanımızdan keçirəndə yavaşca gözünü açdı, mənə baxdı və " Mən də səni, balacam. "-dedi və gözlərini yumdu. Qıpqırmızı olmuşdum. Hamı mənə baxırdi. Ağlayaraq qaçmağa başladım.
Axşama qədər evə getmədim. Bütün günü ağlayayaraq küçələri gəzdim. Axşam evə gəldim. Anamgil ondan danışırdılar. Sevdiyi bir qiz varmış bir vaxtlar. Ailəsi onunla evlənməsine icazə vermədiyi üçün qız evdən qaçıb. Küçədə tək-tənha gəzərkən küçə avaraları onu tutub öldürürlər. O gündən sonra cavan oğlan küçədə nə qədər evsiz-eşiksiz qızlar görsə, evə gətirirmiş. Bu günə qədər hansı qıza könül verib sevibsə, hamısı ölüb. Son vaxtlarda da bir qizi dünyalar qədər sevirmiş. Ona görə də özünə qesd edib, sonra xəstəxanaya zəng edib. Polislər evin divarlarənda " Balacam " yazılarını tapıblar. " Balacam, sən də ölmə!!! " yazılıbmış bütün divarlara. Balacam, mən də səni sevdim... çox sevdim... Başqaları kimi sən də ölmə deyə mən öldüm... əlvida, balacam!...

P.S.Oxuyarkən göz yaşlarıma hakim ola bilmədiyim bir hekayə..

Antic_girl
01.04.2011, 16:36
Həyat şahmatı


Gənc bir adam öz bölgəsində çox tanınan bir müdrikin yanına getdi. Dərdi bir az fərqli idi. Gənc yaşında həmişə müvəffəqiyyət qazanmışdı. Atasından götürdüyü kiçik işi sürətlə böyütmüş, zəngin olmuşdu. Ətrafındakı hər kəs ona hörmət göstərirdi.
Düşməni yox idi. Evlilikləri müvəffəqiyyətli olmuş, çox gənc yaşlarda başlayaraq bir neçə dəfə ata olmuşdu. Və gənc adamın dərdi də bundan sonra başlayırdı. Bu qədər erkən müvəffəqiyyət, sayılıb hörmət edilmək üzündən bütün ətrafındakı insanları «kiçik» görməyə başlamışdı.
Gənc adam üçün "əhəmiyyətli" heç bir iş, heç bir insan, heç bir vəziyyət qalmamışdı. Heç bir danışığı bir neçə dəqiqədən çox dinləyə bilmir, oxumağa başladığı hər şeyi bir neçə dəqiqə içində əlindən buraxırdı.
http://kayzen.az/uploads/images/e/c/b/5/213/11cad33737.jpgMüdrik adam gənc adamı uzun uzun dinlədi. Gənc adam danışdıqca danışdı. Sonra da müdrik adam soruşdu: «Edərkən zövq aldığın, hər şeydən daha çox maraqlanacağın heç bir şey yoxmu?»
Gənc adam bir müddət düşündü və cavab verdi: "Şahmat..." dedi, «Amma şahmatı da çox yaxşı oynadığım üçün rəqib tapa bilmirəm.».
Müdrik adam «Gözəl» dedi, «Burada bir şagirdim var, o da yaxşı şahmat oynayır.» Şagirdini çağırdı, şahmat masası quruldu. Gənc adam və şagird qarşılıqlı oturdular. Müdrik adam birdən «Bir dəqiqə» dedi, «Bu şahmat qarşılaşması bir az fərqli olacaq. İtirən, başını da itirəcək. İtirənin başını mən öz əlimlə, öz xəncərimlə kəsəcəyəm. qəbulmu?» Şagirdi «bəli əfəndim» dəyincə gənc adam da daha zəif bir səslə «razıyam» dedi.
Oyun başladı. «Hər şeyi ən yaxşı edən», «Hər şeydə ən müvəffəqiyyətli» gənc adam muncuq muncuq tərləyirdi. Etdiyi hər hücum müdrikin şagirdi tərəfindən ustaca sovuşdurulurdu. Gənc adam tərləməyə davam edirdi. Bir müddət sonra müdafiə üsulları zəifləməyə başladı. Şagird usta hücumlarla gənc adamı sıxışdırmışdı.
Gənc adam bir an müdrik adama baxdı. Gözləri qorxu dolu idi. Müdrik adam o an, bir əl zərbəsiylə şahmat masasını aşırtdı: «Tamam bitdi! Heç kimin başı kəsilməyəcək!» Gənc adam önünə baxırdı.
Müdrik adam danışdı: «budur təkrar ehtirası yaşadın… Diqqətini cəmləməyi öyrəndin… Heç kimi kiçik hesab etməməyin lazım olduğunu gördün… Hər an ölümün yanında yaşadığın üçün hər şeyə dəyər verməyin lazım olduğunu anladın...» Sonra müdrik və şagirdi yerə saçılmış şahmat daşlarını birlikdə yığıb qutusuna qoydular.

Narchicheyi
02.04.2011, 00:11
8 yashli Murad anasi sham yemeyi hazirlayan zaman,metbexe gelib bir kagiz uzadir.Anasi kagiz alib,orda yazilanlari oxumaga bashlayir.
heyeti temizledim-3 man
otagimi seliqe-sahmana saldim-2 man
senin ucunmagazaya getdim-1man 50 qep
sen ishde oldugun zaman qardashima baxdim-3 man
zibil atdim-2 man
mektebde ela qiymet aldim-5 man
Cemi borcun 16.50 qep.
Ana bir qeder fikre gedir ve sonra kagizin arxasina bunlari yazir.
seni 9 ay betnimde dashidim-pulsuz
xeste oldugun gunlerde yaninda oturub yuxuya getmeyini gozledim ve allaha dua etdim-pulsuz
oz decelliyinle mene goz yshlari axitmaga mecbur etdin,amma sebr edib dozdum-pulsuz
Her gece yuxuya getmezden evvel senin seherini saglam ve emelisaleh olmagini dushunub Allaha yalvardim-pulsuz
Istediyimi geyinmeyib seni gozel geydirdim,bogazimdan kesib seni doyurdum-pulsuz
Seni hamidan cox sevib ezizledim-pulsuz

Murad anasinin yazdiqlarini oxuyub,gozleri yashardi,sonra qelemi goturub boyuk herflerle yazdi:
ANACAN HAMISI ODENILDI !

Reportyor
02.04.2011, 11:07
8 yashli Murad anasi sham yemeyi hazirlayan zaman,metbexe gelib bir kagiz uzadir.Anasi kagiz alib,orda yazilanlari oxumaga bashlayir.
heyeti temizledim-3 man
otagimi seliqe-sahmana saldim-2 man
senin ucunmagazaya getdim-1man 50 qep
sen ishde oldugun zaman qardashima baxdim-3 man
zibil atdim-2 man
mektebde ela qiymet aldim-5 man
Cemi borcun 16.50 qep.
Ana bir qeder fikre gedir ve sonra kagizin arxasina bunlari yazir.
seni 9 ay betnimde dashidim-pulsuz
xeste oldugun gunlerde yaninda oturub yuxuya getmeyini gozledim ve allaha dua etdim-pulsuz
oz decelliyinle mene goz yshlari axitmaga mecbur etdin,amma sebr edib dozdum-pulsuz
Her gece yuxuya getmezden evvel senin seherini saglam ve emelisaleh olmagini dushunub Allaha yalvardim-pulsuz
Istediyimi geyinmeyib seni gozel geydirdim,bogazimdan kesib seni doyurdum-pulsuz
Seni hamidan cox sevib ezizledim-pulsuz

Murad anasinin yazdiqlarini oxuyub,gozleri yashardi,sonra qelemi goturub boyuk herflerle yazdi:
ANACAN HAMISI ODENILDI !

Murad anasından xahiş elməmişdi ki, onudünyaya gətirsin. gərək uşağın borcunu ödəyəydi:p

Narchicheyi
02.04.2011, 19:29
Murad anasından xahiş elməmişdi ki, onudünyaya gətirsin. gərək uşağın borcunu ödəyəydi:p

Yaxshi ki, Murad senin kimi fikirleshmeyib )

Narchicheyi
09.08.2011, 15:44
Bir gece dushmenleri saraya basqin edirler ve shahin qizi canini qurtarmaq uchun bash goturub qachir.gecenin bir aleminde dushmen elinden qachan ve etrafi yaxshi tanimayan qiz bir xeyli dolashdiqdan sonra gorur ki,bir daxmadan ishiq gelir.Bir xeyli teredduden sonra yaxinlashib qapini doyur.Bir nefer cavan oglan qapini achib onu eve devet edir.Shahzade qiz oturandan sonra oglan Quran oxumaga davam edir.Qiz diqqet edib gorur ki,oglan herden ayaginin bash barmagini shama tutur ve yananda geri chekir.Qiz sehere qeder oglani maraqla izleyir.Oglan da butun geceni Quran oxuyur ve herden de shamda barmagini yandirir.SEher olanda qiz sagollashib gedir ve aradan chox kechmemish bir deste atli gelib,oglani goturub shahin sarayina aparir.SHah etdikleri uchun oglana teshekkur edir ve sorushur:
- Qizim deyir ki, sehere qeder Quran oxumusan?
-Beli shahim
-bes barmagini niye yandirirdin?
-Shah sag olsun,herden qelbime vesvese dolanda barmagimi o shamda yandirib ureyimde oz-ozume deyirdim ki,bu kichik shamin oduna doze bilmeyen canim,bes cehennemin o dibsiz ateshlerine nece dozeceksen?
Gencin cavabi shahin xoshuna gelir ve qizini ona ere verir.

tenhaqiz
27.08.2011, 21:26
Gel oğlum kalk bakalım tahtaya, sana bi sorum var.
+ Buyurun, sorun öğretmenim
- Canlılar kaça ayrılır?
+ Dörde ayrılır öğretmenim.
- Bana yanlış gibi geldi ama say bakalım..
+ Bitkiler,Hayvanlar,İnsanlar,Çocuklar
- Çocuklarda insan değilmi oğlum?
+ Haklısınız, o zaman canlılar üçe ayrılır öğretmenim
- Peki, şimdi yeniden say bakalım..
+ Bitkiler, Hayvanlar ve çocuklar..
- Oğlum insanlara ne oldu?

+ Kalplerinde sevgiyi yeşertip düşünebilenleri hep çocuk kaldılar,
diğerleri de hayvanlaştılar öğretmenim!..

Antic_girl
07.09.2011, 09:41
Ən gözəl əzmkarlıq hekayəsi


“Salam hüzün…”
Dərhal arxansınca çox daha böyük bir “Salam ümid…”
Arxasınca daha da, daha da böyük bir “Salam əzm…”
İndi isə gözlərinizi bağlayın, özünüzü onun yerinə qoyun…

* * *

Bədəninizin yalnız 8 faizini işlədə bilirsiniz.
Yalnız başınızı hərəkət etdirmək üçün illərcə mübarizə aparmağa məcbur qalmısınız.
Başqasının köməyinə ehtiyacınız olmadan tualete getmək üçün hərəkət etməyən üzvlərinizin də qırılmasını gözə almısınız.
Bütün bunlara baxmayaraq, ağıllı və uğurlu bir şahmatçı olmusunuz; ancaq danışa və əllərinizi işlədə bilmədiyiniz üçün turnirlərə, yarışlara qəbul edilməmisiniz.
Və bütün bunların səbəbi bir həkim səhvidir…
25 yaşınıza çatanda o həkim haqda nələr düşünərdiniz?
Bütün bu sadaladıqlarıma valideynlərin ayrılmasını, yoxsulluğunu və 17 yaşında ana itkisini əlavə edin.
Sonra düşünün…

* * *
Onur Eyyub Qaradoğan 1984-cü ildə Adanada doğulub.
Hər uşaq doğulanda ağlayar, amma onun doğulduqdan yarım saat sonra səsi çıxıb.
Çətin doğuş olduğu üçün, həkim vakuuma almağa məcbur olub. Ancaq bunu edəndə beynindəki bir damarı əzib.
Beyninə oksigen getmədiyi üçün spastik (hərəkətsiz, iflic) bir uşaq olaraq həyata başlayıb.
Qarşımda bu spastik, əlil bir gəncin kitabı var…
Adı da “Əzm”…
Ağlaya-ağlaya oxudum.
Bəzi yerlərində kədərdən, bəzi yerlərində isə yaşam əzmininin verdiyi sevincdən.
Amma ən çox həyatının hər gününə “Niyə mən?” üsyanı ilə başlayan bir gənc insanın bağışlama hissinin qarşısında hiss etdiyim duyğulardan.
Onu bu hala gətirən bir həkim səhvidir, amma o kitab hamımıza böyük bir insanlıq dərsi verərək başlayır: “Əlil olmağıma səbəb olan həkimə heç bir kin duymuram. Çünki o da bu cür olmasını istəməzdi”.
“Nə maraqlıdır deyilmi? Bir tərəfdə sizin əlil olmağınıza səbəb olan insan eyni zamanda sizi həyata qaytarandır”.
Bu iki cümlədə sadəcə, bağışlama və əhv etmə duyğusundan daha çox hiss var.
* * *
Mənə ən çox təsir edən bölüm kitabın yazılma hekayəsidir.
Kitabı yayıma hazırlayan ögey əmisi yazıçı Tarık Günərsəl hər şeyin Qaradoğanın öz yazısı olduğunu deyib.
Kompüterdə və sadəcə, böyük hərflərlə yazıb. Çünki o qədər ağır şərtlər altında yazıb ki, kiçik və böyük hərf dəyişikliyi üçün vaxt itirmək istəməyib.
Əllərini idarə edə bilmədiyi üçün əvvəlcə klaviaturada ayaq barmaqları ilə yazmaq istəyib, amma fikrindən daşınıb.
“Bu fikri həyata keçirə bilməzdim, çünki bacılarım da klaviaturadan istifadə edirdilər. Axmaq olub özümdən başqalarını yox saymaq düşüncələrimə ziddir”, - deyə yazıb Onur.
Sonra stolun üzərindəki qələm qutusunu aşırıb bir qələmi ağzına alaraq düymələrə basmağa başlayıb.
Bu da uğursuz alınıb. Çünki bu zaman istədiyi hərfə deyil, çevrəsindəki düymələrə basırmış. Bir də ağzından axan su klaviaturanın üstünə tökülürmüş.
Son çarə olaraq burnu ilə düymələrə basıb yazmağa başlayıb.
Yaxşı da alınıb, ancaq iki səbəbdən ondan da əl çəkib.
Birincisi, burnu ilə hər hərəkətindən sonra düzgün düyməyə basıb-basmadığını yoxlamaq üçün başını və bədənini geri çəkmək məcburiyyətində qalırmış. Bu da qısa vaxtda bel ağrılarına səbəb olub.
İkincisi isə bu halda ağızda axıntı problemi yaranmağa başlayıb.
Nəticədə kitabı sol baş barmağı ilə yazmağa başlayıb.
Yazmağa başladığı ilk vaxtlarda təkcə adını 8 dəqiqəyə yaza bilirmiş. İndi isə Onur Eyyub Qaradoğan adını cəmi 1 dəqiqəyə yazır.
Həyatının ən böyük mübarizəsini şahmat yarışlarına qatılmağa sərf edib. Bu mübarizə 579 gün davam edib.
2006-cı ildə evinə internet çəkilib. İki günə internetdən istifadə etməyi öyrənib Türkiyə Şahmat Federasiyasına bir e-mail yazıb. Cavab gəlməyib. Amma görün o cavabsız məktubu haqda nə fikirdədir:
“İndi kitabımda “Məni diqqətə almadılar” deyə şikayətlənə bilərəm. Ancaq bu heç etik olmaz. E-mail-im hansısa səbəblərə görə oxunmamış ola bilər. Empatiya ilə özümü Şahmat Federasiyasındakı insanın yerinə qoyuram. E-mail yazan insan özünü hərəkət etməyən, danışa bilməyən və əllərini işlədə bilməyən biri kimi təqdim edir. Bəlkə də bunun zarafat olduğunu düşünüb. Və ya digər səbəb ola bilər. Bu səbəbi çox da inanaraq yazmıram. Amma səlahiyyətli şəxs çox da ürəyiyumşaq biri olmaya da bilərdi”.

* * *
Nifrəti, kini, intiqamı daxili aləmindən qovmaq insanı ən yüksək mərtəbələrə gətirən hissdir.
Hərəkətsiz bir gəncin sol baş barmağı ilə yazdığı bu kitabdan alınacaq çox dərslər var.

Fani
19.09.2011, 11:23
Sənə nəsihətim - ürəyini təmizləməkdir !
Çox zəngin amma xəsis bir adam, bir müdrikin yanına gedib nəsihət almaq istəyir. Müdrik onu pəncərənin yanına aparıb soruşdu:

Pəncərəyə baxdığında nə görürsən?

Yoldan gəlib keçən insanlar görürəm. Bir də yolun kənarında oturmuş dilənən kasıb bir adam var.

Müdrik, başqa bir otağa gedib əlində böyük bir aynayla geri gəldi və soruşdu:

Yaxşı bu aynaya baxdığında nə görürsən?

Özümü.

Yəni artıq başqalarını görmürsən.!

Bilirsənmi, pəncərə şüşəsi də bu ayna kimi eyni maddədən, yəni şüşədən hazırlanmışdır. Amma ayna şüşəsinin üstünə zərif, incə bir gümüş təbəqə örtüldüyü üçün, ona baxdığında özündən başqasını görə bilmirsən.

Bax, insan ürəyi də pəncərə kimidir əslində, şəffafdır, başqalarını görməmiz üçün bir maneəsi yoxdur.İnsanlara mərhəmət gözüylə baxarıq bu zaman. Amma biz qızıl, gümüş kimi dünya bəzəkləriylə ürəyimizi bağlasaq, o zaman yalnız özümüzü görərik. Ürəyimizdən də mərhəmət çəkilib gedər.

Sənə nəsihətim ürəyini təmizləməkdir.

Qızılları və gümüşləri ürəyində gəzdirmə. O zaman eqoistlikdən xilas olub başqalarına mərhəmət bəsləməyə başlarsan.

Reportyor
08.10.2011, 07:49
Bir gün, bir kəndlinin eşşəyi quyuya düşür. Kəndli nə edəcəyini düşünərkən, heyvan saatlarla anqırır. Nəhayət kəndli qərar qbul edir: Eşşək yaşlı, quyu isə zatən doldurulmalıdı. Düşünür ki, eşşəyi çıxarmaq ona daha baha baha başa gələr. Ona görə də qonşuları köməyə çağıraraq quyunu torpaqla doldurmağa başlayırlar.

Yazıq heyvan nə baş verdiyini dərk edincə, daha bərkdən anqırmağa başlayır. Və qəfildən səsini kəsir. Bir neçə kürək torpaq atdıqdan sonra kəndçi quyuya baxanda gözlərinə inanmır. Eşşək hər belinə düşən torpağı silkələyərək ayağının altına atır və quyudan çıxmaq üçün nərdəvan hazırlayır. Qonşular torpaq atmağa davam edirlər və eşşək quyudan sıçrayaraq çıxıö uzaqlaşır.

Həyat üzərimizə həmişə torpaq atacaq. Çalışmaq lazımdır ki, o torpağın altında qlamyaq. Üzərimizə atılan o çirkabı ayaqlaprımızın altına yığaraq yüksəlmək və quyudan çıxmaq üçün istifadə edək. Problemlərimizin, sıxıntılarımızın hər biri bir addımdır. Nə qədər ağır və dözüulməz olsa da, o addımları atmaqla ən dərinn quyudan belə çıxmaq mümkündür.

tenhaqiz
08.10.2011, 09:05
Bir gün, bir kəndlinin eşşəyi quyuya düşür. Kəndli nə edəcəyini düşünərkən, heyvan saatlarla anqırır. Nəhayət kəndli qərar qbul edir: Eşşək yaşlı, quyu isə zatən doldurulmalıdı. Düşünür ki, eşşəyi çıxarmaq ona daha baha baha başa gələr. Ona görə də qonşuları köməyə çağıraraq quyunu torpaqla doldurmağa başlayırlar.

Yazıq heyvan nə baş verdiyini dərk edincə, daha bərkdən anqırmağa başlayır. Və qəfildən səsini kəsir. Bir neçə kürək torpaq atdıqdan sonra kəndçi quyuya baxanda gözlərinə inanmır. Eşşək hər belinə düşən torpağı silkələyərək ayağının altına atır və quyudan çıxmaq üçün nərdəvan hazırlayır. Qonşular torpaq atmağa davam edirlər və eşşək quyudan sıçrayaraq çıxıö uzaqlaşır.

Həyat üzərimizə həmişə torpaq atacaq. Çalışmaq lazımdır ki, o torpağın altında qlamyaq. Üzərimizə atılan o çirkabı ayaqlaprımızın altına yığaraq yüksəlmək və quyudan çıxmaq üçün istifadə edək. Problemlərimizin, sıxıntılarımızın hər biri bir addımdır. Nə qədər ağır və dözüulməz olsa da, o addımları atmaqla ən dərinn quyudan belə çıxmaq mümkündür.
Gözəl ibrətamiz hekayədir...

Antic_girl
01.11.2011, 17:12
Bir saatın dəyəri

Hər gün işdən gec qayıdan ata günlərin bir günü 5 yaşlı oğlunun onu qapının astanasında gözlədiyini görür.
Uşaq atasından soruşur:
Ata, bir saata nə qədər pul qazanırsan?. Atası cavab verir: Onsuz da yorğunam, bu sənin işin deyil, get işinlə məşğul ol. Amma uşaq israrla atasından bir saata nə qədər əməkhaqqı aldığını söyləməsini xahiş edir. Nəhayət, ata deyir: Yaxşı, indi ki, bilmək istəyirsən, 20 manat. Uşaq atasına deyir: Ata, mənə on manat verərsən?. Atanın cavabı belə olur: Sənin oyuncaqlarına bu qədər pul ayırmaq fikrim yoxdu. Otağına get, yat. Uşaq bir söz demədən otağına gedir. Bu söhbətdən bir saat keçir, ata bir anlıq fikrə dalır və uşaqdan pulu nə üçün istədiyini soruşmadığına peşman olur. Bəlkə ona doğrudan da pul lazımdır? - deyə öz-özünə düşünür. Bu fikirlərlə ata qapını döyüb oğlunun otağına daxil olur. Uşaq atasını görcək yatağından qalxır. Ata deyir: Bağışla, oğul, bir az əvvəl səninlə sərt danışdım. Bu gün iş günüm ağır keçdi. Al, bu da istədiyin 10 manat. Bunu görcək uşaq cəld döşəyinin altından on manat çıxarır və atasının verdiyi on manatın üzərinə qoyur. Ata yenidən əsəbiləşib deyir: Pulun olduğu halda məndən pul istəyirsən?!. Uşaq gülümsəyərək atasına cavab verir: On manatım var idi, amma on manat çatmırdı. Ata, al bu iyirmi manatı, mənə bir saat vaxt ayır.

tenhaqiz
01.11.2011, 21:38
Yeni maşn alıb evinə gəlmiş ata pəncərədən baxdığında 3 yaşlı oğlunun maşının kapotunu gülə-gülə çəkiclə dağıtdığını görür. Çox əsəbi bir şəkildə çölə çıxır və çəkici uşaqdan alıb əsəbindən çəkici oğlunun əllərinə vurmağa başlayır.Bir mÜddət sonra özünə gələn ata uşağı xəstəxanaya catdırır. Həkimlər əllərindən gələni etmələrinə baxmayaraq bir şey edə bilmirler. 3 yaslı oğlan uşağının hər iki əl barmaqlarını kəsməli olurlar.
Komadan ayılıb sarğılı əllərini görən uşaq atasına baxıb gülümsəyərək:
-Ata yeni maşınıi bərbad vəziyətə saldığım üçün məni bağışla və ardından "Barmaqlarım nə vaxt yenidən çıxacaq?" :( deyə bir sual verir.Öz Övladinin dilindən bu cümləni eşiden ata evə gəlir və intihar edir...

Narchicheyi
01.11.2011, 22:12
Yeni maşn alıb evinə gəlmiş ata pəncərədən baxdığında 3 yaşlı oğlunun maşının kapotunu gülə-gülə çəkiclə dağıtdığını görür. Çox əsəbi bir şəkildə çölə çıxır və çəkici uşaqdan alıb əsəbindən çəkici oğlunun əllərinə vurmağa başlayır.Bir mÜddət sonra özünə gələn ata uşağı xəstəxanaya catdırır. Həkimlər əllərindən gələni etmələrinə baxmayaraq bir şey edə bilmirler. 3 yaslı oğlan uşağının hər iki əl barmaqlarını kəsməli olurlar.
Komadan ayılıb sarğılı əllərini görən uşaq atasına baxıb gülümsəyərək:
-Ata yeni maşınıi bərbad vəziyətə saldığım üçün məni bağışla və ardından "Barmaqlarım nə vaxt yenidən çıxacaq?" :( deyə bir sual verir.Öz Övladinin dilindən bu cümləni eşiden ata evə gəlir və intihar edir...

Men tv-de bir qadinin demek olar ki, bunun eynisi gerchek bir ehvalat danishdiginin shahidi olmusham

Reportyor
02.11.2011, 09:47
Bütün hekayələr həyat təcrübəsindən götürülüb. Təəssüf ki, bəzən hansısa bir əşyanı canlı varlıqdan üstün hesab edirik...

tenhaqiz
02.11.2011, 22:49
Men tv-de bir qadinin demek olar ki, bunun eynisi gerchek bir ehvalat danishdiginin shahidi olmusham
O hekayəni oxuyanda göz yaşlarımı tuta bilməmişdim..Hər dəfə oxuyanda da kədərlənirəm..:(

Narchicheyi
02.11.2011, 23:11
O hekayəni oxuyanda göz yaşlarımı tuta bilməmişdim..Hər dəfə oxuyanda da kədərlənirəm..:(
Men qadinin dediyi hadiseni qisa sherh edecem
Bir dul qadin ve qizi varmish.Anasi qiza nese edir(deqiq xatirlamiram)
Qiz da hirsinden anasinin min eziyyetle qazanib,pul yigib aldigi teze xalchani qaychi ile dograyir.Ishden gelen ana bunu gorcek dehshete gelir ve qizin barmaqlarini qaychi ile dograyir.Qiz xestexanada anasina bele deyir:
-Ana meni bagishla,bir de etmeyecem,amma menim barmaqlarimi mene qaytar
anasi buna doze bilmeyib,ozunu asir

crown
22.11.2011, 23:44
Məzarının baş ucunda oturmuşam..Çoxdan oturmuşam.Soyuqdur. Donmuşam deyəsən.Tərpənmək istəmirəm.Başdaşındakı şəklinə baxıram.Gülümsəyirsən,amma bəbəklərinə hopub bədbəxtliyin.Bu şəkli mən çəkmişdim.Fotoaparat hədiyyə olunan gün.Mənim səndən milyon dəfə çox dəyər verdiyim qadınlardan biri bağışlamışdı onu.Çox sevinirdin-çünki ilk dəfə idi sənə “gəl, şəklini çəkim” demişdim.Yüyürüb saçlarını qaydaya saldın,paltarını dəyişdin.Mən isə qışqırdım: “Tez ol!Yoxsa çəkməyəcəm”.Bu sevinci də sənə çox gördüm.Gözlərin doldu.Vecimə də olmadı Şəklini çəkdim.Sən bilmədin niyə.Sadəcə gülümsədin-axı şəkil çəkəndə hamı gülümsəyir.Necə mənasızdır.Fotoaparatı qurdalamaq üçün çəkdiyim o şəklin surətini çıxartdırıb gətirincə min dəfə yalvartdım səni...
Külək əsir.Evə getmək istəmirəm.Səndən daha çox vaxt ayırdığım,uğrunda sağa-sola pul xərclədiklərimi də daha görmək istəmirəm,başımın tacı..Başımın tacı?!Görəsən bunu son dəfə nə vaxt demişəm sənə?Deyəsən heç vaxt...Bunu demək üçün ölmənimi gözlədim?!Amma sən çox dedin...Səni həmişə ən axırıncı yerə qoydum.Məndən “böyüklərə” deyə bilmədiklərimi sənə dedim,üzünə tüpürmək istədiyim əclaflara vura bilmədiyim şillələri sənə vurdum,bütün günü süni təbəssümlə,hamıya xoş gəlim deyə üzümə taxdığım “mədəni insan” maskasını təkcə sənin önündə çıxartdım.Düçar olduğum uğursuzluqların acığını səndən
çıxdım, adını “kişini kişi eləyən arvadıdır” qoydum.Həmkarlarımın ayağımın altını qazımasının,vəzifəsi məndən üstün olanların təhqir və hədələrini udub-udub evdə sənin üstünə qusdum.Adını “ərkim çatır” qoydum.Kişiliyimi təkcə sənə sübut etməyə çalışdım.Vuran əlimin,deyən dilimin
olduğunu qüdrətli,ağıllı,sözükeçən olduğumu təkcə sənin yanında göstərə bildim.Sənə gözəl sözlər deməyi çoxdan tərgitdim,adını “bu, əttökənlikdir” qoydum.Amma internetdə,işdə,orda-burda qadınlara bol-bol xoş söz dedim.Nömrəsini oğlan adı ilə qeyd etdiklərimə gecə tualetə girib,romantik sms-lər yazdım.Sonra
onların başqalarının maşınından boylanan başlarını gördüm.Adını “xəyanət” qoydum.Məndən əvvəl üzü onlarla üz görmüşlərdən vəfa umdum.İçdim,içdim...Evə gələndə sənin mehriban üzünü gördüm.Ürəyim birtəhər oldu.Varlığına şükr etdim-gizlincə.Səhəri gün isə unutdum...
Ehtiyaclarını qorxa-qorxa dedin.Hər şeyə deyindim.Göz yaşların yanaqlarını islatmağa başlayanda
“bayquş,yenə də başladın” dedim.Əl qaldırdım sənə.Hönkür-hönkür ağlatdım səni.Ağlamağı da çox gördüm.“Başımı yeyən” bu qadını
qarşıma çıxartdığı üçün Allaha üsyan etdim..
Evə getmək istəmirəm...En böyük qəbirstanlıq evimizdədir.O evin hər şeyi sən imişsən.Qabları yumaq-faciə imiş.Oğlumuzun çoxlu suallarına cavab verməkkk...
Əzizimmmm...Mən isə elə bilirdim təkcə çörək qazanan əziyyət çəkir!Evə gələndə mənim yorğunluğumu sən çıxarırdın,bəs sənin qayğına kim qaldı,ay yazıq??!!
Dünən ən sevdiyim köynəyimi yumaq istədim.Nə qədər əzyiyyət çəkdim,ləkəsi getmədi.Ütü isə lap
zülm imiş.Heç vaxt sənin səliqəylə ütülədiyin köynəkləri geyinəndə minnətdar olmadım.Onlara başqa qadınların ətirini,kirşanını hopduranda vicdanım sızlamadı,sadəcə beynimdə növbəti yalanın mətnini düşündüm.Sən bunu
bildin,amma üzümə vurmadın...Sevdiyim yeməkləri bişirməkdən heç yorulmadın.Mənsə təşəkkür etməyi ağlımdan belə keçirmədim.Həmişə yedim,doydum və sadəcə gəyirdim.Əllərinə qurban olum,həyatımın dəyəri!Kaş sağ olaydın,bir quru çörəyi gətirib qoyardın qabağıma.Milyon dəfə əllərindən öpüb “çox sağ ol” deyərdim....
Yatağıma girmək istəmirəm gecələr.O yataq sənə qadınlığını unutdurdu.Həmişə təkcə özümün nə istədiyim mənim üçün vacib oldu.Sənin nə hiss etdiyi heç ağlıma da gətirmədim.Ya arxamı çevirib yatdım,ya da “başım ağrıdı”.
Mən səninlə bəyənmədənmi evlənmişdim? Yoxxx.Oğlumuzu dünyaya gətirəndən sonra sallanan qarnından diksinənə qədər səni bəyəndim.Sən gündüzləri ayaqlarını divanın altına keçirib,yerdə uzanaraq idman etdin ki,formaya düşəsən,xoşuma gələsən.Mən isə səni ələ salıb,mənliyini qırdım.Sən diqqətimi çəkmək üçün tv-dəki qadın proqramlarından öyrəndiklərini etdin,mən səni lağa qoydum.Sən bunlara necə dözdünnn??Niyə dözdün?İt kimi peşmanam.Kaş indi olaydın yanımda.Yerdə diz üstə çöküb oğlumuzu bətnində daşıyarkən damarları partlamış o ayaqlarından öpərdim.Mənə
övlad bəxş etdiyin üçün milyon dəfə sənə təşəkkür edərdim...Oğlumuz...Onun hər əziyyətini sən çəkdin.Əlində işlərin bir-birinə qarışanda, yemək ocaqda yananda,uşaq durmadan ağlayanda ancaq qışqırmağı bildim.Sənə kömək etməyi,qızarmış kotleti tavada çevirməyi,ya da balamızın qusub-batırdığı
köynəyini dəyişməyi yaxınıma belə buraxmadım.Adını qoydum “mən kişiyəm”.Gecələri səhərə qədər oğlumuz ağladı,sən yatmadın,mən isə “kəs də o ...... səsini” dedim.Amma başqa vaxt ağız dolusu “Mənim oğlum!” dedim.Çiyinlərimdə oturub günahlarımı yazan mələk
ağırlıq edir,torpağa basılır...Kaş torpağa girəydim elə indi.Sənin yanında uzanaydım,illərlə sığal çəkmədiyim saçlarını tumarlayardım.Aman Allah,yəni bu,doğurdan mümkün deyil?!!!
Bu saniyə səni görməsəm,dəli olacam!Kaş bu,bir yuxu olaydı,sən sağ çıxaydın o dəhşətli qəzadan.Niyə mən düşünmədim ki,yoxluğun bu boyda boşluq yaradar həyatımda?Bəlkə də varlığının doldurduğu yerin böyüklüyü hiss etmədiyim üçün.Kaş sağlığında bunları dərk edəydim...İndi çox gecdir.İçimdə- vicdansız ürəyimin boşluğunda külək uluyur…
Və mən yetim qalmışam-qadından yetim...

Antic_girl
23.11.2011, 09:28
Məzarının baş ucunda oturmuşam..Çoxdan oturmuşam.Soyuqdur. Donmuşam deyəsən.Tərpənmək istəmirəm.Başdaşındakı şəklinə baxıram.Gülümsəyirsən,amma bəbəklərinə hopub bədbəxtliyin.Bu şəkli mən çəkmişdim.Fotoaparat hədiyyə olunan gün.Mənim səndən milyon dəfə çox dəyər verdiyim qadınlardan biri bağışlamışdı onu.Çox sevinirdin-çünki ilk dəfə idi sənə “gəl, şəklini çəkim” demişdim.Yüyürüb saçlarını qaydaya saldın,paltarını dəyişdin.Mən isə qışqırdım: “Tez ol!Yoxsa çəkməyəcəm”.Bu sevinci də sənə çox gördüm.Gözlərin doldu.Vecimə də olmadı Şəklini çəkdim.Sən bilmədin niyə.Sadəcə gülümsədin-axı şəkil çəkəndə hamı gülümsəyir.Necə mənasızdır.Fotoaparatı qurdalamaq üçün çəkdiyim o şəklin surətini çıxartdırıb gətirincə min dəfə yalvartdım səni...
Külək əsir.Evə getmək istəmirəm.Səndən daha çox vaxt ayırdığım,uğrunda sağa-sola pul xərclədiklərimi də daha görmək istəmirəm,başımın tacı..Başımın tacı?!Görəsən bunu son dəfə nə vaxt demişəm sənə?Deyəsən heç vaxt...Bunu demək üçün ölmənimi gözlədim?!Amma sən çox dedin...Səni həmişə ən axırıncı yerə qoydum.Məndən “böyüklərə” deyə bilmədiklərimi sənə dedim,üzünə tüpürmək istədiyim əclaflara vura bilmədiyim şillələri sənə vurdum,bütün günü süni təbəssümlə,hamıya xoş gəlim deyə üzümə taxdığım “mədəni insan” maskasını təkcə sənin önündə çıxartdım.Düçar olduğum uğursuzluqların acığını səndən
çıxdım, adını “kişini kişi eləyən arvadıdır” qoydum.Həmkarlarımın ayağımın altını qazımasının,vəzifəsi məndən üstün olanların təhqir və hədələrini udub-udub evdə sənin üstünə qusdum.Adını “ərkim çatır” qoydum.Kişiliyimi təkcə sənə sübut etməyə çalışdım.Vuran əlimin,deyən dilimin
olduğunu qüdrətli,ağıllı,sözükeçən olduğumu təkcə sənin yanında göstərə bildim.Sənə gözəl sözlər deməyi çoxdan tərgitdim,adını “bu, əttökənlikdir” qoydum.Amma internetdə,işdə,orda-burda qadınlara bol-bol xoş söz dedim.Nömrəsini oğlan adı ilə qeyd etdiklərimə gecə tualetə girib,romantik sms-lər yazdım.Sonra
onların başqalarının maşınından boylanan başlarını gördüm.Adını “xəyanət” qoydum.Məndən əvvəl üzü onlarla üz görmüşlərdən vəfa umdum.İçdim,içdim...Evə gələndə sənin mehriban üzünü gördüm.Ürəyim birtəhər oldu.Varlığına şükr etdim-gizlincə.Səhəri gün isə unutdum...
Ehtiyaclarını qorxa-qorxa dedin.Hər şeyə deyindim.Göz yaşların yanaqlarını islatmağa başlayanda
“bayquş,yenə də başladın” dedim.Əl qaldırdım sənə.Hönkür-hönkür ağlatdım səni.Ağlamağı da çox gördüm.“Başımı yeyən” bu qadını
qarşıma çıxartdığı üçün Allaha üsyan etdim..
Evə getmək istəmirəm...En böyük qəbirstanlıq evimizdədir.O evin hər şeyi sən imişsən.Qabları yumaq-faciə imiş.Oğlumuzun çoxlu suallarına cavab verməkkk...
Əzizimmmm...Mən isə elə bilirdim təkcə çörək qazanan əziyyət çəkir!Evə gələndə mənim yorğunluğumu sən çıxarırdın,bəs sənin qayğına kim qaldı,ay yazıq??!!
Dünən ən sevdiyim köynəyimi yumaq istədim.Nə qədər əzyiyyət çəkdim,ləkəsi getmədi.Ütü isə lap
zülm imiş.Heç vaxt sənin səliqəylə ütülədiyin köynəkləri geyinəndə minnətdar olmadım.Onlara başqa qadınların ətirini,kirşanını hopduranda vicdanım sızlamadı,sadəcə beynimdə növbəti yalanın mətnini düşündüm.Sən bunu
bildin,amma üzümə vurmadın...Sevdiyim yeməkləri bişirməkdən heç yorulmadın.Mənsə təşəkkür etməyi ağlımdan belə keçirmədim.Həmişə yedim,doydum və sadəcə gəyirdim.Əllərinə qurban olum,həyatımın dəyəri!Kaş sağ olaydın,bir quru çörəyi gətirib qoyardın qabağıma.Milyon dəfə əllərindən öpüb “çox sağ ol” deyərdim....
Yatağıma girmək istəmirəm gecələr.O yataq sənə qadınlığını unutdurdu.Həmişə təkcə özümün nə istədiyim mənim üçün vacib oldu.Sənin nə hiss etdiyi heç ağlıma da gətirmədim.Ya arxamı çevirib yatdım,ya da “başım ağrıdı”.
Mən səninlə bəyənmədənmi evlənmişdim? Yoxxx.Oğlumuzu dünyaya gətirəndən sonra sallanan qarnından diksinənə qədər səni bəyəndim.Sən gündüzləri ayaqlarını divanın altına keçirib,yerdə uzanaraq idman etdin ki,formaya düşəsən,xoşuma gələsən.Mən isə səni ələ salıb,mənliyini qırdım.Sən diqqətimi çəkmək üçün tv-dəki qadın proqramlarından öyrəndiklərini etdin,mən səni lağa qoydum.Sən bunlara necə dözdünnn??Niyə dözdün?İt kimi peşmanam.Kaş indi olaydın yanımda.Yerdə diz üstə çöküb oğlumuzu bətnində daşıyarkən damarları partlamış o ayaqlarından öpərdim.Mənə
övlad bəxş etdiyin üçün milyon dəfə sənə təşəkkür edərdim...Oğlumuz...Onun hər əziyyətini sən çəkdin.Əlində işlərin bir-birinə qarışanda, yemək ocaqda yananda,uşaq durmadan ağlayanda ancaq qışqırmağı bildim.Sənə kömək etməyi,qızarmış kotleti tavada çevirməyi,ya da balamızın qusub-batırdığı
köynəyini dəyişməyi yaxınıma belə buraxmadım.Adını qoydum “mən kişiyəm”.Gecələri səhərə qədər oğlumuz ağladı,sən yatmadın,mən isə “kəs də o ...... səsini” dedim.Amma başqa vaxt ağız dolusu “Mənim oğlum!” dedim.Çiyinlərimdə oturub günahlarımı yazan mələk
ağırlıq edir,torpağa basılır...Kaş torpağa girəydim elə indi.Sənin yanında uzanaydım,illərlə sığal çəkmədiyim saçlarını tumarlayardım.Aman Allah,yəni bu,doğurdan mümkün deyil?!!!
Bu saniyə səni görməsəm,dəli olacam!Kaş bu,bir yuxu olaydı,sən sağ çıxaydın o dəhşətli qəzadan.Niyə mən düşünmədim ki,yoxluğun bu boyda boşluq yaradar həyatımda?Bəlkə də varlığının doldurduğu yerin böyüklüyü hiss etmədiyim üçün.Kaş sağlığında bunları dərk edəydim...İndi çox gecdir.İçimdə- vicdansız ürəyimin boşluğunda külək uluyur…
Və mən yetim qalmışam-qadından yetim...

Kişilər çox vaxt qadına lazımi qiyməti vermirlər. Sonradan peşman olmaq nəyə yarar ki....

Reportyor
23.11.2011, 09:35
Kişilər çox vaxt qadına lazımi qiyməti vermirlər. Sonradan peşman olmaq nəyə yarar ki....

Başqa maşınlardan boylananlar da qadınlar deyilmi? Tualetdən sevgi dolu SMS-lər yazdığı da qadınlardı hər halda:p

Antic_girl
23.11.2011, 10:05
Başqa maşınlardan boylananlar da qadınlar deyilmi? Tualetdən sevgi dolu SMS-lər yazdığı da qadınlardı hər halda:p

Sən onları evdə olan qadınla bir tutursan?

Reportyor
23.11.2011, 10:35
Sən onları evdə olan qadınla bir tutursan?

Evdəki qadının unudulmasına səbəb olan da qadın deyilmi?

İlğım
23.11.2011, 10:45
Evdəki qadının unudulmasına səbəb olan da qadın deyilmi?

Qadinlar pisdi. Bes kishilere ne gelib.

Reportyor
23.11.2011, 10:49
Qadinlar pisdi. Bes kishilere ne gelib.

Bəs qadın həmrəyliyi? Qadın evli bir kişinin qoynuna girəndə niyə düşünmür ki, onun aldığı həzzhansısa bir qadını göz yaşlarına, iztirablarına səbəb olur?

Antic_girl
23.11.2011, 11:06
Evdəki qadının unudulmasına səbəb olan da qadın deyilmi?

Hansısa qadına görə evdəki qadınını unudan kişinin axmaqlığına, sonradan bu axmaqlığa görə oturub başına döyməsinə nə deyirsən?

Antic_girl
23.11.2011, 11:07
Bəs qadın həmrəyliyi? Qadın evli bir kişinin qoynuna girəndə niyə düşünmür ki, onun aldığı həzzhansısa bir qadını göz yaşlarına, iztirablarına səbəb olur?

Necəki sən deyirsən "kişilər" bizlərdən deyil, o "qadın"larada qadın sözü yaraşmır

İlğım
23.11.2011, 11:08
Xahiş edirəm müvafiq mövzuda davam edin.

SAFAVI
23.11.2011, 13:06
Eslinde paylashmaq qeder vacib ehemiyyetli bir hadise de deyil, Sadece qeribe ve belke de mueyyen qeder heyretlendiren bir personaji sizle bolushmek istedim.
Bir efganin kicik kafesine girib toyuq qizartmasi almaq istemishdim.
Bu kishi ile ara sira gorushuruk, eyni sebebden.
Yene de salamlashdiq, hemisheki kimi gulmeli ingisicesi ile "hau ar yu broze" dedi.
sonra yaxshi pizzasi oldugunu da dedi. (beli, bu efqan pizza da bishirir) istemedim. sonra yaxshi tendir coreyinin oldugunu bildirdi. "Belke goturerem" dedim.
Novbeti teklif:
- Sanin olcun necedir? - sorushdu.
- Nayimin olcusu? - dedim, guldum.
- Geyimin. - basha dushmedi zarafatimi.
- Ne ucun sorushursan, cox iriyem?-zarafata saldim.
- Yox, de, sonra deyecem. - tekid etdi
- Bu deyishir, baxir harda. Amerika olculerine gore XL, bezi amerikan brendlerinde L, Avropa olculerine gore XXL, chinlilere gore 3XL,, 7XL, ne bilim belke hetta 8XL - yene sonunu zarafatla otushdurmek istedim.
- Bilirsen, men ozum ucun Giorgio Armani getizdirmishem. eynime boyukdur. istemirsen? Bax, o saat yox deme, Giorgio armani bilirsen nedir? bu zibil deyil, qardash, bu zibil deyil, bu fransiz malidir, temizdir, ordan gelib. gozle getirim geyin. sen bele bir shey gormemisen, burda hec kim gormeyib. (Men hele de bu dagdan dushmenin Armaniye aid muhaziresini mal baxishlarla sebrle dinleyirdim. beke de dinlemirdim, sadece artiq onu personaj olaraq oyrenmekle meshgul idim. hec fransiz mali kimi baxmasina da etiraz etmedim, 50 yashli efqani maariflendirmek mene dushub?! yox elbette.)
Nese, getdi getirdi zovgsuz, guya deri bir godekce idi amma allah baxir, her yerinde armani yazilmishdi:) , geyindirdi)) ciyinlerim ve qollarim goyde onun meyus gozlerine baxirdim.
- L imish, lenet. - mizildandi.
- Dedim axi avropadan mana L olcude geyim olmaz.Bura bax, neceyedir ki? Belke alib Bakiya gonderdim dosta tanisha - artiq lezzetle eylenmeye haqqim var idi deye dushundum. Baxma, ishden yorgun gel, kababxanada mensheyi qeyri-mueyyen armani gey:)
- 50 dollara, isteyirsen.
- 50? hm... armani? ok, yox istemirem, fikirlesherem. saatin da yaxshidir.
- Ha, bu gun aldim, isteyirsen sana satim ozume alaram yene.
- Yox, Yox. pulum olsa kurtkani alaram.
- Sizlerde pul olur.
- Amma armani alaca qeder yox. - deyib guldum.

toyugu aldim, tendir coreyini goturdum. Cixanda evvel gormediyi bir volksvagen golf gordum. Cevrilib sorushdum:
- Senindir?
- Yox dostumun.

qapidan cixmishdim, ortulmemish onun sesini arxadan eshitdim:

- Almaq isteyirsen mashini?

... bir gun ucun bu qeder ticaret besdir deyib hec geriye donub cavab da vermedim. Murexxes.

Narchicheyi
01.12.2011, 22:37
Professor dərsdə tələbənin birinə sual verir:
- Hər nə varsa, Allah yaradıb?
-Əlbəttə, professor. Nə varsa, Allah yaradıb.
-Allah hər şeyi, həəər şeyi yaradandır?
-Əlbəttə, ser.
O zaman professor belə dedi:
- Deməli əgər hər şeyi Allah yaradıbsa, deməli şər - i də Allah yaradıb. Əgər nəzərə alsaq ki, bizim gördüklərimiz, əməllərimiz bizim kimliyimizi təyin edir, belə çıxır ki, Allah özü şərdir. Düz deyirəm?
Çaşıb qalan tələbə cavab verməyə çətinlik çəkdi. Bundan xoşhallanan professor, gülümsədi və sevindi ki, öz fikirlərini necə də asan sübut edə bildi. Bu zaman tələbələrdən biri əlini qaldırıb, söz istədi:
- Professor, sizə sual vermək olar?
-Buyur.
Tələbə ayağa qalxaraq sual verdi:
-Professor, soyuq mövcüddür?
-Bu nə sualdır? Əlbəttə mövcuddur, sənə heç vaxt soyuq olmayıb?
Professorun bu tip cavabına otaqda olan digər tələbələr gülsə də, həmən tələbə davam etdi:
- Səhv edirsiniz, professor. Əslində soyuq deyilən bir şey mövcud deyil. Fizikanın qanunlarına əsasən, bizim soyuq saydığımız, əslində istiliyin olmaması deməkdir. 0 dərəcə Selsidə istiliyin tam yox olması, ətraf mühütün reaksiyasının aşağı düşməsi istiliyin olmaması deməkdir ki, biz buna ad qoyub, soyuq deyirik.
Tələbə davam etdi:
-Professor, bəs qaranlıq mövcuddur?
-Əlbəttə mövcuddur.
- Professor, siz yenə səhv edirsiniz. Qaranlıq məvhumu əslində işığın olmamasına deyilir. Siz işıqlığı ölçə bilərsiniz, onun gurluğunu ölçə bilərsiniz, amma qaranlığın yox. Çünki qaranlıq artıq özü-özlüyündə işığın sıfıra bərabər olması deməkdir.
Sonda tələbə bir daha sual verdi:
- Professor, bəs şər qüvvələr, şər özü mövcüddür?
- Əlbəttə, mən özüm bir az öncə bunu sübut etdim.
Buna cavab olaraq tələbə:
- Yox,yenə səhvsiniz. Əslində şər öz-özlüyündə heçdir. ŞƏR ALLAHSIZLIQ DEMƏKDIR. Bu qaranlığa bənzəyir, haradakı işıq yoxdur. deyirik ora qaranlıqdır, bu soyuğa bənzəyir, haradakı ki istilik yoxdur, deyirik soyuqdur. Eləcə də, ALLAHSIZ qəlbli insanlara şər insanlar deyirik. Sevgi olmayan qəlblərə, boş qəlblərə şər deyilir, proffessor! Belə çıxır ki, şər özü sübut edir ki, Allah var!
Bu tələbənin adı Albert Eynşteyn idi!

crown
04.12.2011, 02:25
Maks Keladanı tanımazdan əvvəl ondan xoşum gəlməmişdi. Müharibə yenicəqurtarmışdı deyə, okean laynerləri sərnişinlərlə dolu idi. Kayutlarda yer tapılmırdı. Tanışlıqla iki nəfərlik kayutdan bir yataq yeri ala bilmişdim. Amma kayut yoldaşımın adını öyrənəndə əsəbiləşdim. Yaxından tanımasam da, onun adından da, özündən dəzəhləm getdi. Lakin on dörd günü kayutda tək keçirmək də mümkün deyildi (San-Fransiskodan Yokohamaya gedirdim). Əgər bu yol yoldaşımın adı Smit, yaxud Braun olsaydı, bəlkə də daha az əsəbiləşərdim. Amma neyləməli?
Kayuta gələndə Mister Keladanın yük çantası artıq orada idi. Hətta çantanın da görünüşü xoşuma gəlmədi. Onun üstünə çoxlu etiketlər yapışdırılmışdı. Çamadan-şkafı isə həddindən artıq böyük idi. O hələ öz tualet əşyalarını yerbəyer etməmişdi. Öyrəndim ki, o, məşhur mister Kotinin fabrikinə rəhbərlik edib. Sonra əlüzyuyanın yanında onun ətirini, şampununu və saç kremini gördüm. Bütün bu gördüklərim və Mister Kelada mənə heç xoş təsir bağışlamadı. Yolumu siqaret çəkmək üçün ayrılmış otaqdan saldım. Bir büküm kart istədim və oynamağa başlayırdım ki, bir nəfər yaxınlaşdı və soruşdu ki, mənim adımı səhv salmır ki…və s. və i.a.
- Mən Maks Keladayam, –deyə o, sıra ilə düzülmüş inci dişlərini göstərən təbəssümlə gülümsədi və oturdu.
- Ah, bəli, biz sizinlə bir kayutdayıq.
- Yəqin ki, kiminlə otaq paylaşdığınızı bilmirdiniz. Amma mən eşidəndə ki, siz ingilissiz, çox sevindim.
- Əlbəttə. Yəqin düşünmürsünüz ki, mən amerikalıya oxşayıram, hə? Britaniyalılar tündməcaz olur, mən də beləyəm.
- Sübut edə bilərəm.
Mister Kelada portfelini açdıvə pasportunu götürüb burnumun altında saymazyana yelləməyə başladı. Bu adamda qəribə nəisə vardı. Kelada bəstəboy, sağlam bədənli adamdı. Təmiz qırxılmış üzü qarayanız idi, iri burnu qarmağa oxşayırdı. Parlaq və sulu gözləri vardı. O səlis danışırdı və tez-tez əl-qol atırdı. Inigilislərdə isə belə xüsusiyyətlər yoxdur. Hiss etdim ki, bu Britaniya pasportunda saxtalıq var. Mister Kelada İngiltərədən tamamilə uzaqda, mavi səmaaltında başqa bir ölkədə doğulub.
- Nə içəcəksiniz? – o soruşdu.
Ona şübhə ilə baxdım. Çünki gəmidə bütün spirtli içkilər qadağan olunmuşdu.
Sözün düzü, mən heç susayanda da bilmirəm ki, nəyi xoşlayıram – zəncəfil pivəsini yoxsa limon şirəsini. Amma indi Mister Kelada şərqlilərə məxsus parıltılı bir təbəssümlə mənə baxır və cavab gözləyirdi.
- Viski, sodalı su, spirtsiz Martini? Birini deyə bilərsən.
O, yan ciblərinin birindən kiçik bir şüşə çıxardıb stola qoydu. Mən Martini istədim, o, ofisiantı çağırıb iki qədəh və bir stəkan da buz sifariş etdi.
- Çox yaxşı içkidir, – dedim.
- Hə, ondan burada boldur.Istədiyin qədər ala bilərsən.
Mister Kelada əsl heyvərə idi.O gah Nyu-Yorkdan, gah daSan-Frasiskodan danışırdı. Ooyunları, şəkilləri və siyasəti müzakirə edirdi. Amma hər şeyə rəğmən, öz işinin öhdəsindən asanlıqla gəlirdi. Mən lovğalanmağı xoşlamıram, amma bu yaraşıqlı, gəlmə adam adımın qabağındakı “mister”sözünü götürüb məni elə-beləcə çağıranda qəzəb hisslərimi cilovlaya bilmirdim. Mister Kelada bunun səbəbini açaraq “sadəcə olaraq formallıqdan qaçdığını” deyirdi. Mən Mister Keladanı heç sevmirdim.
O çox ünsiyyətcil adam idi. Üç gün ərzində gəmidə hamını tanımışdı. O hər şeyləməşğul olurdu. Gücünü sınayırdı, alış-verişə rəhbərlik edirdi. Gah qolf oyunlarında uduş üçün pul toplayır, gah da konsertlər, bal-maskaradlar təşkil edirdi. O həmişə və hər yerdə olurdu. Gəmidə ən çox nifrət edilən edilən adam o idi. Biz onu şax üzünə Mister Çoxbilmiş çağırırdıq. O isə bunu kompliment kimi qəbul edirdi. O mübahisəni sevən adam idi. Onunla razılaşmayanda, bunu şöhrətinə təhqir hesab edirdi, çünki o hər şeyi hamıdan çoxbilirdi. Onunla razılaşmayana qədər mövzu mənasız olsa belə, o söhbəti bitirməzdi. Heç ağlına da gətirmirdi ki, o da səhv edə bilər. Yəqin o gənc olduğundan belə fikirləşirdi.
Biz təzəcə tanış olduğumuz həkimlə eyni stol arxasında oturduq. Mister Kelada , əlbəttə, yenə də öz işində idi. Orada oturmuş Ramsey adlı adam, həkim və mən həmişəki kimi canımızı dişimizə tutub yenə onun sicillləmələrinə qulaq asırdıq.
Ramsey Koledə yerləşən Amerika Xidmət Konsulluğundan gəlmişdi. Xəsis olmasına baxmayaraq,gəmidə Qərbdən olan ən yaxşı yol yoldaşı idi. O, işi iləbağlı haradansa qayıdarkən Nyu-Yorka da səfər etmişdi. Təbii ki, o bunu xanımının xoşuna gəlmək üçün etmişdi. Çünki Missis Ramsey bir il idi ki, orada yaşayırdı. Missis Ramsey işi boş olan gözəl əşyaya bənzəyirdi. O həmişə çox orijinal, həm də çox yüngül geyimlər geyinərdi. Mən ona heç vaxt xüsusi diqqət yetirməmişdim. Onun davranışı hamı tərəfindən müsbət qarşılanırdı və gəmidə ona ləyaqət simvolu kimi baxırdılar. Mən isə (bilmirəmniyə) tam əksinə düşünürdüm.
Bir axşam yemək zamanı söhbət qiymətli daş-qaşlardan düşdü. Mirvarilərin yaranması, mənşəyi haqqında maraqlı söhbət başlandı. Biri dedi ki, guya yaponlar fənd işlədərəkmirvari düzəldirlər. Həkim isə qeyd etdi ki, buna görə də onlar mirvarinin qiymətini aşağı salırlar. Mirvarinin əsl qiyməti haqqında söhbət gedərkən Mister Kelada da adəti üzrə bu mövzuda “fəaliyyət” göstərirdi. Kelada dedi ki, o, mirvarilər haqqında hər şeyi bilir. Mister Ramsey isə onunla razılaşmadı. Cəmi beş dəqiqəsonra mövzu ətrafında söbət qızışdı. Mən hələ Mister Keladanı indiki kimi belə alovlu nitqlərlə heyvərəlik edən görməmişdim. Bir az keçmiş Ramsey ona nə isə dedi. O isə tez stolu taqqıldatdı və qışqırdı:
- Yaxşı, mən nə danışdığımı bilmirəm, hə? Mən elə indi mirvari biznesinin daxilində baş verənləri öyrənmək üçün Yaponiyaya gedə bilərəm. Mən biznesmenəm və buradaelə bir adam yoxdur ki, mirvarilər haqqında mənim qədər bilsin. Mən dünyadakı ən bahalı, ən gözəl daş-qaşları tanıyıram. Bir sözlə, mənim mirvarilər haqqında bilmədiyim şey yoxdur.
Mister Kelada biznesmen olduğunu ağzından qaçırmışdı. Bizim üçün isə butamamilə yeni xəbər idi. Çünki o hələ nə ilə məşğul olduğunu heç kimə deməmişdi. Biz təkcə onu öyrənə bilmişdik ki, o bir neşə ticarət səfərində Yaponiyada olub.
Bu vaxt gözüm Keladaya sataşdı. O stolun ətrafında dayanıb qalibanə və təntənəligörkəmlə bizə baxırdı. Ramsey onunla razılaşmamışdı. Kelada dediklərini sübut etmək üçün fikirləşirdi, birdən o, Missis Ramseyin taxdığı boyunbağını gördü. O boyunbağını göstərərək dedi:
- Siz məni sözlərimi təsdiq edin, Missis Ramsey. Hal-hazırda taxdığınız bu zəncir çox bahalı və nadir daş-qaşla işlənib.
Missis Ramsey əvvəlki görkəmini qorumaq istəsə də, yanaqları azacıq allandı və astaca zənciri paltarının altına sürüşdürdü. Ramsey qabağa əyildi, boyunbağıya diqqətlə baxdıqdan sonra dedi:
- Missis Ramseyin boyunbağısı çox gözəldir, elə deyilmi?
- Mən bunu bir az əvvəl söyləmişdim, – Mister Kelada cavab verdi. -Bu əsl daş-qaşdır.
- Əlbəttə, mən bunu özüm almamışam. Amma mənim üçün maraqlıdır ki, boyunbağının qiyməti neçəyədir?
- Ah, bilirsiniz, ticarətçilər onu on beş min dollara ala bilərlər. Amma bu boyunbağı Nyu-Yorkdan alınıbsa, siz ona otuz min dollar ödəmiş olduğunuzu desəniz, heç də təəccüblənmərəm.
Ramsey istehza ilə gülümsədi:
- Siz indi eşitdiyinizə təəccüblənəcəksiniz, Mister Kelada! Çünki xanımım bu boyunbağını biz Nyu-Yorku tərk etməzdən bir gün əvvəl mağazadan cəmi-cümlətanı on səkkiz dollara alıb.
Mister Kelada qəzəbləndi:
- Yalandır. Bu boyunbağı həqiqidir. Bir də ki, mən hələ bu gözəllikdə boyunbağı görməmişəm.
- Mərc edərsiniz? Mən bu saxta zəncir üçün yüz dollardan mərc edirəm.
- Razıyam.
- Oh, Elmer, əmin olmadığın bir şey üçün mərc eləmə, – deyə Missis Ramseyin dodaqlarından xəfif bir təbəssüm qopdu. Səsində isə incə bir etiraz duyulurdu.
- Mərcləşməyim? Mən bu azacıq pulu udmaq üçün bu işə milyonlarımı sərf edərəm və lazım gəlsə boyunbağının həqiqiliyini yoxladaram.
- Axı necə yoxladacaqsan? İndi yalnız Mister Keladanınvə mənim sözüm qarşı-qarşıyadır. Burada başasınınsözü keçmir.
- İcazə verin, boyunbağıyayaxından baxım. Əgər saxtadırsa, mən elə indi sizə deyəcəyəm. Mən yüz dolları itirmək qorxusu ilə risk etməyi bacarıram.
- Çıxar onu, əzizim. Qoy bu centlemen ona istədiyi qədər baxsın.
Missis Ramsey bir anlığa tərəddüd etdi.
- Mən onu aça bilmərəm. Mister Kelada hər halda mənim bu xahişimi qəbul edər.
Elə bu an mən nəsə bir bədbəxtliyin baş verə biləcəyini duydum, amma deməyə söz tapmadım.
Ramsey cəld yerindən qalxdı.
- Mən onu açaram.
O, boyunbağını Keladaya uzatdı, Kelada cibindən lupa çıxardı və zənciri diqqətlə yoxlamağa başladı. Onun həyəcandan qaralmış bənizi az sonra qaydasına düşdü. Qələbə sevincinə az qalmışdı. O, boyunbağını geri qaytardı. Elə danışmağa hazırlaşırdı ki, qəfildən gözü Missis Ramseyə sataşdı. Missis qorxu dolu bərəlmiş gözlərlə Keladaya baxdı. Bu baxışlarda ərinə deməməsi üçün yalvarışlar, ümidsiz xahişlər, müraciətlər vardı. Hər şey Keladaya aydın oldu. Mən tez Mister Ramseyə baxdım. Yaxşı ki, o heç nə başa düşməmişdi.
Mister Kelada bayaqdan yaranmış sükutu pozdu. Dərindən ah çəkdi. O, bir ticarətçi üçün təhqir olsa da, məsələni öz xeyrinə həll etmədi. Bununla da o, mənimgözümdə ucaldı. O, hörmətə və ehtirama layiq idi.
- Mən yanılmışam. Çox yaxşıoxşadıblar. Mən lupa ilə baxanda gördüm ki, həqiqi deyil. Ümid edirəm ki, on səkkiz dollarlıq əşyanı qiymətli hesab etdiyim üçün sənət yoldaşlarım məni qınamazlar. O çek kitabçasını açdı və yüz dollarlıq çek yazaraq Ramseyə uzatdı.
Ramsey çeki götürərkən dedi:
- Gənc dostum, bu sizə dərs olsun. Həmişə özünüzə çox güvənməyin!
Hiss etdim ki, qəzəbdən Keladanın əlləri əsir.
Bu gecəyə qədər hər şey çox gözəl və maraqlı keçirdi. Amma bu gecə mənim gördüyüm ən gülməli mərc oyunu idi. Missis Ramsey isə bu gecə öz kayutuna şiddətli başağrısı ilə qayıtdı.
Səhərisi gün mən üzümü qırxmaq üçün bir az erkən qalxdım. Kelada yatağında uzanmışdı, siqaret çəkirdi.
Birdən yüngül taqqıltı səsi gəldi və qapının altından içəri bir konvert itələdilər. Qapnın aşıb baxdım. Heç kim yox idi. Konverti qaldırdım və Maks Keladayaünvanlandığını gördüm. Göndərənin adı yazılmamışdı. Mən konverti ona uzatdım.

crown
04.12.2011, 02:55
- Kimdəndir? – deyib konverti açdı. Ah, ilahi! O, bir kağız çıxardı, lakin bu, məktub deyil, yüz dollarlıq çek idi! O, mənə baxdı və pörtdü.
- Necə fikirləşirsən qapıdan atılan bu pulla xanım öz borcunu qaytara bildimi?
Mən cavab verməyə macal tapmamış o, gülərək dedi:
- Heç kim keçmişinin üzə çıxmasını istəmir, çünki bu onun həyatını mənfi şəkildə dəyişdirə bilər.
- Boyunbağı həqiqi idi?
- Əgər mən orada həqiqəti desəydim Ramseyin o gözəl xanımı bu ili əri ilə Nyu-Yorkda keçirməyəcəkdi.
Bu andan etibarən mən Keladanı sevməyə bilməzdim.O, çek kitabçasını çıxardı və yüz dollarlıq çeki ehtiyatla oraya qoydu.

Nizami63
17.06.2012, 11:59
Y.V.Çəmənzəminli : DİNAYRI QARDAŞLAR

Qürbət bir şəhərin bazarında iki adam qabaq-qabağa gəlib bir-birinə zənn ilə baxdılar. İkisi də əvvəl duruxdu, döyükdü və sonra nifrətəngiz bir heyrətdə donub qaldılar.
– Pa, allah saxlasın, Kəblə Məhəmməd kirvə! Sən hara, bura hara?
– Allah saxlasın, usta Karapet! Kefin yaxşıdırmı? Uşaqlar da salamatdırlarmı?
«Uşaqlar» sözü usta Karapeti sükuta apardı. Biçarə erməni yaşarmış gözlərini Kərbəlayı Məhəmmədə döndərib, dolğun səslə:
– Eh... allah mərdimazarın evini yıxsın! Heç uşaqları yadıma salma! Uşaq da getdi, arvad da getdi, ev, mülk – hamısı getdi, indi bu qürbət şəhərdə ağsaqqal vaxtımda bir tikə çörəyin dalınca düşüb gəzirəm.
– Ay usta, o illər getsin gəlməsin! Yadıma salma. Mənim də başıma az iş gəlmədi! Mən də evdən-eşikdən oldum, oğlanlarım qırıldı, bir qızımı öldürdülər, bir balaca uşağım yandı... Mən də indi bu qürbətdə bir tikə çörəkdən ötrü imanımı
satıram...
Usta Karapetlə Kərbəlayı Məhəmməd bir-biri ilə lap qədimdən aşna idilər. Usta gözünü açıb Kərbəlayı Məhəmmədi erməni bazarında baqqal görmüşdü, kərbəlayı da ustanın müsəlman arasında dərzi olmağını çoxdan bilirdi. 1905-ci ildə erməni-müsəlman davasında Kərbəlayı Məhəmməd erməni məhəlləsində qalmışdı; Karapet də müsəlman içində. İki tərəf də əsirlərin ələ düşənini qırıb tərk etmişdilər, ona görə ermənilər Kərbəlayı Məhəmmədin və müsəlmanlar da usta
Karapetin ölməyinə heç şübhə etmirdilər. Bunun üçun də bu iki həmşəhərli birbirinə rast kəldikdə heyrətə dalıb qaldılar. Bir az sükutdan sonra Kərbəlayı Məhəmməd sadəlövh bir maraqla başladı:
– Ay usta, sən deyirsən arvaddan, uşaqdan oldum; mən hələ səni də «öldü» eşitdim. Hələ dedilər usta Karapetin meyidini də sürüyüb dərəyə saldılar.
– Eh!.. Ay canım, musurmanlar istədi ki, mən ölüm, amma allah qoymadı!
– Doğrudan da, allahsız iş yoxdur.
– Di gör, kəblayı, düzmü deyirəm ki, allah qoymadı. Dava başlananda ki, parthapart düşdü, onda mən dükanımda idim. Tüfəngli, xəncərli musurmanlar üstümə töküldü; qaçdım girdim Kərimin dükanına. Kərim (allah onun oğlunu saxlasın, yaxşı kişi imiş) çığıra-çığıra gəldi ki, balam, öldürməyin, görək hələ nə təhər olur – qulaq asmadılar. Bu köpək oğlu qumarbaz Həsən nədir – mənə iki güllə vurdu. Qan məni götürdü, yıxılıb oradaca qaldım. Bir vaxtı, kəblayı, ayıldım, gördüm ayaqlarıma ip bağlayırlar. Elə biliblər ki, mən ölmüşəm. Qorxumdan səsimi çəkdim içəri. İpi bağladılar, söyə-söyə sürüyüb apardılar. Hələ bilmirəm məni haraya aparırlar. Yaralarım ağrayır, çox vaxt da məzhəb haqqı, özümü bilmirəm, ürəyim gedir. Xülasə, kəblayı, məni gətirib bir yerdə qoydular, dalımdan da bir təpik vurdular. Getdim, diyirləndim, diyirləndim, düşdüm qaldım... Gözümün qabağı qaranlıqdır, hərdən qulağıma bir gurultu gəlir; sonra yenə heç zad görmürəm, heç zad eşitmirəm; eləcə qalıram. Ayılıram, ətrafa baxıram – hələ ağlım bir şey kəsmir, yenə yatıram. Bir də ayıldım, gözüm dürüst görmürsə də, işığı bilirəm. Deyəsən gündüzdür. Fikrimə gəlir ki, məni yaralayıblar. Öz-özümə
deyirəm ki, indi musurmanlar gələr, məni öldürər. Yadıma balalarım düşür, arvadım düşür, heç zadı bilmirəm. Sonra bir də ayıldım, üstümə gün düşmüşdü. Gözlərim indi yaxşı görürdü. Yuxarılara baxdım, bura dərə imiş. Məni musurmanlar ölü hesab eləyib, buraya salıblar. Yenə balalarım yadıma düşdü. Bir az fikirləşdim; gözlərimi dörd tərəfə gəzdirdim: dərədə yatmışdım. Bircə lağımdan başqa baş təpəcək yer yox idi. Gün, milçək mənə əziyyət verirdi. Başımı yavaşca
qovzayıb, yan-yörəmə baxdım! Heyvan sümüyündən və zibildən savayı bir şey görmədim. Ehmal qalxıb, allahı çağıraçağıra süründüm lağıma doğru. Bir az burada özümü toxdadıb, yenə fikirləşdim. Yadıma düşdü ki, lağım erməni bazarına gedir. Dedim, yaxşısı budur ki, yerin altı ilə yavaş-yavaş sürünüm gedim. Kəblayı, özüm ac, yaralı, lağım da murdar, nəcis, daha əlacım nədir, gərək gedim. Yoxsa ya acından öləcəyəm, ya musurmanlar tapıb öldürəcəklər. Bilmirəm gecədir, bilmirəm gündüzdür, qaranlıqda sürünürəm. Birdən ürəyim gedir, qalıram, ayılanda yenə sürünürəm. Bilmirəm bir gündənmi, ikisindənmi sonra, xülasə, gəldim bir işığa çıxdım. Lağım uçub tökülüb, küçə görünürdü. Nə təhər qorxuram, sevinirəm də. Bir az da süründüm, başladım qulaq asmağa,
asdım, asdım, gördüm ermənicən danışırlar. Nə təhər sevindim! Din haqqı, gözlərimə işıq gəldi, nə qədər ki, bacarırdım, ağzımı açıb çığırdım. Ermənilər durdular, qulaq asıb irəli gəldilər. Zarıldadım, erməni olduğumu bildilər. Bunlara başıma gələni nağıl elədim. Məni götürüb apardılar azarlıxanaya. Bir-iki ay
orada qaldım ki, yaxşı oldum. Kərbəlayı Məhəmməd ustanın hekayəsi bitən kimi dərin bir etiqad ilə üzünü göyə çevirdi:
– Pərvərdigara! Səndən üzülməyənə heç zad olmaz imiş, sənə min şükür! – deyib, əlini ustanın toqqasına atdı. Usta, allah məni də istəyirmiş, ona min şükür! Bax, gör mənim başıma nə iş gəlib. Axı özün bilirsən ki, biz dədə-babadan
erməni bazarında baqqallıq edirdik, nə erməni bizdən, nə də biz ermənidən pislik görməmişdik. Sonralar təzə törəmələr ki, çıxdı, işlər lap xarab oldu. Başladılar, nə bilim, daşnaqsütundur, nədir, düzəltməyə – dədə-baba duz-çörəyimiz hörmətdən
düşdü. Dava düşəndə dükanı eləcə açıq qoyub baron Hamparsumgilə qaçıram. (Kişi ilə neçə illərdir dostluğumuz var). Oğlu əlində tüfəng çıxıb, məni gülləyə basır. Elə onun gülləsindən qolum şikəst oldu, indi də işə yaramır. Xülasə,
qolumun qanı axa-axa yüyürüb, urus İvanovun evinə girdim; darvazanı bağladım, yaxşı oldu ki, yerimi heç kəs bilmədi. Bir az durub, yuxarı getdim; İvanovun arvadı qabağıma çıxdı və qolumun qanını görcək rəngi üzündən götürüldü. İvanov özü də
gəldi (onlar dinə gəlsin, mənim boynumda çox haqları var), qolumu sarıdılar, bağladılar. İvanov mənə dedi ki, kərbəlayı bir iş var ki, sənin burada olmağını ermənilər bilsələr gəlib həm səni parça-parça edəcəklər, həm də bizi öldürəcəklər. Yaxşısı budur ki, sənə taxtapuşda yer salaq, orada dava qurtarınca yat. Razı oldum. Qulluqçu taxtapuşda yer saldı, çıxıb uzandım və vaxtından-vaxtına da bişmiş-zad verirdilər, yeyirdim. İki gün idi, hələ dava kəsilməmişdi. İki tərəf də bir-birinin evlərinə od qoyub, adamlarını qırırdılar. Taxtapuşdan baxırdım. Şəhərin hər tərəfindən alov qalxırdı, güllə və top səsindən qulaq tutulurdu; küçələrdə bir tərəfdən meyit daşıyırdılar, bir tərəfdən də səngərlərə patron və tüfəng gedirdi. İkinci gecə bir müsəlman da qaçıb, İvanovgilə gəlmişdi. Bunu da taxtapuşda qoymuşdular. Sabahı haradansa ermənilər bunun burada olduğunu bilmişdilər. Budu, gördüm əli tüfənglilər darvazanı kəsdirib sındırırlar. İvanovun əlacı kəsilib, qabaqlarına çıxdı. Buna dedilər ki, müsəlmanı ver, ya özünü
öldürəcəyik. Yoldaşım bunların səsini eşitcək bətbənizdən olub, özünü itirdi. Mən toxdaq idim. Durub yavaşca keçdim qonşu taxtapuşa, oradaca gizləndim. Bu vaxtı küçədə səs qopdu – gördüm darvazadan müsəlmanı çıxardırlar. Biçarənin dili batmışdı, ətrafındakılara lal kimi baxıb, güc ilə nəfəs alırdı. Birdən neçə yerdən güllə açıldı. Müsəlman yıxıldı. O qədər ona güllə və xəncər yarası vurdular ki, parça-parça oldu. Güllə səsi kəsilmişdi. Ətrafımda bir hənirti yox idi. Xalq alovu söndürməyə məşğul idi. Taxtapuşdan endim. Həyətdə bir meyit var idi. Bunun cəld papağını başıma keçirdim və kəmərini belimə bağlayıb, tüfəngini də götürüb küçəyə çıxdım. Ermənilər «Müsəlmanlar gəlir» – deyə, şaşdıqlarından birbirinə
qarışmışdılar. Mən də bunlara qoşuldum. Yavaş-yavaş özümü qaranlığa verib, alovun işığından çəkildim ki, məni tanımasınlar. Səngərlərə yavıqlaşdım. Orada-burada daşların dalında uzanıb atışırdılar. Fikrim müsəlman tərəfə keçmək idi.
Birdən qabaqdan bir güllə açıldı... yıxıldım... Sonra nə oldu, huşumdan çıxıb. Ancaq ayıldım, gördüm meyitlərin içində uzanmışam, tüfəng də yanımda yoxdur. Alov hər yeri ağzına almışdı: gecə elə işıq idi ki, iynə saplamaq olardı. Güllə səsi
tək-tək eşidilirdi. Başımı daşın üstə qoyub, yatdım... Bir də ayılıb gördüm ki, hər tərəf öz meyitlərini aparır: barışıq olub. Arvad-uşaq gözləri yaşlı ətrafı bürüyüb. Məni də azarlıxanaya apardılar, sonra yaxşı oldum...Usta Karapet, allah mərdimazara lənət eləsin! O illər çox pis illər idi... Hər nə oldu biz kasıba, biz fəqirlərə oldu!
– Eh, ay kəblayı, allah mərdimazarın evini yıxsın, davanı saldılar, evimiz yıxıldı.
– Elə yıxıldı, yurdumuzdan, balalarımızdan olduq, davadan da heç kəsin əlinə bir şey gəlmədi. Canım, axı mən sənnən nəyə dalaşım? Sən mənim dinayrı qardaşımsan! Sənnən dədəbabadan bir yerdə olub, rahat dolanmışıq.
– Eh, eləcə rahat dolanırdıq, allah mərdimazarın evini yıxsın!
Erməninin gözləri yaşardı və başını tərpədə-tərpədə ötüb getdi. Müsəlman da göz yaşlarını çuxasının ətəyinə silib, yola düşdü.

1911